Η ταινία που δίχασε κοινό και κριτικούς κυκλοφορεί σε DVD: Γυρισμένη σαν ψευτο-ντοκιμαντέρ, καταγράφει το ταξίδι του Μποράτ, ενός αντι-σημίτη δημοσιογράφου απ' το Καζακστάν, που σα στόχο έχει να γνωρίσει τις αξίες και τον τρόπο ζωής της Αμερικής. Στη διάρκεια του ταξιδιού θα πέσει στα χέρια του ένα περιοδικό και ο πρωταγωνιστής, τρελά ερωτευμένος, βάζει σα στόχο να συναντήσει και να παντρευτεί την … Πάμελα Άντερσον (η οποία ελπίζει να είναι παρθένα...).
Αν αυτή είναι μια σύντομη περιγραφή μέσα σε 100 λέξεις, σίγουρα δεν αποδίδει τον εξωφρενικό σουρεαλισμό μιας ταινίας που δεν αφήνει τίποτα όρθιο και προκαλεί αλλεπάλληλα κύματα τρανταχτού γέλιου.Η ταινία περιγράφει αρχικά τις κωμικοτραγικές συνθήκες που επικρατούν στην οικογένεια και το χωριό του Μποράτ για να εστιάσει, μέσα από άπειρα κωμικά επεισόδια, στην ρεπουμπλικάνικη Αμερική του Μπους.
Έτσι, ο πρωταγωνιστής εμφανίζεται σε μια συγκέντρωση συντηρητικών σ' ένα γήπεδο στο Τέξας όπου θα καλέσει απ' το μικρόφωνο τον πρόεδρο Μπους "να πιει το αίμα κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού στο Ιράκ", φέρνοντας σε προφανή αμηχανία ακόμα και αυτούς τους υπερπατριώτες, ενώ θα συνεχίσει τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ με αλλαγμένα λόγια και παρουσιάζοντας τον σαν εθνικό ύμνο του Καζακστάν, κάνοντας τους θερμοκέφαλους να αφρίζουν. Θύματα της ανεξάντλητης διάθεσής του είναι, μεταξύ των άλλων, μια θρησκευτική συγκέντρωση Ευαγγελιστών, ένα συνέδριο μεσιτών, μια σχολή καλής συμπεριφοράς όπου παριστάνει τον αγροίκο που δεν καταφέρνει να γίνει "πολιτισμένος".
Στην πραγματικότητα ο Μποράτ είναι ο (εβραϊκής καταγωγής;) άγγλος κωμικός Σάτσα Μπάρον Κοέν, που δεν χάνει ευκαιρία να γελοιοποιήσει τις αντι-εβραϊκές προκαταλήψεις υποδυόμενος έναν δημοσιογράφο που βλέπει παντού εβραϊκές συνωμοσίες. Σατιρίζει ταυτόχρονα την υποκρισία και τη σοβαροφάνεια της υπερδύναμης αλλά και τις καθυστερημένες αντιλήψεις της υποτιθέμενης χώρας του.
Αν και οι επικριτές του τον κατηγορούν για έλλειψη πολιτικής ορθότητας, ο Μποράτ δεν είναι ρατσιστής. Είναι οπαδός της αναρχικής πλάκας που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της, συχνά γίνεται χοντροκομένη και ακροβατεί στα όρια. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη διάρκεια των γυρισμάτων η αστυνομία κλήθηκε συνολικά 91 φορές από τα "θύματα" του δαιμόνιου δημοσιογράφου.
Ο Κοέν είναι μαθητής των αδελφών Μαρξ, μόνο που εδώ η συσκευασία είναι τρία σε ένα: συνδυάζει την εμφάνιση του Γκρούσο, την ψευτο-εμιγκρέδικη προφορά του Τσίκο και την αφέλεια του Χάρπο. Ωστόσο τόσα χρόνια αργότερα τα πράγματα έχουν αλλάξει: τα εύστροφα λογοπαίγνια και τα πειράγματα της δεκαετίας του '30 δίνουν τη θέση τους σε αστεία επιθετικά και προβοκατόρικα. Κοινός παρανομαστής και στις δύο περιπτώσεις το γέλιο αλλά και το ξεσκέπασμα κάθε υποκριτικής συμπεριφοράς.
Το BORAT είναι μια ταινία έκπληξη με ένα αναπάντεχα καλό πρωταγωνιστή.