Πολιτισμός

Η Βιομηχανική Μεταλλευτική (ΒΙΟΜΕ) ήταν θυγατρική μιας από τις ισχυρότερες ελληνικές βιομηχανίες οικοδομικών υλικών, της Φίλκεραμ – Johnson, παράγοντας κόλλες και κονιάματα υψηλής ποιότητας για τα πλακίδια που κατασκεύαζε η μητρική εταιρία, που απασχολούσε περισσότερους από 500 εργάτες. Όταν η οικονομική κρίση χτύπησε την οικοδομική δραστηριότητα, ο όμιλος χτύπησε κόκκινο και το 2011 έβαλε λουκέτο, χωρίς καν να δώσει αποζημιώσεις. 

 

Κι ενώ οι δίκες ανάμεσα στους 70 απολυμένους της ΒΙΟΜΕ και την ιδιοκτήτρια Χριστίνα Φιλίππου συνεχίζονταν, τον Φεβρουάριο του 2013 είκοσι πέντε από αυτούς αποφασίζουν να καταλάβουν το εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη και να το αυτοδιαχειριστούν παράγοντας καθαριστικά προϊόντα.

 

Το ντοκιμαντέρ του Απόστολου Καρακάση «Επόμενος σταθμός – Ουτοπία» παρακολουθεί και καταγράφει με υπομονή και ρεαλισμό όλα τους τα βήματα. Επιπλέον, καταφέρνει να σχολιάσει την ουσία του πειράματος και τον αντίκτυπο στους ίδιους, στην Ελληνική κοινωνία και στο κίνημα διεθνώς. 

 

Οι εργαζόμενοι βρίσκονται μέσα στις αντιφάσεις ενός αντικαπιταλιστικού πειράματος που καλείται να λειτουργήσει με άμεση δημοκρατία μεταξύ τους αλλά και να επιβιώσει με όρους επιχειρηματικότητας και αγοράς, τα εμπόδια στοιχειώδους συγκρότησης του φορέα μέσα στην κρατική γραφειοκρατία που δεν τους δίνει ρεύμα και νερό, με την ιδιοκτήτρια να τους καταδιώκει για το ιδιοκτησιακό, με τις κυβερνήσεις να διαχειρίζονται το ζήτημα χωρίς να το λύνουν. Στις τελευταίες περιλαμβάνεται και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δια στόματος Τσίπρα είχε υποσχεθεί πλήρη στήριξη στο εγχείρημα και μήνες μετά την άνελιξή του στην κυβέρνηση δεν έχει κάνει το παραμικρό.

 

Έχει τεράστιο ενδιαφέρον η εξέλιξη των χαρακτήρων των πρωτεργατών της προσπάθειας, η επίδραση στον τρόπο που σκέφτονταν και στην όλη ζωή τους αναδεικνύει τον πολιτικό χαρακτήρα της μάχης και ανοίγει μυριάδες ζητήματα όχι μόνο τεχνικού χαρακτήρα, αλλά κυρίως αντικαπιταλιστικής τακτικής και στρατηγικής.

 

Έτσι το ντοκιμαντέρ πετυχαίνει να δώσει εικόνα και τροφή για σκέψη για το παράδειγμα που εξακολουθεί να εμπνέει και σήμερα εργατικά κομμάτια που αρνούνται να αποδεχτούν την πραγματικότητα των απολύσεων και των κλεισιμάτων.