Διεθνή
Kαραμανλής, HΠA και Μακεδονικό: Tι γυρεύει ο Mπους στα Bαλκάνια;

Πηγαίνοντας προς τη σύνοδο των G8 στη Γερμανία, ο Μπους θα κάνει επισκέψεις σε ακόμη πέντε χώρες. Θα βρεθεί στην Ιταλία, την Τσεχία, τη Βουλγαρία, την Πολωνία και την Αλβανία. Ενώ στις περισσότερες χώρες το αντιπολεμικό κίνημα θα υποδεχθεί τον Μπους με συνθήματα ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ, κάποιοι στην Ελλάδα βρίσκουν ευκαιρία για να ξεθάψουν τα “εθνικά θέματα”, ιδιαίτερα λόγω της “ύποπτης” επίσκεψης Μπους στην Αλβανία. Το πρόσφατο παραλήρημα του Καραμανλή στην Αυστραλία, όπου ξαναθυμήθηκε το “όνομα” της Μακεδονίας έδωσε πάσα στο γνωστό συρφετό του εθνικισμού που ξεκινάει από τον Ανθιμο και τον Ψωμιάδη και φτάνει ως τον Καρατζαφέρη να ζητάει ξανά βέτο στην ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ.

Η επίσκεψη του Μπους στα Βαλκάνια έχει όμως ευρύτερες στοχεύσεις. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να δημιουργήσουν πατήματα μέσα στις χώρες των Βαλκανίων που θα βρίσκονται μακριά από την επιρροή της Ρωσίας, αλλά και από τον άμεσο έλεγχο της Ευρώπης. Όταν ξεκινούσε ο πολεμος στο Ιράκ, ο Μπους και ο Ράμσφελντ είχαν κάνει λόγο για την “νέα Ευρώπη” ενάντια στην “παλιά Ευρώπη”. Νέα Ευρώπη εννοούσαν χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ που έφυγαν από τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, εντάχθηκαν στην ΕΕ ή βρίσκονται σε διαδικασία σύνδεσης αλλά υποστήριξαν τον πόλεμο στο Ιράκ πολύ πιο ένθερμα από τον “γαλλο-γερμανικό άξονα”. Τα πράγματα έχουν αλλάξει στα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά η βασική προσπάθεια των ΗΠΑ παραμένει σταθερή.

Το πιο προχωρημένο τους “φυλάκιο” στα Δυτικά Βαλκάνια είναι το Κόσοβο, το προτεκτοράτο που στήνουν μετά τον πόλεμο του 1999 κατά της Σερβίας. Επειδή όμως είναι το πιο προχωρημένο, τους προκαλεί και επικίνδυνες εντάσεις. Βρισκόμαστε στην τελευταία φάση της επικύρωσης του σχέδιου Αχτισάαρι, του σχεδίου που προωθεί ο ΟΗΕ με τη στήριξη της ΕΕ και των ΗΠΑ. Το σχέδιο αυτό ανεξαρτητοποιεί το Κόσοβο, χωρίς να αναφέρει τη λέξη “ανεξαρτησία”, προσπαθώντας ταυτόχρονα να περισώσει κάποια δικαιώματα της σέρβικης μειονότητας. Η Σερβία δεν έχει αποδεχθεί το σχέδιο και η Ρωσία δηλώνει πως χωρίς τη σέρβικη έγκριση θα ασκήσει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Η κατάσταση έχει προκαλέσει πολιτική κρίση στη Σερβία, όπου στα μέσα του Μάη σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση, ενώ είχαν προηγηθεί τέσσερις μήνες παζαριών. Οι εθνικιστές βγήκαν πρώτοι με 29% στις εκλογές του Γενάρη αλλά πετάχθηκαν εκτός κυβέρνησης, καθώς σχημάτισαν συγκυβέρνηση το δεύτερο με το τρίτο κόμμα. 

Eθνικισμός

Ετσι ενώ ο πρόεδρος είναι φιλοαμερικάνος και ελέγχει τα σημαντικά υπουργεία, οι υπουργοί της κυβέρνησης ανταγωνίζονται σε εθνικισμό μεταξύ τους. Κανείς τους δεν είναι πρόθυμος να υπογράψει την παράδοση του Κοσόβου, έχοντας να αντιμετωπίσει την άνοδο των εθνικιστών. Επειδή οι ΗΠΑ και η ΕΕ δεν θέλουν να χαρίσουν τη Σερβία ξανά στην αγκαλιά της Ρωσίας, χρησιμοποιούν και την τακτική της εξαγοράς. Σύνδεσαν τη Σερβία με το ΝΑΤΟ τον περασμένο Δεκέμβρη, χαλάρωσαν την πίεση για να παραδώσει τους καταζητούμενους Μλάντιτς και Κάρατζιτς ενώ η ΕΕ υπόσχεται νέα συμφωνία σταθεροποίησης και διασύνδεσης.

Ετσι ο Μπους θα πρέπει ταυτόχρονα να συνεχίσει τις καλές σχέσεις με την Αλβανία, μιας και οι Αλβανοί του Κοσόβου είναι οι υποτιθέμενοι ευνοημένοι, αλλά να βάλει πάγο σε σκέψεις για ακόμη μεγαλύτερη ανεξαρτησία του Κοσόβου που θα γινόταν αφορμή για αποσταθεροποίηση στη Σερβία. Παράλληλα θέλει με κάποιο τρόπο να κλείσει το ζήτημα του ονόματος της Μακεδονίας, γιατί όσο μένει ανοιχτό θεωρείται βοήθεια στον αλβανικό εθνικισμό. Οι Αλβανοί είναι το 25% του πληθυσμού της Μακεδονίας, και οι συγκρούσεις στο Τέτοβο είναι αρκετά πρόσφατες.

Μέσα σ’ αυτό το ντόμινο παζαριών είναι που μπαίνει η ελληνική κυβέρνηση ως τοπικός “νταής”. Από τη μεριά του Μπους, ο Καραμανλής είναι ένας σίγουρος σύμμαχος που θα βοηθήσει όχι μόνο για να υλοποιηθούν οι συμφωνίες αλλά και σαν εγγύηση ότι θα εφαρμοστούν. Η Ελλάδα είναι η ισχυρότερη χώρα των Βαλκανίων, με το μεγαλύτερο στρατό και τη μεγαλύτερη οικονομική διείσδυση στις άλλες χώρες. Από τη μεριά του Καραμανλή αυτό θεωρείται ευκαιρία να ασκήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες πιέσεις ιδιαίτερα στις πιο αδύνατες χώρες της περιοχής, την Μακεδονία και την Αλβανία. Ξέρει για παράδειγμα ότι δεν μπορεί να υποχρεώσει τη Μακεδονία να αλλάξει όνομα, αλλά στη διάρκεια των εκβιασμών οι έλληνες καπιταλιστές μπορούν να βγουν κερδισμένοι, όπως βγαίνουν χρόνια τώρα στην περιοχή.

Ολα αυτά βέβαια, κάθε άλλο παρά στρώνουν το δρόμο για την ειρήνη στα Βαλκάνια. Αντίθετα, σε κάθε παζάρι κάποιος βγαίνει χαμένος, προετοιμάζοντας το έδαφος για την επόμενη κρίση που κανείς δεν ξέρει πότε θα φτάσει στον πόλεμο. Γι’ αυτό οι εργάτες στην Ελλάδα δεν έχουν κανένα συμφέρον από τις “αγρυπνίες” του Ανθιμου και του Ψωμιάδη. Πίσω από τον φαινομενικό τους “αντι-αμερικανισμό” κρύβουν την αδελφική σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον ελληνικό εθνικισμό και τα σχέδια του Μπους.