«Η εγχείρηση πέτυχε αλλά… ο ασθενής πέθανε» ήταν ο τίτλος ολοσέλιδου άρθρου βασικού οικονομικού αναλυτή και αρθογράφου της εφημερίδας Πολίτης την περασμένη Κυριακή. Πράγματι κάπως έτσι είναι η κατάσταση στη Κύπρο σήμερα. Ο Αναστασιάδης κατάφερε να σώσει την Κυπριακή οικονομία από την «άτακτη χρεοκοπία», όπως λέει, αλλά οδήγησε στη χρεοκοπία την συντριπτική πλειοψηφία των απλών ανθρώπων.
Μπορεί να ζημιώσανε με το κούρεμα των καταθέσεων και κάποιοι κεφαλαιοκράτες αλλά η ζημιά για αυτούς είναι πολύ μικρότερη αφού απλώς έχασαν από το πλεόνασμα τους. Για τον κόσμο, όμως, αυτή η «σωτηρία» σημαίνει απολύσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, φορολογίες, διάλυση της δημόσιας και δωρεάν Υγείας και της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας.
Χιλιάδες εργαζόμενοι στις τράπεζες θα απολυθούν, πάνω απο χίλιοι εκπαιδευτικοί στην Δημοτική και Μέση εκπαίδευση θα χάσουν τις δουλειές τους με την αύξηση κατά μία των ωρών διδασκαλίας. Χιλιάδες έκτακτοι θα μείνουν στο δρόμο ενώ είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσει και ένας μεγάλος αριθμός ιδιωτικών υπαλλήλων που εργάζονται σε εταιρείες συνδεμένες με τις τράπεζες ή επιχειρήσεις που θα κλείσουν εξαιτίας της έλλειψης ρευστότητας. Η ανεργία που σήμερα είναι στο 15% υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσει το 25%.
Πολύς κόσμος δεν έχει πληρωθεί εδώ και βδομάδες ενώ και οι συντάξεις και οι μισθοί στο δημόσιο έχουν καθυστερήσει. Πολλές επιχειρήσεις κυρίως στον κατασκευαστικό τομέα έχουν αναστείλει τις εργασίες και το προσωπικό δεν πληρώνεται. Δεν είναι τυχαίο που πολύς κόσμος παρομοιάζει αυτή τη κατάσταση με την περίοδο μετά τον πόλεμο του ’74. Είναι αλήθεια ότι κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Μπορεί να μην έχουμε, ακόμη, τους νεκρούς που είχαμε στον πόλεμο του ’74 αλλά η οικονομική καταστροφή και η φτώχεια που προκάλεσε το μνημόνιο του Αναστασιάδη είναι παρομοίων διαστάσεων.
Υπάρχει όμως και μια τεράστια διαφορά με εκείνη τη περίοδο. Παρά την καταστροφή το ’74 υπήρχαν και όλες οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη, επενδύσεις για έργα και εργοστάσια, προγράμματα για στέγαση σχεδόν του μισού πληθυσμού, εξαγωγές στις πλούσιες σε πετροδολάρια χώρες, καταστροφή του Λιβάνου και προοπτικές της Κύπρου για να μετατραπεί σε κέντρο υπεράκτιων εταιριών.
Σήμερα η μόνη προοπτική που αφήνει το μνημόνιο είναι για περισσότερη ύφεση και νέα μνημόνια. Ήδη στις εφημερίδες δημοσιεύονται τα σενάρια για το δεύτερο μνημόνιο που εισηγείται το ΔΝΤ με νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, κατάργηση του 13ου και αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης.
Η αντίσταση συνεχίζεται
Γι’ αυτό και χιλιάδες εργαζόμενοι, κυρίως νεολαίοι, κατεβαίνουν σχεδόν καθημερινά στους δρόμους και πολιορκούν τη Βουλή και το Προεδρικό. Την περασμένη βδομάδα μόλις άνοιξαν τα σχολεία από το τριήμερο της 25ης Μαρτίου είχαμε μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις των μαθητών για δυο μέρες σε όλες τις πόλεις. Η ίδια η παρέλαση της 25ης Μαρτίου πήρε αντιμνημονιακό χαρακτήρα αφού μαθητές παρέλασαν με πικέτες όπως «η Κύπρος δεν είναι για πούλημα» ή «μην μας κλέβετε τα όνειρα μας».
Ακολούθησε ένα ακόμη μεγάλο συλλαλητήριο την περασμένη Πέμπτη στο Προεδρικό με περισσότερους από 5.000 διαδηλωτές που καλέστηκε από την «Κίνηση Πολιτών ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τις πολιτικές λιτότητας» που είναι ένα μέτωπο με περισσότερες από 30 οργανώσεις και συνδικάτα. Πολλοί τραπεζοϋπάλληλοι βρίσκονταν σχεδόν καθημερινά έξω από τη Βουλή και την Κεντρική Τράπεζα μέχρι την ημέρα που άνοιξαν οι τράπεζες, ενώ έχουν εξαγγείλει παγκύπριο συλλαλητήριο για την ερχόμενη Πέμπτη 4 Απριλίου. Μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης στη Κύπρο οργανώθηκε την 1η Απριλίου απο 50 καλλιτέχνες που πήρε χαρακτήρα συλλαλητηρίου ενάντια στο μνημόνιο.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η διάθεση για αντίσταση και ο θυμός θα μεγαλώνει μέρα με τη μέρα όσο θα φαίνονται οι συνέπειες του μνημονίου. Ήδη η αποκάλυψη των ονομάτων κάποιων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που έτυχαν χαριστικής διαγραφής χρεών με ύποπτο τρόπο, ή φυγάδευσαν κεφάλαια τον τελευταίο καιρό στο εξωτερικό προκαλεί πολλές αντιδράσεις. Στη τελευταία κατηγορία βρίσκεται και ο γαμπρός του Προέδρου που φυγάδευσε πάνω από δέκα εκατομμύρια την προηγούμενη μέρα της πρώτης απόφασης του Eurogroup για κούρεμα των καταθέσεων.
Η Αριστερά
Το ΑΚΕΛ παρά το ότι δηλώνει ότι πρέπει να απεγκλωβιστούμε από την Τρόικα και το μνημόνιο δεν έχει καμιά αξιόπιστη πρόταση για το πώς θα γίνει αυτό. Ακόμη και το όχι στο μνημόνιο και την Τρόικα που λέει, για τον περισσότερο κόσμο μοιάζει με κούφια λόγια αφού είναι αυτό που έφερε την Τρόικα και είναι ο Χριστόφιας που συμφώνησε το πρώτο μνημόνιο και η κυβέρνηση του που πέρασε τα νομοσχέδια για προσαρμογή με αυτό πριν ακόμη υπογραφεί.
Η επιμονή του σήμερα στην εθνική ενότητα και στο «όλοι μαζί να σώσουμε την πατρίδα μας» εγκλωβίζει την εργατική τάξη και το κίνημα στα ίδια αδιέξοδα που την έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα με αυτούς που το δημιούργησαν, τους τραπεζίτες και τους κεφαλαιοκράτες. Αυτοί προσπαθούν να σώσουν το χρεοκοπημένο τους σύστημα και εμείς θέλουμε να σώσουμε τις ζωές και το μέλλον μας.
Βρισκόμαστε μπροστά σε έναν ανελέητο ταξικό πόλεμο. Τα στρατόπεδα δεν είναι οι Κύπριοι από τη μια και η Τρόικα και η Ε.Ε. από την άλλη αλλά οι εργαζόμενοι και τα φτωχά στρώματα της κοινωνίας από τη μια και οι ντόπιοι και ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες από την άλλη. Το ότι έχουν και αυτοί κάποιες παράπλευρες απώλειες δεν σημαίνει ότι έγιναν σύμμαχοι μας.
Εκείνο που χρειάζεται είναι μια ταξική πολιτική που να στηρίζεται στα συμφέροντα της εργατικής τάξης, και να στηρίζει τους αγώνες της και να μπορεί να οδηγήσει στη νίκη. Που να λέει ξεκάθαρα έξω από το ευρώ και την Ε.Ε. και ότι δεν έχουμε ανάγκη κανένα δάνειο. Λεφτά για τις ανάγκες μας υπάρχουν αρκεί να σταματήσουμε να τους πληρώνουμε τα χρέη. Τα έχουμε πληρώσει διπλά και τριπλά μέχρι σήμερα. Μια πολιτική που να βάζει ξεκάθαρα το ζήτημα της κρατικοποίησης των τραπεζών χωρίς καμιά αποζημίωση για τους τραπεζίτες και κάτω από εργατικό έλεγχο ώστε να εξυπηρετηθούν οι πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και να φορολογηθεί ο πλούτος και η εκκλησία.
Με παρόμοια αιτήματα κινητοποιούνται εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτοί είναι οι πραγματικοί μας σύμμαχοι, πάνω στους οποίους μπορούμε να στηριχτούμε και όχι οι ευρωπαίοι τραπεζίτες και κεφαλαιοκράτες. Μια τέτοια πολιτική είναι που μπορεί σήμερα να δώσει απαντήσεις και προοπτική στις χιλιάδες που κατεβαίνουν καθημερινά στους δρόμους στη Λευκωσία, στην Αθήνα, στη Μαδρίτη, στο Κάιρο και αλλού.