Πολιτισμός

Το 2015 έφυγε φιλοξενώντας στην οθόνη πολλές αξιόλογες ταινίες. Πριν υποδεχτούμε τη σοδειά του 2016, θυμίζουμε μερικές αξιόλογες που παίζονται ακόμη στις αίθουσες:

 

Ο «Ηλίθιος» μας μεταφέρει στη σημερινή Ρωσία, όπου ένας ευσυνείδητος τεχνικός προσπαθεί να σώσει τους κατοίκους μιας ετοιμόρροπης εργατικής πολυκατοικίας που πρέπει να εκκενωθεί άμεσα. Απέναντί του θα βρει ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο της πόλης όπου ζει, αλλά τελικά και τους συμπολίτες του. Σε σαφή συσχέτιση με το κλασικό έργο του Ντοστογιέφσκι, η ταινία του Γιούρι Μπίκοφ είναι βαθειά απαισιόδοξη ματιά  και ισχυρό ράπισμα στη νεοφιλελεύθερη Ρωσία του Πούτιν.

 

• «Κάρολ». Μεταφορά ενός έργου της Πατρίσια Χάισμιθ, που η ίδια έκδοσε το 1952 με ψευδώνυμο για να μην θέσει σε κίνδυνο την καριέρα της. Ο λόγος; Περιγράφει τον έρωτα μιας μεσοαστής με μια πωλήτρια σε πολυκατάστημα, στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’50. 65 χρόνια μετά, η ταινία του Τοντ Χέινς ζωντανεύει μια μουντή εποχή για τις γυναίκες και τα κοινωνικά δικαιώματα, εστιάζοντας στη δύναμη της ανθρώπινης επιθυμίας να στέκεται ενάντια ακόμη και στους πιο ισχυρούς κανόνες.  

 

• «Ο μικρός πρίγκηπας». Το κλασικό παραμύθι του Σεν Εξιπερί έχει μεταφερθεί με εξαιρετικό τρόπο σε κινούμενα σχέδια, με μια ευρηματική προσαρμογή στο σήμερα, όπου ο ιδεαλισμός και η φαντασία των πρωταγωνιστών έρχεται σε σύγκρουση με τον αποστειρωμένο κόσμο του ανταγωνισμού και της αλλοτριωμένης εργασίας. Συγκινεί παιδιά κάθε ηλικίας.

 

• «Το μαργαριταρένιο κουμπί» Ο μεγάλος Χιλιανος δημιουργός Πατρίσιο Γκουσμάν (Αλιέντε) κάνει μια συγκλονιστική σύγκριση ανάμεσα στη γέννηση της αποικιακής Χιλής μέσω του αφανισμού των Ινδιάνων της Γης του Πυρός και την αιματοβαμμένη χούντα του Πινοσέτ που εξόντωσε χιλιάδες αντικαθεστωτικούς αγωνιστές.  

 

• Τέλος αξίζει να αναφερθεί η πρόσφατη ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Ένας άλλος κόσμος». Πρόκειται για μια καλογυρισμένη διεθνή παραγωγή που αφηγείται τρεις ερωτικές ιστορίες στη σύγχρονη Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά τα μνημόνια, ο ρατσισμός, οι πρόσφυγες, οι φασίστες βρίσκονται μέσα στα κάδρα του Παπακαλιάτη, όχι σε πρώτο πλάνο αλλά σε καθαρό φόντο και επηρεάζουν τους ήρωες και την έκβαση των ιστοριών. Ευχάριστη έκπληξη από έναν καλλιτέχνη που μέχρι τώρα είχε αρκεστεί στα προσωπικά ζητήματα και τις ατομικές διαδρομές.  Ο ίδιος σε συνέντευξή του υπερασπίζεται το τόλμημα αυτό καταλήγοντας «εδώ δεν θα κερδίσει ο φασισμός».