Απεργιακό Κίνημα

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση-συζήτηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ηρακλείου, την Παρασκευή 13/11 με θέμα: "Η Εμπειρία του Πολυτεχνείου και η Επαναστατική Στρατηγική Σήμερα" με κεντρικούς ομιλητές τους συντρόφους Γιάννη Φελέκη, Γιάννη Αγγελόπουλο και Αντώνη Δραγανίγο.

 

Στην εισήγησή του ο Γιάννης Φελέκης έκανε μια ιστορική αναδρομή στην κατάσταση που επικρατούσε στην εργατική τάξη, το φοιτητικό κίνημα και τα συνδικάτα την περίοδο της χούντας, τα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, καθώς οι αντιχουντικές ιδέες ήταν κυρίαρχες στην κοινωνία και η διάθεση του κόσμου προχωρημένη. Συνέχισε κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στο εργατικό κομμάτι της κατάληψης του Πολυτεχνείου αλλά και για την αναγκαιότητα οι ιδέες της ριζοσπαστικής αριστεράς να αποκτήσουν οργανωτική δομή στο σήμερα.

 

Στη συνέχεια ο Γιάννης Αγγελόπουλος έβαλε τη γενικότερη πολιτική εικόνα εκείνης της περιόδου. Τον Μάη του ’68 στη Γαλλία, την άνοιξη της Πράγας, το καλοκαίρι του ’69 στην Ιταλία, την επανάσταση των γαρυφάλλων στην Πορτογαλία, το αντάρτικο του Τσε στα βουνά της Βολιβίας και φυσικά την ήττα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στο Βιετνάμ. Εξήγησε, πως, όπως κάθε φορά που κορυφώνονται τα κινήματα, σκληραίνει και η ιδεολογική κόντρα ανάμεσα στην επαναστατική αριστερά και τους ρεφορμιστές. Το πόσο επικίνδυνος είναι ο «ρεαλισμός» των ρεφορμιστών για «ομαλή μετάβαση» φάνηκε και στην Τουρκία και στην τραγωδία της Χιλής. 

 

 

Αντίθετα, η εξέγερση του Πολυτεχνείου οδήγησε στην εργατική μεταπολίτευση, μια πολιτική κόντρα με την αστική τάξη που κρατάει μέχρι και σήμερα. Σήμερα ο διεθνής καπιταλισμός είναι πιο ασταθής και σε ύφεση. Οι ρεφορμιστές χάνουν, ιδεολογικά και οργανωτικά κάθε μέρα, ενώ η Αντικαπιταλιστική Αριστερά, που είναι πολιτικά πιο ξεκάθαρη, συγκρινόμενη με το ’73 και τη μεταπολίτευση, και οργανωτικά ανεξάρτητη καταφέρνει και έλκει αγωνιστές και αγωνίστριες που «σπάνε» από τ’ αριστερά των ρεφορμιστών. Άρα, το καθήκον της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είναι η υπεράσπιση της εργατικής τάξης και ιδεολογικά και πρακτικά, στις καθημερινές απεργιακές φρουρές, τις εργατικές αντιστάσεις, όπως της ΠΕΝΕΝ, που οδηγούν σε μεγάλες πανεργατικές απεργίες όπως ήταν η 12 Νοέμβρη.

 

Ο Αντώνης Δραγανίγος, αναφέρθηκε κι αυτός στη μάχη των ιδεών από το Πολυτεχνείο μέχρι σήμερα, έκανε σύγκριση του ιμπεριαλισμού τότε και σήμερα, ενώ τόνισε πως η αριστερά που χρειαζόμαστε σήμερα πρέπει να είναι ξεκάθαρη ιδεολογικά αλλά ενωτική στους αγώνες.

 

Στη συνέχεια έγιναν παρεμβάσεις. Ξεχώρισαν αυτές του Απόστολου, που ήταν στο κίνημα των οικοδόμων την περίοδο της εξέγερσης, που τόνισε ότι, παρά τις αδυναμίες της, η εργατική τάξη μπορεί να γίνει η ηγεσία απέναντι στη διεθνή καπιταλιστική κρίση και άρα «τα άδεια καθίσματα πρέπει – και θα γίνουν – αίθουσες κατάμεστες», αλλά και του Αλέξανδρου, φοιτητή Φυσικού, που ανέλυσε την κεντρικότητα της εργατικής τάξης στις μέχρι τώρα μάχες αλλά και σ’ αυτές που ανοίγονται.