Μέσα στην επαναστατημένη Τυνησία, ακτιβιστές από όλο τον κόσμο έφτασαν για να συμμετάσχουν στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ την περασμένη βδομάδα.
Το Φόρουμ ξεκίνησε με μια μεγάλη διαδήλωση. Ήταν μεγάλος ο συμβολισμός να γίνετια μια διεθνής διαδήλωση στη χώρα από όπου ξεκίνησε το κύμα των αραβικών επαναστάσεων, μέσα στους δρόμους όπου για πρώτη φορά ακούστηκε το σύνθημα “ο λαός απαιτεί την πτώση του καθεστώτος”.
Η διαδήλωση βάδιζε για τρεις ώρες, αντανακλώντας το εύρος του παγκόσμιου κινήματος. Επικεφαλής ήταν οι οικογένειες των μαρτύρων της επανάστασης. Ήταν φανερό ότι προέρχονται από πολλές πλευρές της τυνησιακής κοινωνίας, δίνοντας μια εικόνα του πλατιού κινήματος που ανέτρεψε τον Μπεν Αλί. Μια γυναίκα με μαντίλα, προερχόμενη από αγροτική περιοχή, κρατούσε μια φωτογραφία του γιου της, ενώ δίπλα της ήταν μια κομψά ντυμένη γυναίκα της μεσαίας τάξης. Μαζί κρατούσαν ένα πανό που έγραφε στα αραβικά, τα γαλλικά και τα αγγλικά: “Δεν εμπιστευόμαστε το στρατό”.
Πίσω τους, ένα μεγάλο και οργισμένο μπλοκ του Τυνησιακού Λαϊκού Μετώπου, με επικεφαλής τη χήρα του δολοφονημένου αριστερού ηγέτη Σόκρι Μπελαΐντ. Φώναζαν “Η επανάστασή μας είναι του λαού, δεν θα υποχωρήσουμε, δεν θα παραδοθούμε”.
Στη συνέχεια ακολουθούσαν τα πολύχρωμα πανό και μπαλόνια των ιταλικών, ισπανικών και γαλλικών αντιπροσωπειών. Βάδιζαν μαζί με οικογένειες μεταναστών που πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να διασχίσουν τη Μεσόγειο, συνδικάτα του Μαρόκου, οργανώσεις δικαιωμάτων των Τουαρέγκ, αντιπροσωπείες χωρικών από την υποσαχάρια Αφρική, ανάμεσα σε άλλους.
Σε ένα σημείο, μια ομάδα Τυνήσιων αναρχικών διαδήλωνε με μαυροκόκκινα πανό φωνάζοντας “ο λαός απαιτεί την πτώση του καπιταλισμού”.
Παντού μέσα στο Φόρουμ, που οργανώθηκε στην Πανεπιστημιούπολη της πρωτεύουσας, εξελίσσονταν ζωντανές και συχνά χαοτικές αντιπαραθέσεις. Οι συζητήσεις της αιγυπτιακής Αριστεράς μεταφέρθηκαν με ένταση μέσα στο Παγκόσμιο Φόρουμ. Ενώ, το βράδυ, πολλοί νέοι και νέες χόρευαν “χιπ χοπ της Επανάστασης” στις πύλες της Πανεπιστημιούπολης.
Παντού γινόταν φανερό ότι η επανάσταση κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει και πως όλες οι κατακτήσεις της αραβικής Άνοιξης βρίσκονται διαρκώς υπό αμφισβήτηση. Το κράτος του Μπεν Αλί είναι ακόμη εδώ. Πολυπληθείς ομάδες ασφαλιτών εμφανίζονται ξαφνικά στο κέντρο της πόλης. Καλά οπλισμένοι στρατιώτες φυλάνε τα υπουργεία και τα δημόσια κτίρια. Η ανεργία αυξάνεται, όπως αυξάνονται και οι ελλείψεις σε αγαθά και η αγανάκτηση.
Η δολοφονία του Μπελαΐντ ξύπνησε επίσης το φόβο ότι ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ομάδες θα μπορούσαν να βγουν κερδισμένες από αυτήν την κατάσταση. Ενώ μακριά από το κέντρο της πόλης, στις φτωχότερες γειτονιές και στις ξεχασμένες αγροτικές περιοχές, η αγανάκτηση είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Η Τυνησιακή όπως και οι υπόλοιπες αραβικές επαναστάσεις παραμένουν ανολοκλήρωτες και η επιτυχία τους αβέβαιη. Όμως, επικρατεί κλίμα ελπίδας και όσοι έχουν δει τις δυνατότητες της επανάστασης δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να γυρίσουν όπως ήταν πριν.