Οικονομία και Πολιτική
Το σκάνδαλο των εφοπλιστών

Το ναυάγιο του Sea Diamond έξω από τη Σαντορίνη την Μ. Πέμπτη αποκαλύπτει σε όλο το μέγεθός της την εγκληματική ασυδοσία που απολαμβάνουν οι εφοπλιστές με την σκανδαλώδη εύνοια των κυβερνήσεων όπως της ΝΔ και του υπουργού της του Κεφαλογιάννη. Ασυδοσία που τώρα κόστισε δυο ανθρώπινες ζωές αλλά που απειλεί αμέτρητες άλλες στο όνομα του κέρδους.. 

Οι πάντες είχαν λόγο που θα βυθιστεί το πλοίο, ποιος και που θα κάνει τη ρυμούλκηση και τη διάσωση: η πλοιοκτήτρια εταιρεία, οι εταιρείες ρυμουλκών οι ασφαλιστικές, οι πάντες εκτός από το υπουργείο και τις αρμόδιες υπηρεσίες. Αυτή είναι η αλήθεια, όσο και αν ο Κεφαλογιάννης προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο από τα «παράθυρα» των καναλιών. 

Το πλοίο, ηλικίας 21 ετών, είχε μετασκευαστεί από την εταιρεία του Κωστάκη Λοίζου σε κρουαζιερόπλοιο πολυτελείας και ρίχτηκε να κάνει κούρσες στο Αιγαίο για να κρατήσει η εταιρεία τα πρωτεία. Είναι συνηθισμένο θέαμα να παραβγαίνουν τα επιβατηγά και τα κρουαζιερόπλοια ποιο θα φτάσει πρώτο στον προορισμό. Κάπως έτσι πρέπει να εξηγείται και το μυστήριο της πρόσκρουσης στην χαρτογραφημένη ξέρα. 

Το πλοίο ήταν τόσο φορτωμένο, με τους 1.500 επιβάτες και τα 400 μέλη πληρώματος, που όπως καταγγέλει και η ΠΕΜΕΝ είχαν βάλει κόσμο σε καμπίνες κάτω από την ίσαλο γραμμή. Σε μια τέτοια εγκλωβίστηκαν οι δυο γάλλοι τουρίστες –πατέρας και κόρη- που έχασαν άδικα τη ζωή τους. 

Και μετά την πρόσκρουση ξεκίνησε ένα απίστευτο, μακάβριο παζάρι, της πλοιοκτήτριας εταιρείας με τις ναυαγοσωστικές που κράτησε για ώρες. Δώδεκα πολύτιμες ώρες χάθηκαν. Το συμβόλαιο υπογράφτηκε 2 ώρες πριν βυθιστεί το πλοίο.  Οι ναυαγοσωστικές θέλανε συμβόλαιο τύπου Lloyds, οι ασφαλιστές της εταιρείες γκρίνιαζαν μην και φουσκώσουν οι αποζημιώσεις, και με ένα «μυστήριο» τρόπο το πλοίο οδηγήθηκε να βυθιστεί στα 140 μέτρα βάθος από τα αβαθή που βρισκόταν. Ισως το να βυθιστεί κόστιζε λιγότερο από το να επισκευαστεί...

Πολλοί μιλάνε για «ερασιτεχνισμό» και «κλασσικό ελληνικό αλαλούμ». Χάος και ερασιτεχνισμός σίγουρα, αλλά αυτά είναι το σήμα κατατεθέν της ελεύθερης αγοράς. Και η ναυτιλία, ιδιαίτερα η ακτοπλοϊα και ο τουρισμός βρίσκεται ολοκληρωτικά στα χέρια της λεγόμενης «ιδιωτικής πρωτοβουλίας». Οταν καθυστερεί ένα δρομολόγιο της Ολυμπιακής τα «παπαγαλάκια» της αγοράς βγαίνουν αμέσως να μιλήσουν για την «ολυμπιακή ταλαιπωρία» του δημοσίου. Οταν οι εφοπλιστές στέλνουν στο πάτο καράβια με ανθρώπους, τότε το παραμύθι αλλάζει και ξαφνικά ο ένοχος γίνεται «αόρατος». 

Bασιλιάς του Tουρισμού

Αλλά δεν είναι. Τον Σεπτέμβρη του 2000 ήταν ο Σφηνιάς της Μινόαν με το ναυάγιο του Σαμίνα. Και τώρα είναι ο Κ. Λοϊζος. Και οι δυο «αστέρια» της αγοράς και «δαιμόνιοι» επιχειρηματίες.  

Ο όμιλος Λούη διαθέτει 14 ξενοδοχεία στην Ελλάδα, 12 στην Κύπρο και 12 κρουαζιερόπλοια. Ο Λοϊζος είναι «βασιλιάς του μαζικού φθηνού τουρισμού της Μεσογείου» και η αιχμή του δόρατος αυτού που η Καθημερινή της 15 Απρίλη περιέγραψε ως «η μαζικότερη είσοδος επενδυτικών κεφαλαίων από το εξωτερικό στον χώρο του ελληνικού τουρισμού [που] έγινε από Κύπριους επιχειρηματίες από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 εως σήμερα.» 

Οι κυβερνήσεις φροντίζουν να του δίνουν δωράκια, όπως και σε όλους τους εφοπλιστές. Δωράκια εκατομμυρίων ευρώ. Οπως η απαλλαγή από τις εισφορές στο ΝΑΤ για τα κρουαζιερόπλοια που υπέγραψε ο Κεφαλογιάννης. Δέκα εκατομμύρια ευρώ έχασε το –ελλειμματικό- Ταμείο των ναυτικών. Από αυτό το χορό δεν θα μπορούσε να λείψει βέβαια και η Εκκλησία με τον «προσκυνηματικό τουρισμό» και τις «ιερές κρουαζιέρες» με τα κρουαζιερόπλοια της Λούης, κόστους 250.000 ευρώ που τα πληρώνει ο ΕΟΤ. Τον Οκτώβρη του 2005, δυο βρετανοί τουρίστες είχαν πεθάνει σε ξενοδοχείο της Λούης στην Κέρκυρα, όταν από το χαλασμένο κλιματιστικό διέρευσε μονοξείδιο του άνθρακα. Το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης υποτίθεται ότι είχε αφαιρέσει την άδεια από το ξενοδοχείο. Το οποίο, όμως, λειτούργησε κανονικότατα το Πάσχα. 

Οι εφοπλιστές που κυριαρχούν στο Αιγαίο –έλληνες και κύπριοι- είναι και λειτουργούν όπως κάθε μεγάλη εταιρεία και πολυεθνική: βάζοντας το κέρδος τους πάνω από τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Αυτό δείχνει το ναυάγιο του Sea Diamond. Αγρια εκμετάλλευση για τα πληρώματα, αδιαφορία για τη ζωή και των ναυτικών και των επιβατών, και εκατοντάδες τόνοι μαζούτ που απειλούν τη Σαντορίνη. 

Κάθε φορά που γίνεται ένα τέτοιο ναυάγιο-έγκλημα ακούμε από τους επισήμους και μη ότι «θα αποδοθούν οι ευθύνες», το «μαχαίρι θα φτάσει μέχρι το κόκαλο» και άλλες τέτοιες υποκριτικές αερολογίες. Κι η συνέχεια είναι οι εφοπλιστές να κάνουν χρυσά κέρδη κρατώντας ομήρους εργαζόμενους, νησιώτες και επιβάτες.  

Τον Σεπτέμβρη του 2000 στις διαδηλώσεις που γίνονταν στον Πειραιά μετά το ναυάγιο του Σαμίνα ακουγόταν το σύνθημα «άπληστοι φονιάδες εφοπλιστές τα κέρδη σας κοστίζουν ανθρώπινες ζωές».  Αυτός ο ομφάλιος λώρος πρέπει να κοπεί αν θέλουμε να μην ξαναδούμε τέτοιες τραγωδίες. Ο πλούτος των εφοπλιστών να περάσει στο δημόσιο, στα χέρια της κοινωνίας.