Μιλώντας στην Ε.Α. δυο από τους σημαντικότερους γκραφιτάδες της τελευταίας δεκαετίας γνωστοί για δεκάδες βαμμένους τοίχους, οι Cacao Rocks και WD, εξηγούν το φαινόμενο.

 

“Η τέχνη στο Δημόσιο Χώρο λειτουργεί συχνά και ως καθρέπτης της κοινωνίας” θα πει ο WD. “Πιστεύω ότι σήμερα περισσότερο από ποτέ ίσως, οι νέοι νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. 'Οσο λοιπόν θα υπάρχουν λόγοι που γεννούν έργα με κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα στο δρόμο, τόσο αυτά θα γίνονται και θα συνεχίσουμε να τα βλέπουμε”, υποστηρίζει. “Αν θυμάμαι καλά έχει ξαναγίνει προσπάθεια να καθαρίσουν την Αθήνα και στο παρελθόν και το αποτέλεσμα ήταν να προκύψουν νέες επιφάνειες για βάψιμο. Οπότε νομίζω ότι μάλλον το ίδιο θα ξανασυμβεί”, καταλήγει ο WD. 

 

“Στην Αθήνα μπορείς να βάψεις παντού, εκτός από τα δημόσια κτήρια που έτσι και σε πιάσουνε τρως 6 μήνες για καταστροφή. Έχει πολλά εγκαταλελειμμένα κτήρια γιατί τα έχουν πάρει όλα οι τράπεζες. Έχεις περισσότερο χρόνο να εξασκηθείς. Σε αυτό μεγάλο ρόλο παίζει και ο καιρός. Πέρσι ήμουν στη Γερμανία και δεν έβαψα, παρά μόνο κάτι μικρά, γιατί είχε -10 βαθμούς έξω. Δεν μπορούσες να κάτσεις ώρες έξω και να ζωγραφίζεις. Πολύ κρύο”, τονίζει ο Cacao Rocks. 

 

“Έίμαστε όλοι παιδιά του hip-hop και μετά την είδαμε ζωγράφοι. Είναι η κοινή αναφορά σε μια παγκόσμια κουλτούρα. Το γκραφίτι έχει βγει από τα χαμηλότερα λαϊκά στρώματα. Συνήθως είναι αυτοδίδακτοι οι περισσότεροι. Γεννήθηκε στην Ν. Υόρκη και στο Ντιτρόιτ. Σύμφωνα με την ιστορία ο πρώτος που έγινε γνωστός είναι ένας έλληνας στην Ν. Υόρκη o Takis 183. Το 1969 ο Τάκης ήταν ντελιβεράς 17 χρονών. Όπου έκανε ντιλίβερι έβαζε και την υπογραφή του. Ένας δημοσιογράφος των New York Times άρχισε να ψάχνει ποιος είναι αυτός που έχει βάλει παντού την υπογραφή του. Μετά το είδαν στα γκέτο και άρχισαν να γράφουν κι άλλοι, μετά ήρθε το ποιος θα κάνει το πιο εντυπωσιακό και πιο μεγάλο. Μετά ήρθαν τα βαγόνια, τα τρένα. 

 

Το γκραφίτι είναι καλλιτεχνικό κίνημα. Έχει κώδικες, έχει ορολογία και αισθητικά στοιχεία που το δένουν. Το street art, όπως μετεξελίχθηκε στην Αθήνα είναι κάτι άλλο. Είναι λαϊκή τέχνη στους τοίχους, άλλο πράγμα”.

 

“Στην Αθήνα το γκραφίτι ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όμως ήταν η επόμενη γενιά από τα μέσα της δεκαετίας και μετά και ειδικά μέσα στην κρίση που το απογείωσε. Και λόγω των συνθηκών είχαμε μια ολόκληρη γενιά που ήταν πολύ πιο πολιτικοποιημένη. Αντί να γράφουμε απλά το όνομά μας, νομίζω λόγω της κατάστασης, αρχίσαμε να γράφουμε συνθήματα και σύμβολα. Στη συνέχεια φτάσαμε σε μεγάλα έργα και τέχνη του δρόμου. Απέναντι στη δεξιά κάναμε αντιπροπαγάνδα. Είχαμε τα μνημόνια, τις πλατείες και τις διαδηλώσεις. Μετά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και το δημοψήφισμα. Προσωπικά συμμετείχα σε όλα αυτά γράφοντας. Τώρα έχουμε απογοητευθεί. Πλέον γράφουμε άλλα. “No borders – stop the war”, αναφέρει ο Cacao Rocks.

 

Μιλώντας συνολικότερα ο Cacao Rocks τονίζει πως: “Το γκραφίτι και το street art είναι στο δημόσιο χώρο. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Θεωρητικά είναι ό,τι πιο δημοκρατικό αφού ο καθένας μπορεί να το κάνει. Είναι αναπόφευκτο ωστόσο να επιβάλεις την αισθητική σου, ταυτόχρονα όμως επηρεάζεσαι. Υπάρχει μια αλληλεπίδραση σε αυτή την ιστορία. 

 

Μεταξύ μας συζητάμε για τον δημόσιο χώρο και τι μας ανήκει. Έχω το δικαίωμα να επιβάλω την αισθητική μου; Όλα είναι δημόσιος χώρος; Θα μπορούσε να μην υπάρχει ιδιωτικός χώρος; 

 

Αν αύριο δω συνεργεία του δήμου με αστυνομικούς να βάφουν ας πούμε τους τοίχους της πυροσβεστικής στου Ψυρρή θα βάλω τα κλάματα. Γιατί εδώ υπάρχουν πολύ σημαντικές δουλειές. Και έχουμε ρίξει πολλή δουλειά. 

 

Είναι διαφορετικό να έρθει κάποιος άσχετος που δεν του αρέσει κάτι και να πετάξει έναν κουβά χρώμα. Αυτό θα το σεβαστώ. Είναι μια αντίδραση πάνω σε ένα έργο στον δημόσιο χώρο. Αν είναι π.χ. η γιαγιά της πολυκατοικίας που έχει βαρεθεί να βλέπει ένα τέρας απέναντι από το σπίτι της, ας το κάνει. Το σέβομαι. 

 

Αν όμως έρθει το κράτος και επιβάλλεται με ιδιωτικές εταιρίες μιλάμε για κάτι άλλο.

 

Συμβολίζει κάτι αυτή η ιστορία. Αυτοί που έχουν την εξουσία σου λένε: όπα, αυτοί έχουν αρχίσει και τα βάφουν όλα. Σε λίγο θα αρχίσουν να τα παίρνουν στα χέρια τους. Καταλαβαίνω λοιπόν γιατί ενοχλεί την εξουσία. Και καταλαβαίνω γιατί θέλει να τα εξαφανίσει. 

 

Και από τη δική μας την μεριά έχουμε απάντηση. Πάμε να τα ξαναβάψουμε. Θα βρεθούν τρόποι να αντισταθούμε και να αναδείξουμε αυτή τη διαμάχη. Επομένως ό,τι και να κάνει ο Καμίνης ο κόσμος θα βρει τρόπο να αντισταθεί. Είναι δυο μεριές σε αντιπαράθεση. Η λαϊκή τάξη, οι πολλοί, και η εξουσία, οι λίγοι, που υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους την αισθητική τους. 

 

Στην Αθήνα αυτό είναι πιο έντονο από οπουδήποτε και δεν τελειώνει εύκολα. Πιο πολύ ένταση, πιο πολύ ανάγκη να εκφραστείς. Πιο πολλά να πεις. Γι' αυτό και έχουμε αυτή την έκρηξη που θα συνεχιστεί”. 

 

Η έκθεση του WD στην γκαλερί Sarri 12 στου Ψυρρή έχει πάρει παράταση  ως τις 24 Απρίλη (Τετάρτη - Κυριακή 12:00-19:00). Περισσότερα πράγματα για τους καλλιτέχνες μπορεί κανείς να βρει στα ιντερνετικά site τους: www.wdstreetart.com, http://cacaorocks.blogspot.gr/

---

Ανακοίνωση ενάντια στον πόλεμο του Καμίνη κατά του γκραφίτι και προς όφελος των ιδιωτικών εταιριών εξέδωσε η Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας. “Θα μπορούσε να είναι μια ακόμα γελοία πρωτοβουλία του Δήμου της Αθήνας που στοχοποιεί ανθρώπους της τέχνης του δρόμου και της διαμαρτυρίας, αν από πίσω δεν κρύβονταν ιδιωτικά συμφέροντα και εταιρίες καθαρισμού”.