Διεθνή

Μια μαζική διαδήλωση, σχεδόν 10.000, συγκλόνισε το Σάββατο 22/8 το κέντρο της Βηρυτού. Η Αραβική Άνοιξη του 2011 έχει αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι της στο λιβανέζικο λαό. Ισχυρά κινήματα έχουν προβεί σε αρκετές διαδηλώσεις ενάντια στο καθεστώς. Δυστυχώς τα περισσότερα από αυτά εν τέλει συνεργάστηκαν με τα αντιδραστικά κόμματα. 

 

Τώρα οι δρόμοι γέμισαν ξανά με διαδηλωτές ενάντια στο καθεστώς, η αφορμή δόθηκε από μια κρίση στη διαχείριση των απορριμμάτων. Βουνά από σκουπίδια υψώθηκαν στους δρόμους μετά το κλείσιμο μιας χωματερής τον περασμένο Ιούλιο. Καθόλου τυχαία λοιπόν, ένα από τα βασικά συνθήματα των διαδηλωτών ενάντια στο καθεστώς είναι ότι «βρωμάει». Η άρχουσα τάξη προσπαθεί να βρει εναλλακτική λύση μοιράζοντας την πίτα της (ιδιωτικοποιημένης) διαχείρισης σκουπιδιών με σεχταριστικά (με βάση το θρήσκευμα) και γεωγραφικά κριτήρια.

 

Μεγάλα τμήματα της πόλης έχουν ιδιωτικοποιηθεί και αναπλαστεί από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Το καθεστώς μέσα από αυτή τη διαδικασία έχει αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο μέσα από αμέτρητα σκάνδαλα. Οι δρόμοι του Λιβάνου πολλές φορές έχουν γεμίσει με σωρούς από σκουπίδια που κατά καιρούς μεταφέρονται προς τις πιο φτωχές συνοικίες έτσι ώστε να ανακουφιστούν προσωρινά οι εντάσεις στη Βηρυτό. 

 

 

Οι διαδηλωτές έζησαν την καταστολή για τα καλά στο πετσί τους, τόσο από την αστυνομία όσο και από τον στρατό. Οι θεσμοί αυτοί, σαν γνήσια μαντρόσκυλα του καθεστώτος, ανταγωνίζονταν ο ένας τον άλλο στο ποιος θα απωθήσει πιο αποτελεσματικά το πλήθος από τις κεντρικές οδικές αρτηρίες και πλατείες της Βηρυτού. Ο στρατός χρησιμοποίησε πραγματικά πυρά ρίχνοντας στον αέρα ενώ αθρόα ήταν η χρήση δακρυγόνων και αντλιών νερού. Η αστυνομία ακολούθως επιτέθηκε με γκλοπ, τραυματίζοντας πολλούς, ενώ πάνω από 75 ήταν όσοι νοσηλευτήκαν.

 

Παρά την καταστολή, οι διαδηλωτές κατάφεραν να κρατήσουν τις θέσεις τους και κατασκήνωσαν στους δρόμους ώστε να συνεχίσουν την κινητοποίησή τους την επόμενη μέρα. Οι τοίχοι του κέντρου της πόλης γέμισαν με συνθήματα όπως «Κάτω ο καπιταλισμός», «το κέντρο της Βηρυτού ανήκει στο λαό» και «Επανάσταση». Την επόμενη μέρα αψηφώντας την καταστολή, ο κόσμος κατέβηκε μαζικά στο δρόμο με το συγκεντρωμένο πλήθος να αγγίζει τις 20.000. Πολλοί που στο παρελθόν ένιωθαν αποξενωμένοι από το κίνημα ένιωσαν και πάλι το κάλεσμα του αγώνα.  

 

Οι διοργανωτές έκαναν το λάθος να αποκαλέσουν τους νέους διαδηλωτές, κυρίως νεαρούς από εργατογειτονιές, «ταραξίες και δολιοφθορείς». Ο βασικός λόγος για αυτό είναι επειδή οι νεαροί αυτοί είχαν διαφορετική εμφάνιση από τα μεσαία στρώματα των οποίων την υποστήριξη περίμεναν.  

 

 

Μέσα στη σύγχυση τους, οι διοργανωτές έκαναν ακόμη ένα λάθος. Συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις ασφαλείας, που είχαν ανοίξει πυρ μια μέρα νωρίτερα εναντίον των διαδηλωτών, για να απομακρύνουν τους «ανεπιθύμητους» νεοφερμένους.  Η φρουρά του κοινοβουλίου κινήθηκε εναντίον των διαδηλωτών, χτύπησε και πυροβόλησε εκκενώνοντας την πλατεία. Ένας διαδηλωτής χτυπήθηκε από σφαίρα στο κεφάλι και χαροπαλεύει ενώ συνολικά 402 άτομα βρέθηκαν στα νοσοκομεία.

 

Παρά τα λάθη, η δυναμική δεν έχει εξαφανιστεί, θα οργανωθούμε εκ νέου και θα διεκδικήσουμε ξανά τους δρόμους όπως κάναμε και στις 22/8. Πρέπει να συνεχίσουμε με το μαζικό κίνημα και να χτίσουμε τοπικές επιτροπές παντού. Πρέπει να ανοίξουμε το δρόμο για την ανατροπή ολόκληρου του σεχταριστικού καθεστώτος και να χτίσουμε μια κοσμική κοινωνία και ένα κοσμικό κράτος. Πρέπει να καλέσουμε για τη διάλυση του κοινοβουλίου και να προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές στη βάση ενός μη-σεχταριστικού, αναλογικού συστήματος, όπου όλες οι περιοχές του Λιβάνου θα εκπροσωπούνται ανάλογα με τον πληθυσμό τους (Σ.τ.Μ. και όχι ανάλογα με το θρήσκευμά τους).