Το Σάββατο 6 Απρίλη, στις 11πμ, στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, η Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης (ΣΕΑ) οργανώνει ανοιχτή σύσκεψη-συζήτηση τραπεζοϋπαλλήλων.
Ο Τάσος Αναστασιάδης, συντονιστής της ΣΕΑ, μας εξηγεί: Μπροστά μας έχουμε νέο κύμα επιθέσεων στους τραπεζοϋπαλλήλους με κεντρικό το κομμάτι των απολύσεων. Τα μεγαθήρια που δημιουργούνται, μετά και την εξαγορά από την Πειραιώς των τριών κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, σχεδιάζουν να κλείσουν εκατοντάδες καταστήματα. Ταυτόχρονα είναι μπροστά η μάχη για τη κλαδική συλλογική σύμβαση των τραπεζοϋπαλλήλων.
Το κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων μπορεί να κοντράρει τις μνημονιακές πολιτικές. Το έδειξαν οι εργαζόμενοι στην Αγροτική με την απεργία διαρκείας το καλοκαίρι, οι εργαζόμενοι στο ΤΤ που τέσσερα χρόνια τώρα έχουν μπλοκάρει την ιδιωτικοποίηση, όλοι οι εργαζόμενοι με τις τελευταίες απεργίες ενάντια στη διάλυση των ασφαλιστικών τους ταμείων. Γι' αυτό σαν Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης παίρνουμε την πρωτοβουλία να βοηθήσουμε να γίνουν τα βήματα οργάνωσης από τα κάτω στους χώρους δουλειάς που θα παρασύρουν και θα βγάλουν σε κίνηση τα Σωματεία και την ΟΤΟΕ, για να δοθεί απεργιακά αυτή η μάχη.
Μαρία Κ., εργαζόμενη στην Αγροτική
Ποια είναι η εμπειρία σου επτά μήνες μετά την πώληση της Αγροτικής στην Πειραιώς;
Καταρχάς επικρατεί φοβερή ανασφάλεια, δεν ξέρουμε τι θα γίνει αύριο. Ολοι οι συνάδελφοι λένε ότι θα έρθουμε ένα πρωί και θα μας ανακοινώσουν ότι έκλεισε το κατάστημα. Από την αρχή του χρόνου έχουν κλείσει γύρω στα 15 καταστήματα και θα ακολουθήσουν πέντε με έξι σε κάθε περιφέρεια. Από εκεί και πέρα είναι προγραμματισμένο νέο κύμα κλεισιμάτων το 2014. Η τράπεζα είναι ένας επιχειρηματίας, δεν έχει λόγο να έχει δύο και τρία καταστήματα το ένα απέναντι από το άλλο. Μας λένε βέβαια ότι αν τα πράγματα πάνε όπως τα έχουν σχεδιάσει, δεν έχουν λόγο να διώξουν κανέναν εργαζόμενο. Το θέμα είναι αν τα πράγματα θα πάνε όπως τα έχουν σχεδιάσει, που δε θα πάνε. Γιατί οι επισφάλειες συνέχεια μεγαλώνουν, δεν μπορούμε να τις μαζέψουμε. Κρατάμε τον κόσμο με νύχια και με δόντια, με ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων. Αυτά σε κάποια φάση θα σκάσουν.
Μισθολογικά οι μειώσεις είχαν γίνει πριν την πώληση με περικοπή 30%. Και φυσικά τώρα είμαστε με ατομικές συμβάσεις, που περιγράφουν το μισθό σαν “εταιρική προσφορά”, το οποίο σημαίνει ότι πέρα από τον βασικό, είναι στην “καλή θέληση” της τράπεζας.
Η εντατικοποίηση της δουλειάς με φοβερή πίεση σε προσωπικό επίπεδο είναι μεγάλη, γιατί έχει φύγει πολύς κόσμος. Υπήρξαν κύματα φυγής από πριν, τα καταστήματα αποδεκατίστηκαν. Πριν τρία χρόνια είμασταν περίπου 8 χιλιάδες εργαζόμενοι και έχουμε μείνει σχεδόν οι μισοί. Οσοι έφυγαν με πάνω από 15 χρόνια υπηρεσία πήραν το 60% του εφάπαξ, στους υπόλοιπους μας επιστράφηκαν απλά οι εισφορές που δίναμε τα χρόνια που εργαζόμασταν. Και είναι σε εξέλιξη η αντιπαράθεση αν θα αναγνωριστεί η προϋπηρεσία μας ή όχι.
Τι έχει μείνει από τον αγώνα που δώσατε το καλοκαίρι ενάντια στην ιδιωτικοποίηση;
Tότε υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός που, όμως, λόγω της ήττας μετατράπηκε σε απογοήτευση.
Δεν υπήρχε οργάνωση από το Σύλλογο, ήμασταν πέντε άνθρωποι που συνεννοούμασταν μεταξύ μας. Από τις δύο πρώτες μέρες, συνδικαλιστές ακόμα και από τις υποτίθεται προοδευτικές παρατάξεις έλεγαν ότι πρέπει ν' αγωνιστούμε όχι για να το αποτρέψουμε, αλλά γιατί δεν μπορούμε να το αποφύγουμε και απλά πρέπει να διασφαλίσουμε τους καλύτερους δυνατούς όρους για τη μετάβασή μας. Η απεργία συνεχίστηκε για δέκα μέρες μόνο επειδή η βάση το ήθελε κι όχι γιατί το πίστευε η ηγεσία του Συλλόγου.
Πρόσφατα έγινε προσπάθεια από κάποιους συναδέλφους ενημέρωσης των πελατών σχετικά με το κλείσιμο καταστημάτων. Εστειλαν μια επιστολή ότι η δημόσια διαβεβαίωση της τράπεζας ότι δε θα κλείσουν καταστήματα, είναι ψέματα. Αλλά πώς να διακινήσεις μια τέτοια επιστολή; Επικρατεί τόσος φόβος, ότι θα σε πάρει και θα σε σηκώσει αν μοιράσεις μια τέτοια επιστολή στον πελάτη και να του ζητήσεις να την υπογράψει. Ποιος θα σε υπερασπίσει μετά; Ο Σύλλογος που δεν είναι πουθενά; Η αίσθησή μου για τη συμμετοχή στις απεργίες σήμερα είναι ότι δεν ξεπερνά το 1% με 2%. Δυστυχώς τώρα καταλαβαίνουν οι συνάδελφοι που θεωρούσαν ότι θα “εγκλιματιστούμε στο νέο περιβάλλον”, τι σημαίνει το μοντέλο των ιδιωτικών τραπεζών. Όπως και να ’χει, πρέπει να ξεπεράσουμε το σοκ και να οργανωθούμε.
Μάρκος Τσατσούλης, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Ελληνικής Τράπεζας και μέλος της Γραμματείας Εργασιακών Σχέσεων της ΟΤΟΕ
Πώς φτάσαμε στην εξαγορά των καταστημάτων και των δραστηριοτήτων των τριών κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα από την Πειραιώς;
Η ιστορία είχε ξεκινήσει από το καλοκαίρι του 2012 με την πρόθεση της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου να θυγατρικοποιήσει τα καταστήματα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, να γίνουν δηλαδή ανεξάρτητα από τη μητρική εταιρεία στην Κύπρο ώστε να γλιτώσει από βαρίδια, από επισφάλειες από την Ελλάδα. Στη συνάντηση που είχαμε κάνει τότε με την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, ο υποδιοικητής μας είχε αναφέρει χαρακτηριστικά “ο σώζων εαυτώ σωθήτω”. Από τότε είχε ξεκινήσει αυτή η διαδρομή.
Ποια τα αιτήματα των εργαζόμενων και οι επόμενες κινήσεις του Συλλόγου;
Προς το παρόν έχουμε πάρει τη διασφάλιση ότι δεν πειράζεται κανένα εργασιακό δικαιώμα, ότι δεν υπάρχει κίνδυνος να χαθούν θέσεις εργασίας. Τι θα συμβεί από δω και πέρα θα το δούμε. Η παλιά Διοίκηση μάς ζητούσε μειώσεις μισθών και απολύσεις. Τώρα άμεσα δεν υπάρχει αυτό, αλλά αφού εντασσόμαστε στο συνολικό πλαίσιο των τραπεζών, ό,τι προβλήματα υπάρχουν στο μέλλον για όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, θα τ' αντιμετωπίσουμε κι εμείς. Τους ίδιους κινδύνους διατρέχουμε. Αμεσα θα ζητήσουμε από τα άλλα Σωματεία της Πειραιώς να συνεργαστούμε. Είναι απαραίτητο από τη στιγμή που πλέον στο Ομιλο Πειραιώς θα υπάρχουν 7 με 8 σωματεία. Η πρώτη προτεραιότητα είναι να επιτευχθεί κοινή δράση.
Μαρία Δημελά, εργαζόμενη στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο
Κυβέρνηση και τρόικα προχωρούν σε ιδιωτικοποιήσεις, εξαγορές, συγχωνεύσεις τραπεζών. Τί σημαίνουν όλα αυτά για τους εργαζόμενους;
Από την Αγροτική αλλά και πιο πριν φάνηκε ποια θα ήταν η πορεία. Δεν είχαν κανένα λόγο να πουλήσουν την Αγροτική στην Πειραιώς και μάλιστα για τα λεφτά που την έδωσαν. Μετά προχώρησαν στο σπάσιμο του ΤΤ που είναι απόλυτο ότι δεν έπρεπε να γίνει. Αρα φαινόταν ότι υπήρχε σχέδιο της τρόικας να επέμβει στον τραπεζικό κλάδο γενικότερα. Το αποκορύφωμα έγινε τώρα με την Κύπρο, αλλά δε θα σταματήσει εκεί. Oλα αυτά σημαίνουν απολύσεις, θα χαθούν θέσεις εργασίας, ίσως και πάνω από τις μισές.
Στη δική μας περίπτωση θέλαν από τους 3200 εργαζόμενους να κρατήσουν τους 1200. Δεν το πέτυχαν, αλλά θα προσπαθήσουν να βρουν νέους τρόπους στο μέλλον. Γιατί οι εθελούσιες τι είναι; Απόλυση είναι. Στις 19 Γενάρη υπογράψαμε ατομικές συμβάσεις. Αναστείλαμε τις κινητοποιήσεις μας με δεδομένο ότι θα υπογράψουμε επιχειρησιακή σύμβαση, ότι θα υπάρξει νέο οργανόγραμμα. Από αυτά δεν έχει γίνει τίποτα. Και ο κανονισμός εργασίας είναι σημαντικό θέμα, αλλά κυρίως είναι η επιχειρησιακή γιατί τώρα έληξε η κλαδική και το Μάιο λήγει και η μετενέργειά της. Ηδη έγιναν μεσοσταθμικά από 30% έως 60% μειώσεις στους μισθούς και αυτή τη στιγμή με την ατομική σύμβαση μπορούν να μας περικόψουν ό,τι γουστάρουν.
Ποια πιστεύεις πρέπει να είναι η δική σας απάντηση ;
Στο ΤΤ, όταν ξεκίνησε η ένταση με τον κόσμο πραγματικά να συμμετέχει και να έχει καταλάβει ότι πρέπει να είμαστε όλοι μαζί, ο αγώνας σταμάτησε στην πιο κρίσιμη στιγμή, που για μένα ήταν ο Σεπτέμβρης. Και σταμάτησε με μια εμπλοκή στο Σύλλογο από συγκεκριμένη παράταξη. Νομίζω ότι αν δεν είχε σταματήσει τότε, θα είχαμε πετύχει να μη σπάσει το Ταμιευτήριο. Γιατί υπήρχε δυναμική, υπήρχε διάθεση, αλλά μετά, κάπως απαξιώθηκε ο αγώνας. Τι βλέπουμε γενικότερα στο συνδικαλιστικό κίνημα; Κάποιες παρατάξεις δε θέλουν να γίνονται κινητοποιήσεις.
Μέχρι και την τελευταία στιγμή βγαίναν ανακοινώσεις από τη μεριά της ΠΑΣΚΕ κυρίως, ότι όλα είναι μια χαρά και ότι έχουμε διασφαλίσει θέσεις εργασίας και δικαιώματα. Τελευταία ανακοίνωση τα Χριστούγεννα και στις 18 Γενάρη σπάει το ΤΤ. Και βέβαια εκεί ο κόσμος πάγωσε. Η τελευταία πανεργατική στις 20 Φλεβάρη, για να έχει αυτή την επιτυχία που είχε, με 60%-70% συμμετοχή, προηγήθηκε μια τρομακτική προσπάθεια οργάνωσης από τους συναδέλφους.
Θεωρώ ότι έπρεπε όλοι οι τραπεζοϋπάλληλοι να είμαστε ήδη στους δρόμους. Ακόμα κι εμείς σαν Ταμιευτήριο, από τη στιγμή που έχουν περάσει οι 20 μέρες που είχαν δώσει περιθώριο, θεωρώ ότι έπρεπε να είμαστε στο δρόμο. Η ΟΤΟΕ δεν κάνει τίποτα. Θα έπρεπε οι Σύλλογοι να κινηθούν. Θα μπορούσε να υπάρχει ένας συντονισμός από το Σύλλογο της Αγροτικής, από το Σύλλογο το δικό μας, από τους Συλλόγους των κυπριακών και να γίνει κάτι εκτός Ομοσπονδίας. Αλλά σίγουρα θα έπρεπε να είμαστε στο δρόμο.
• Τις συνεντεύξεις πήρε η Λένα Βερδέ