Διεθνή
Γαλλικές εκλογές: «Oι ζωές μας αξίζουν περισσότερο από τα κέρδη τους»

Προεκλογική Συγκέντρωση του Oλιβιέ Mπεζανσενό

Το Σάββατο 14 Απρίλη πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και συναυλία συμπαράστασης στους εργάτες της Πεζό στο Aulnay του Παρισιού, οι οποίοι έδωσαν για έξι βδομάδες μια ηρωική απεργιακή μάχη με βασικό αίτημα την αύξηση του μισθού τους κατά 300 ευρώ. Στη συναυλία συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες εργαζόμενοι και φοιτητές για να ενισχύσουν τους απεργούς. Μπορεί η απεργία να έληξε με συμβιβασμό, την πραγματική όμως αίσθηση των εργατών αποδίδει περισσότερο το γεγονός ότι οι αντιπρόσωποι των υποψηφίων της ριζοσπαστικής αριστεράς στη συγκέντρωση έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό και χειροκροτήθηκαν περισσότερο και από την ίδια την ηγεσία του συνδικάτου τους. 

Δεν είναι τυχαίο ότι βρισκόμαστε στην τελευταία βδομάδα πριν τις προεδρικές εκλογές και ο "μεγάλος άγνωστος" είναι η στάση του μεγάλου αριθμού των αναποφάσιστων που αγγίζει το 40% παρότι κατά κοινή ομολογία το ενδιαφέρον του κόσμου για αυτές τις εκλογές είναι ιδιαίτερα μεγάλο και η συμμετοχή θα αυξηθεί. Ποιοτική διαφορά σ’ αυτές τις εκλογές από την πλευρά της δεξιάς είναι η σαφής μετατόπιση της ρητορικής της προς τα δεξιά, φιλοδοξώντας "να ξανακερδίσει το ακροατήριο του Λεπέν". Έτσι, η προεκλογική εκστρατεία του Ν.Σαρκοζύ βασίζεται στην πρόταση για τη δημιουργία ενός Υπουργείου Εθνικής Tαυτότητας και ελέγχου της μετανάστευσης που θα σκληρύνει ακόμα περισσότερο την ήδη σκληρή νομοθεσία απέναντι στους μετανάστες χωρίς χαρτιά. Ακόμα πιο προκλητικός έγινε την προηγούμενη βδομάδα όταν δήλωσε ότι η παιδοφιλία και η παιδοκτονία αποτελούν φαινόμενα που οφείλονται σε γενετική προδιάθεση... Και όλα αυτά βέβαια συνοδεύουν ένα ακραιφνώς νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα που προτρέπει τους εργαζόμενους "να δουλέψουν περισσότερο για να κερδίσουν περισσότερα". Αυτή η ευθυγράμμιση με τη νεοσυντηρητική και ακραία νεοφιλελεύθερη αμερικανική δεξιά του Μπους, με κοινό πρόταγμα την ασφάλεια, επεκτείνεται και στην εξωτερική πολιτική με το Σαρκοζύ να είναι ο πιο φιλοατλαντιστής γκωλλικός υποψήφιος που έχει υπάρξει ποτέ ευθυγραμμιζόμενος άμεσα με την ιμπεριαλιστική εκστρατεία του Μπους και του Μπλερ στη Μέση Ανατολή. 

Απέναντι σ’ αυτή τη ραγδαία "λεπενοποίηση" της επίσημης δεξιάς, το Σοσιαλιστικό Κόμμα κάνει τη χειρότερη επιλογή, αυτή της προσαρμογής. Η υποψήφια του κόμματος Σεγκολέν Ρουαγιάλ απογοήτευσε ακόμα και τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους των σοσιαλιστών, όταν απάντησε στη ρατσιστική δημαγωγία του Σαρκοζύ, προτείνοντας στους Γάλλους να έχουν τις γαλλικές σημαίες στα μπαλκόνια τους γιατί ... "άλλο έθνος και άλλο εθνικισμός", όπως χαρακτηριστικά δήλωσε. Και σε κοινωνικό επίπεδο όμως, οι προτάσεις της μιλούν απλώς για "τη συμφιλίωση των Γάλλων με τις επιχειρήσεις" και αρνούνται οποιαδήποτε αυτοκριτική αναφορά στην πενταετία του Ζοσπέν (1997-2002) που διέψευσε τις λαϊκές προσδοκίες. 

Kεντρώος

Αυτή ακριβώς η "σαρκοζικοποίηση' της σοσιαλδημοκρατίας αφήνει τα περιθώρια στον κεντρώο υποψήφιο Μπαϊρού να εμφανίζεται, με την εύνοια πολλών ΜΜΕ, σαν η εναλλακτική λύση απέναντι σε μια "αναίτια πόλωση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς αφού και οι δύο παρατάξεις δεν έχουν ουσιώδεις διαφορές" . Παρά όμως τις διακηρύξεις του υπέρ του κράτους πρόνοιας, πρόκειται για έναν υποψήφιο που υπήρξε επανειλημμένα υπουργός στις δεξιές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων με δηλωμένη έχθρα στο 35ωρο και βεβαρημένο παρελθόν σαν Υπουργός Παιδείας που προώθησε την αγορά στα σχολεία. 

Και βέβαια σ’ αυτή την αγανάκτηση από τις συνεχιζόμενες ίδιες πολιτικές επενδύει για άλλη μια φορά ο φασίστας Λεπέν ο οποίος, ευνοούμενος από τη μετατόπιση προς τα δεξιά των επίσημων υποψηφίων αυτοχαρακτηρίζεται ως ο μοναδικός "αντισυστημικός" υποψήφιος. Η πραγματική φύση του κόμματός του όμως φάνηκε ξεκάθαρα την προηγούμενη Παρασκευή όταν μέλη του Εθνικού Μετώπου στη Λυόν επιτέθηκαν και τραυμάτισαν σοβαρά ένα μετανάστη μαροκινής καταγωγής μετά από μια αντιφασιστική συγκέντρωση διαμαρτυρίας.

Σ’ αυτές τις εκλογές οι προηγούμενοι κυβερνητικοί εταίροι του Σοσιαλιστικού Κόμματος στις κυβερνήσεις της "πληθυντικής αριστεράς", το Κομμουνιστικό Κόμμα και οι Πράσινοι περνάνε μια φανερά μεγάλη κρίση. Οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τις υποψήφιές τους, Μπυφέ και Βουανέ αντίστοιχα καθηλωμένες μεταξύ 1 και 2%. Η εμμονή τους στη συνεργασία με την πιο δεξιά σοσιαλδημοκρατία και μάλιστα ξανά σε κυβερνητικό επίπεδο, δε δίνουν καμιά προοπτική στον κόσμο που έχει πολύ  πρόσφατες τις τραυματικές εμπειρίες από την κυβέρνηση Ζοσπέν. Η ίδια η κριτικη της Μπυφέ απέναντι στον Μπεζανσενό ότι "δεν είναι χρήσιμη για τον κόσμο που υποφέρει από τη δεξιά μια αριστερά που δε θέλει να κυβερνήσει" αποτελεί αντιστροφή των εμπειριών του κόσμου που δεν ένιωσε καθόλου "χρήσιμη" για τις διεκδικήσεις του την αριστερά που επέλεξε να κυβερνήσει και να διαχειριστεί τον καπιταλισμό. 

Απέναντι σ’ αυτή την ηττοπαθή στάση, ο κύριος εκφραστής της ζωντάνιας της αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό είναι αναμφίβολα ο Ολιβιέ Μπεζανσενό, υποψήφιος της LCR. Ο 33χρονος ταχυδρομικός υπάλληλος, έχει θέσει στο επίκεντρο της καμπάνιας του τη μάχη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και το ρατσισμό. Το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, η απαγόρευση των απολύσεων, η άνοδος του κατώτατου μισθού, η καταπολέμηση της "επισφαλούς", ανασφάλιστης και κακοπληρωμένης, εργασίας των νέων και η νομιμοποίηση όλων των μεταναστών είναι τα βασικότερα στοιχεία ενός προγράμματος όπου έχουν τη θέση τους οι διεκδικήσεις που πάλεψε το κίνημα στη Γαλλία τα προηγούμενα χρόνια. 

Ακόμα πιο εντυπωσιακό από το 5% που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις είναι το γεγονός ότι εκατοντάδες κόσμος συρρέει από πόλη σε πόλη στις ανοιχτές συγκεντρώσεις υπέρ του,  στην πλειοψηφία τους νέοι αλλά και κόσμος των φτωχών προαστίων. Το σύνθημα της καμπάνιας του "Οι ζωές μας αξίζουν περισσότερο από τα κέρδη τους" ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κόσμου του κινήματος που ψάχνει για μια ριζοσπαστική πολιτική έκφραση. Βέβαια, είναι σίγουρο ότι το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο αν αναδεικνυόταν ένας κοινός υποψήφιος για να εκφράσει αυτό το ριζοσπαστικό ρεύμα. Αυτή η προσπάθεια σκόνταψε στην ατολμία των ηγεσιών της αντινεοφιλελεύθερης αριστεράς, με μεγαλύτερη την ευθύνη του ΚΚ που αρνήθηκε να δεσμευτεί για μη κυβερνητική συνεργασία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα μετά τις εκλογές. Έτσι, ο κόσμος του ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα μοιραία θα μοιραστεί σε πολλαπλές επιλογές. Χαρακτηριστικά, πολλές από τις ενωτικές αντινεοφιλελεύθερες επιτροπές προτείνουν ψήφο στα τρία "Β", δηλαδή στους Μποβέ, Μπεζανσενό και Μπυφέ. 

Όλοι οι παραπάνω προβληματισμοί για την προοπτική και τη στρατηγική της αριστεράς έχουν προκύψει μετά από μια δεκαετία γεμάτη κινήματα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές διαχείρισης της κρίσης του συστήματος. Το Δεκέμβρη του 1995 το τεράστιο κύμα των απεργιών ιδιαίτερα στο δημόσιο τομέα τράνταξαν τη δεξιά κυβέρνηση του Ζιπέ που έπεσε ένα χρόνο αργότερα. 

Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Ζοσπέν που τη διαδέχτηκε, διέψευσε οικτρά τις ελπίδες του κινήματος, από τη συμμετοχή της στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας μέχρι τις ιδιωτικοιήσεις που έκανε, το κίνημα αυτό χάρισε ένα πρωτοφανές 10% στους υποψηφίους της αντικαπιταλιστικής αριστεράς το 2002 και έδωσε μαζικά την απεργιακή μάχη των συντάξεων το 2003. 

Πλειοψηφία

Έτσι φτάσαμε στο 2005 όπου το κίνημα αυτό κατόρθωσε να γίνει πλειοψηφικό, κερδιζοντας με ένα εντυπωσιακό 54% τη μάχη ενάντια στο Ευρωσύνταγμα, αφού κατάφερε να συσπειρώσει στις αντινεοφιλελεύθερες επιτροπές που δημιουργήθηκαν από τα κάτω όλο τον κόσμο, από τους ανένταχτους μέχρι την αριστερή πτέρυγα των Σοσιαλιστών και των Πράσινων ενάντια στην ηγεσία τους, και φυσικά το ΚΚ και την LCR. Η αυτοπεποίθηση μετά από αυτή τη νίκη και τη φθινοπωρινή εξέγερση των προαστίων τροφοδότησε και την επόμενη ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία την επόμενη χρονιά ενάντια στο CPE. Οι φοιτητές με δύο μήνες καταληψη των πανεπιστημίων τους κατάφεραν να αναγκάσουν τα συνδικάτα να κηρύσσουν απεργίες στο πλευρό τους με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να υποχωρήσει και να αποσύρει το νόμο της. 

Αυτός ο κόσμος, που εξακολουθεί να δραστηριοποιείται από τις αντινεοφιλελεύθερες επιτροπές μέχρι τις καμπάνιες των μεταναστών χωρίς χαρτιά, σιχαίνεται το Σαρκοζύ και δεν έχει καμιά εμπιστοσύνη στο σοσιαλ-νεοφιλελευθερισμό της Ρουαγιάλ. Μένει στους ώμους της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να πάρει τις κατάλληλες τολμηρές και ενωτικές πρωτοβουλίες για να αναδείξει την πολιτική εναλλακτική λύση που επιζητά και έχει ανάγκη ο κόσμος του κινηματος.