Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90, οι μετανάστες, κυρίως από την Αλβανία και άλλες βαλκανικές χώρες, περνάνε κατά χιλιάδες τα σύνορα και καταφτάνουν με κάθε τρόπο σε πόλεις και χωριά. Μαζικά ο κόσμος δείχνει την αλληλεγγύη του προσφέροντας στέγη, τροφή, ρούχα. Πολλοί εργοδότες βρίσκουν ευκαιρία για κέρδος «προσφέροντας» μαύρη ανασφάλιστη εργασία με πενιχρά μεροκάματα.

 

Το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει από την πρώτη στιγμή όλους τους μετανάστες σαν «παράνομους». Ο νόμος 1975/91 που ψήφισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη εισάγει στην ελληνική γλώσσα τον όρο «λάθρο»-μετανάστης. Εργοδότες, μαφιόζοι, νταβατζήδες και Αστυνομία στήνουν τρελό πάρτι στις πλάτες των «παρανόμων» μεταναστών. Όσοι τολμάνε να καταγγείλουν, απελαύνονται.

 

Μετά από σκληρό αγώνα πολλών χρόνων των αντιρατσιστικών οργανώσεων, των κοινοτήτων των μεταναστών που αρχίζουν να οργανώνονται -και την καθοριστική υιοθέτηση του αιτήματος της νομιμοποίησης από τα συνδικάτα- το 1997 ξεκινάει η πρώτη καταγραφή και νομιμοποίηση των μεταναστών στην Ελλάδα. Ανεξαιρέτως όλα τα κόμματα της Αριστεράς και η συνδικαλιστική βάση του ΠΑΣΟΚ παίζουν βασικό ρόλο σε αυτήν την εξέλιξη.

 

Η νομιμοποίηση (νόμος 2910/2001) που δίνουν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ είναι κουτσή γιατί εμπεριέχει όρους, προϋποθέσεις και προθεσμίες που αποκλείουν χιλιάδες μετανάστες. Kόντρα στην πολιτική των απελάσεων που συνεχίζονται, το αντιρατσιστικό κίνημα πετυχαίνει παρατάσεις των προθεσμιών της νομιμοποίησης. 

 

 

Έτσι, ο αριθμός των «νομίμων» μεταναστών στην Ελλάδα πλησιάζει το μισό εκατομμύριο. Η πολύχρονη παρουσία τους δεν σήμανε την «καταστροφή της χώρας», όπως και τότε ούρλιαζαν οι ρατσιστές, αλλά την παραγωγή τεράστιου πλούτου – που δυστυχώς μεγάλο μέρος του τσέπωσε η άρχουσα τάξη «αυτής της χώρας».

 

Όμως η διαδικασία νομιμοποίησης των μεταναστών σταματάει από την 1/1/2005.  Για τους χιλιάδες  μετανάστες που  ήλθαν στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια θα σημάνει ότι δεν θα πάρουν ποτέ πράσινη κάρτα, ενώ πολλοί που κατείχαν, λόγω της κρίσης και των περιβόητων «προϋποθέσεων», τη χάνουν.

 

Αυτή η αλλαγή πολιτικής δεν επιβάλλεται μόνο «από τα μέσα», καθώς εκείνo το διάστημα η περίοδος των «μεγάλων έργων» και της «Ολυμπιάδας» τελειώνει ανεπιστρεπτί, αλλά και από την σκλήρυνση της πολιτικής της ΕΕ πάνω στο ζήτημα της μετανάστευσης με πλήθος συνθηκών, συμβουλίων και κανονισμών. 

 

Μέσα στην ΕΕ η πολιτική πάνω στην μετανάστευση και το άσυλο, όπως και η οικονομική πολιτική της κάθε χώρας, υπόκειται στην πολιτική της «Ευρώπης-Φρούριο» και τον έλεγχο των μηχανισμών της ΕΕ. 

 

Ήδη από το 1997 η ελληνική Βουλή είχε κυρώσει με νόμο τη Σύμβαση Εφαρμογής της Συνθήκης του Σένγκεν που επέβαλε την πολιτική ανοιχτών συνόρων εντός της ζώνης Σένγκεν και κλειστά σύνορα για τις εκτός και περιελάμβανε τις περισσότερες χώρες της ΕΕ. Ακολούθησαν το 1999 η Συνθήκη του Άμστερνταμ, το Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης το 2003 οπότε προτείνεται η ίδρυση της Frontex και την ίδια χρονιά το Δουβλίνο 2 για το ζήτημα του Ασύλου.

 

Πριν από λίγες μέρες η υπουργός Μετανάστευσης Τ. Χριστοδουλοπούλου παρουσίασε στο Συμβούλιο Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ στις Βρυξέλλες οδικό χάρτη για το άσυλο και την Μετανάστευση. Τόνισε  ότι «δεν τίθεται ζήτημα μονομερών ενεργειών από πλευράς της Ελλάδας σε θέματα που έχουν σχέση με τις υποχρεώσεις της χώρας, όπως αυτές απορρέουν από τη Συνθήκη Σέγκεν και τους Κανονισμούς Δουβλίνο ΙΙΙ (604/2013) και EURODAC (603/2013)».  

 

Πρόκειται για τις συνθήκες που σκοτώνουν κατά χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες -μόνο τους πρώτους εννέα μήνες του 2014, πνίγηκαν στα νερά της Μεσογείου 2.500 άντρες, γυναίκες και παιδιά.

 

Η υπουργός υποστήριξε επίσης ότι «η πολιτική των επιστροφών, οικειοθελών και μη, πάντα με την τήρηση των νόμων, συνεχίζει να αποτελεί πολιτική του υπουργείου», δηλαδή απελάσεις αντί για νομιμοποίηση. Αυτό σημαίνει ότι χιλιάδες μετανάστες εργάτες, όπως οι εργάτες γης στις φράουλες της Μανωλάδας ή οι μετανάστες εργάτες από τη Ρουμανία στο πτηνοτροφείο της Αχαΐας θα εξακολουθούν να ζουν σε συνθήκες απόλυτης εκμετάλλευσης με το καθεστώς της απέλασης πάνω από τα κεφάλια τους. 

 

Το ίδιο και όσοι ήδη «νόμιμοι» εκπίπτουν των προϋποθέσεων. Επίσης χιλιάδες πρόσφυγες γιατί δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι είναι πρόσφυγες. Το τρίτο τρίμηνο του 2014 από 2.185 συνολικά αιτήσεις ασύλου, μόλις 260 πήραν το στάτους του πρόσφυγα, 155 πήραν προσωρινά χαρτιά και 1.775 απορρίφθηκαν... 

 

Η κυβέρνηση υπόσχεται «εθνική στρατηγική για τα ασυνόδευτα ανήλικα», να προχωρήσει «η άμεση και γρήγορη εξέταση των αιτημάτων ασύλου σε όλους όσοι το δικαιούνται» και ότι θα υπάρχει «ενεργοποίηση της αναστολής απέλασης για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να απελαθούν στις πατρίδες τους».

 

Πρόκειται για θετικά μέτρα που όμως δεν λύνουν το πρόβλημα. Η επανεκκίνηση της νομιμοποίησης όλων των μεταναστών χωρίς όρους και προϋποθέσεις ήταν και είναι η μόνη απάντηση στο ζήτημα της μετανάστευσης. Ειδικά σε συνθήκες κρίσης που η άρχουσα τάξη παίζει με ολέθρια αποτελέσματα το χαρτί του ρατσισμού. Η απάντηση στο διαίρει και βασίλευε, είναι η ενότητα της εργατικής τάξης ανεξάρτητα από χρώμα, θρησκεία και εθνικότητα. 

 

Δεν μπορεί να το ξεχνάνε αυτό οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιαίτερα, σήμερα που είναι υπουργοί και βρίσκονται στην κυβέρνηση.

---

 

Αυτά κατήγγειλε ο Σετζάντ Ουσμάν μετανάστης από το Πακιστάν που έκλεισε 24 μήνες και 17 μέρες κρατούμενος στην Αμυγδαλέζα στην συνέντευξη τύπου στα γραφεία της ΚΕΕΡΦΑ το Νοέμβρη του 2014. 

 

Τότε η κυβέρνηση Σαμαρά είχε ήδη αναγκαστεί -μετά την μεγάλη μαζική απεργία πείνας στην Αμυγδαλέζα- να αφήνει κάθε βδομάδα, 20-20 μετανάστες που είχαν κλείσει 18μηνο και 24μηνο μέσα στα στρατόπεδα. Ο νέος υπουργός Πανούσης απλά συνέχισε αυτήν την πολιτική απελευθέρωσης με το σταγονόμετρο και χορήγησης «χαρτιών» που καλούν τους απελευθερωμένους να εγκαταλείψουν την χώρα εντός κάποιων μηνών.

 

Είναι προφανές ότι η πρόσφατη ρατσιστική εκστρατεία μίσους για τους μετανάστες, «που έρχονται από τα στρατόπεδα για να καταλάβουν την Αθήνα» με μπροστάρηδες ξανά τους Σαμαροβενιζέλους και τα γκαιμπελοκάναλά τους όπως το Σκάι, είναι εντελώς υποκριτική. Το μόνο που επιβεβαιώνει είναι ότι θα συνεχίσουν να παίζουν και σαν αντιπολίτευση το άθλιο χαρτί του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας, ανοίγοντας το δρόμο στη ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής.

 

Αυτό που κανείς δεν περίμενε ήταν η αντίδραση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το ρατσιστικό μπαράζ. Ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. Πανούσης έσπευσε να δηλώσει ότι «δεν ανοίγουν τα κέντρα κράτησης μεταναστών» και χαρακτήρισε «αποκυήματα αρρωστημένης φαντασίας» την διαταγή που κυκλοφόρησε για απελευθέρωση κρατουμένων.

 

Μια διαταγή ανοίγματος των άθλιων στρατοπέδων συγκέντρωσης, μια μέχρι πρότινος δέσμευση -που θα αποτελούσε παράσημο για την κυβέρνηση ΣΥΡIΖA και τον κόσμο που την στήριξε- χαρακτηρίστηκε από την κυβέρνηση «προβοκάτσια» και, αν είναι δυνατόν, χρεώθηκε σε έναν ανώτατο αξιωματικό της αστυνομίας…

 

Πρόκειται για μια υποχώρηση επί της ουσίας. Μετά την διατήρηση του φράχτη στον Έβρο ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. έχει αναγγείλει ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα λεγόμενα «κέντρα κράτησης» θα συνεχίσουν να λειτουργούν φυλακίζοντας για έξι μήνες όσους μετανάστες θα συλλαμβάνονται από την αστυνομία χωρίς χαρτιά.  

 

Η υπουργός Μετανάστευσης Τ. Χριστοδουλοπούλου έχει δηλώσει ότι ναι μεν «τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τη μετανάστευση θα πάνε στην υποδοχή, στις ανοιχτές δομές φιλοξενίας και στην κοινωνική ένταξη», προσθέτοντας όμως ότι θα παραμείνουν κάποιες «κλειστές δομές». Αυτό μεταφράζεται στο ότι πρόσφυγες που δεν θα πείθουν τις «αρχές» ότι είναι πρόσφυγες και μετανάστες, που δεν θα μπορούν να απελαθούν άμεσα στις χώρες τους, θα καταλήγουν ξανά έγκλειστοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

 

Το μέγεθος της ρατσιστικής επιχείρησης των στρατοπέδων συγκέντρωσης για μετανάστες χωρίς χαρτιά που απλώνονται σαν μανιτάρια σε όλη την Ευρώπη έχουν ιστορικό ανάλογο το άνοιγμα των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί στη Γερμανία και τις κατεχόμενες χώρες πριν από μισό αιώνα. Μόνο που θύματα αυτής της βαρβαρότητας σήμερα είναι κατά 90% μουσουλμάνοι μετανάστες. Μια επικίνδυνη ρατσιστική πολιτική που πάει χέρι χέρι με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή και τον νέο «άξονα Ελλάδας - Ισραήλ».

 

Στις 21Μ σε μια σειρά από χώρες θα ακουστεί δυνατά το σύνθημα κατά της λιτότητας και του ρατσισμού: «Κλείστε τα στρατόπεδα τα ρατσιστικά - Ανοίξτε τα εργοστάσια τα κλειστά».