Πολιτισμός

Το νέο ντοκιμαντέρ από την ομάδα των Debtocracy, Catastroika, Φασισμός Α.Ε. σε κάθε περίπτωση αποτελεί πολιτικό γεγονός για τον κόσμο του κινήματος. Είναι μια ταινία τεκμηρίωσης που επιχειρεί να καταδείξει με ποιoν τρόπο και γιατί το «όχι» στο δημοψήφισμα του Ιούλη του ’15 έγινε «ναι». Ερευνά τι κρύβεται πίσω από τους αδιαφανείς θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να αποδείξει ότι η ίδια είναι ένα σύνολο από αντιδημοκρατικούς μηχανισμούς που δεν εκλέγονται και δεν λογοδοτούν σε κανέναν και οι οποίες ευθύνονται για τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκούν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης. 

 

Το αρχηγείο του κακού ταυτίζεται με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία μέσω του πλέγματος συμφωνιών που δένουν τις χώρες – μέλη της Ε.Ε. έχει γίνει ένας ανεξέλεγκτος θεσμός που απαιτεί μνημόνια και λιτότητες από τις κυβερνήσεις των χωρών και όταν αυτές δεν πειθαρχούν... τις απολύει. 

 

Το ντοκιμαντέρ ξεκινά με την πτώση του Μπερλουσκόνι στην Ιταλία το 2011, περνάει στην Ιρλανδία, στην Κύπρο με την χρεωκοπία των τραπεζών το 2013 για να φτάσει στην Ελλάδα, όπου μετά από πέντε χρόνια μνημονίων η «ισχυρή διαπραγμάτευση» που υποσχόταν ο ΣYΡΙΖΑ όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση οδηγήθηκε στο δημοψήφισμα, το αποτέλεσμα του οποίου αγνοήθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖA-ΑΝEΛ και κατέληξε στη γνωστή καταστροφική συμφωνία και το 3ο μνημόνιο. Επικρίνει με σκληρό αλλά όχι άδικό τρόπο την «κωλοτούμπα» του ΣYΡΙΖΑ και την χειραγώγιση της βούλησης του ελληνικού λαού.

 

Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά και ποιόν εξυπηρετούν; Το ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου και της ομάδας του έχει αρετές και προτίθεται να βοηθήσει τον απλό ακροατή να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από οικονομικούς όρους όπως spread, ELA, σύμφωνο σταθερότητας, με απλό και κατανοητό τρόπο. Με δεκάδες σημαντικές συνεντεύξεις, υψηλή αισθητική στο γύρισμα και εφευρήματα όπως ο παραλληλισμός με την μαφία του «Νονού», κάνει την οικονομική ανάλυση προσιτή στον καθένα. Καταδεικνύεται ο ρόλος που έπαιξε το χρέος και η αποδοχή πληρωμής του στον εγκλωβισμό της Ελλάδας. Το σχέδιο των Βρυξελών έσωσε τελικά τις τράπεζες και διέλυσε τις εθνικές οικονομίες της «περιφέρειας», σφραγίζοντας την υπεροχή της Γερμανίας πάνω στην υπόλοιπη Ευρώπη.

 

Σε αυτό το σημείο βρίσκονται οι διαφωνίες μας σχετικά με την ανάλυση στην οποία στηρίζεται το ντοκιμαντέρ. Η κριτική στην Ε.Ε. είναι εύλογη και δίκαιη, αλλά ως μοναδικός ωφελημένος παρουσιάζεται η ατμομηχανή της Ε.Ε., η Γερμανία και οι πολυεθνικές ελίτ που σχεδίασαν το ευρώ για τη δική τους εξυπηρέτηση. 

 

Έτσι όμως παραμερίζονται οι εθνικές αστικές τάξεις, όπως π.χ οι τραπεζίτες που διασώθηκαν με τις ανακεφαλαιοποιήσεις σε βάρος των εργατικών τάξεων των χωρών τους και υιοθετείται ένα είδος θεωρίας εξάρτησης μέσα από την άποψη της «αποικίας χρέους». 

 

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρώην πρόεδρος της Κύπρου Χριστόφιας εμφανίζεται στην κάμερα σαν αθώα περιστερά, να ισχυρίζεται ότι για τα μνημόνια που επέβαλε η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ ευθύνεται αποκλειστικά το διευθυντήριο των Βρυξελλών. Επιπλέον, το υπόβαθρο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης υποβαθμίζεται και οι ελίτ εμφανίζονται να κερδοσκοπούν ανενόχλητες πάνω στην εξαθλίωση των χωρών – αποικιών χρέους.

 

Αυτό πάντως δεν μειώνει την αξία του «This is not a coup» στο ξεμπρόστιασμα της Ε.Ε. και της «δημοκρατίας» που πρεσβεύει, όπως και στη συμβολή στη συζήτηση για το υπόβαθρο της κρίσης και τον προσανατολισμό των αγώνων που έχει ήδη ανοίξει και συνεχίζεται μέσα στην αριστερά και το κίνημα.