Στις 6 Δεκέμβρη 2015 πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο στην Παλιά Περιφέρεια το μονοήμερο του περιοδικού «Σοσιαλισμός από τα κάτω» με συμμετοχή περίπου 30 συντρόφων δίνοντας μια ευκαιρία για ουσιαστικές συζητήσεις και ενίσχυση του διαλόγου προς την αντικαπιταλιστική ανατροπή. Τα θέματα που απασχόλησαν αφορούσαν τη διεθνή κρίση και το μνημόνιο, τη μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, το προσφυγικό ζήτημα και την αριστερά πέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και σύντροφος από τη ΛΑΕ και σχολίασε την προοπτική ανταλλαγής απόψεων και κοινών δράσεων στα πλαίσια ενός ευρύτερου ταξικού μετώπου.
Πρώτος ομιλητής, ο σύντροφος Πάνος Γκαργκάνας εξήγησε τις αιτίες της διεθνούς κρίσης που έφερε το μνημόνιο. Η κρίση δεν οφείλεται σε ελληνικές ιδιαιτερότητες ούτε στις νεοφιλελεύθερες ερμηνείες αλλά στον ίδιο τον καπιταλισμό. Η υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου σε έναν κερδοφόρο τομέα υπονομεύει το ποσοστό του κέρδους, οι καπιταλιστές σταματούν να επενδύουν και επέρχεται ύφεση της οικονομίας. Ο δημόσιος τομέας επωμίστηκε την υπερχρέωση του ιδιωτικού τομέα. Επομένως η λύση είναι η διαγραφή του χρέους, πλήρης και μονομερής, και η κρατικοποίηση των τραπεζών χωρίς αστερίσκους, πράγμα που απαιτεί ρήξη με ΕΕ και ευρώ.
Δεύτερο θέμα της συζήτησης αποτέλεσε ο τρόπος που έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ μνημονιακός, με ομιλητή τον σύντροφο Λέανδρο Μπόλαρη. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε πάντα ρεφορμιστικό κόμμα. Η βασική διαφορά των ρεφορμιστικών και επαναστατικών κομμάτων έγκειται στο ότι για τα ρεφορμιστικά κόμματα η εργατική τάξη είναι το «βοήθημα» σε μια αριστερή κυβέρνηση, ενώ για τα επαναστατικά αποτελεί το υποκείμενο. Τα ρεφορμιστικά κόμματα αποτελούνται από μια μεγάλη μάζα απλών μελών, ένα ενδιάμεσο στρώμα που ασκεί την πολιτική εργασία και μια ηγεσία αρκετά κοντά στην αστική τάξη. Σκοπός είναι η άνοδος στην κυβέρνηση για μεταρρύθμιση του υπάρχοντος κράτους με συμμαχίες με κόμματα των αστών. Έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ενέργειές του πάντα υποτάσσονταν στο ζήτημα των εκλογών.
Η τρίτη εισήγηση από τον σύντροφο Κώστα Βλασσόπουλο αφορούσε στο προσφυγικό ζήτημα. Το εργατικό κίνημα έχει αποδείξει την αλληλεγγύη του με πράξεις αυτοθυσίας και τη στήριξη των προσφύγων (π.χ. στήριξη απεργών πείνας). Όλη η αριστερά οφείλει να είναι ενωμένη στο Αντιρατσιστικό – Αντιφασιστικό κίνημα. Οι κύριοι άξονες συνοψίζονται ως εξής: όχι στην Ευρώπη – Φρούριο, ανοιχτά σύνορα με πτώση του φράχτη στον Έβρο, τερματισμός των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην Μέση Ανατολή και καμία συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης σε ενέργειες όπως οι συμμαχίες με Νετανιάχου και Σίσι και η παραχώρηση της βάσης στη Σούδα. Κεφαλαιώδης πολιτική σημασία σε αυτό έχει η πανελλαδική κινητοποίηση στις 23 και 24 Γενάρη.
Η ημέρα έκλεισε με την συντρόφισσα Μαρία Στύλλου που ανέλυσε το κρίσιμο ζήτημα της αριστεράς πέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι συσχετισμοί έχουν όντως αλλάξει. Η κυβέρνηση αριστεράς δεν υπήρξε ένα διάλλειμα όπως αποδεικνύεται από την κρίση της ΝΔ και τις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις, ούτε οδήγησε σε διόγκωση της ΧΑ. Η δυναμική αυτή όμως δεν θα είναι αιώνια και απαιτεί την σύνδεση και την οργάνωσή μας για να είναι αποτελεσματική. Βασικό στοιχείο είναι το ενιαίο μέτωπο και η προσέγγιση του κόσμου των ρεφορμιστικών κομμάτων που ανήκει στην εργατική τάξη. Αυτή η κοινωνία αλλάζει γιατί υπάρχει η τάξη που την αλλάζει και θέλουμε μια αριστερά που να τολμήσει να συγκρουστεί με το σύστημα.
Νικολέτα Μπιζύμη