Διεθνή
Στην σκιά της ήττας στο Iράκ

Σε κατάσταση ρευστότητας είναι η αμερικανική στρατηγική στο Ιράκ. Οι στρατηγοί του Μπους λένε ότι η “αύξηση” των αμερικανικών δυνάμεων θα συνεχιστεί μέχρι την άνοιξη του 2008. Ο στρατηγός Ρέιμοντ Οντέρο, ο διοικητής των χερσαίων δυνάμεων των ΗΠΑ στο Ιράκ, παραδέχτηκε την περασμένη Πέμπτη ότι οι αξιωματικοί του προσπαθούν να έρθουν σε τοπικές συμφωνίες ανακωχής με ορισμένες αντάρτικες ομάδες.  127 αμερικανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν τον Μάη. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό αμερικανικών απωλειών από την επίθεση στην Φαλούτζα στο τέλος του 2004. Αλλοι 14 σκοτώθηκαν στις τρεις πρώτες μέρες του Ιούνη.

Αυτή η αύξηση στον αριθμό των απωλειών είναι αποτέλεσμα, κατά ένα μέρος, της νέας ταχτικής που προβλέπει την διασπορά των αμερικανικών δυνάμεων σε σχετικά μικρούς θύλακες -περίπου 60 στην ευρύτερη περιοχή της Βαγδάτης- που είναι πιο ευάλωτοι στις επιθέσεις.

 Στην αρχή τα επίπεδα της σεχταριστικής βίας έπεσαν. Αλλά ένα μέρος τους μεταφέρθηκε απλά αλλού. Στην Μοσούλη, για παράδειγμα, μια πόλη στο βόρειο Ιράκ, Αραβες Σουνίτες εκδίωξαν περίπου 70.000 Κούρδους από τα σπίτια τους. Τώρα οι σεχταριστικές δολοφονίες αυξάνονται ξανά στην πρωτεύουσα. Τις τρεις πρώτες βδομάδες του Μάη 321 σώματα δολοφονημένων θυμάτων έφτασαν στα νεκροταφεία της Βαγδάτης. Ο ίδιος αριθμός θυμάτων είχε καταγραφεί ολόκληρο τον Γενάρη, τον τελευταίο μήνα πριν αρχίσει η “αύξηση” στις 14 Φλεβάρη.

Η εφημερίδα Washington Post υπολογίζει ότι τουλάχιστον 1098 άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί σε 20 επιθέσεις αυτοκτονίας ή παγιδευμένων αυτοκινήτων που σκότωσαν τουλάχιστον 20 άτομα η κάθε μία στις 14 βδομάδες που έχουν περάσει από τις 14 Φλεβάρη. 821 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί, σε 11 επιθέσεις, στις 14 προηγούμενες βδομάδες.

Εν ολίγοις, τα σχέδια του Πενταγώνου, δεν δουλεύουν. Και πουθενά δεν είναι αυτό πιο φανερό από ότι στην ίδια την Ουάσιγκτον.

Στο Κογκρέσο οι Δημοκρατικοί, αντιμέτωποι με το βέτο του Μπους, υποχώρησαν και ενέκριναν την συνέχιση της χρηματοδότησης του πολέμου, χωρίς να υπάρχει νομικά κατοχυρωμένη δέσμευση για αποχώρηση μέχρι μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Η πίεση, όμως, από τους ίδιους τους Ρεπουμπλικάνους έχει γίνει αφόρητη.

Πριν από μερικές βδομάδες 11 Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές επισκέφθηκαν τον Μπους στον Λευκό Οίκο για να τον προειδοποιήσουν ότι η υπομονή τόσο των ίδιων, όσο και των περιφερειών τους, απέναντι στην “αύξηση” έχει εξαντληθεί. Ο Ραμ Εμάνουελ, ένας από τους ηγέτες των Δημοκρατικών στην Βουλή, τόνισε την ολοένα και μεγαλύτερη ένταση που υπάρχει ανάμεσα στον Μπους και το κόμμα του, εν όψει των εκλογών του Νοεμβρίου του 2008:

Σφραγίδα

“Ο Τζορτζ Μπους είναι αποφασισμένος να αφήσει, στις 20 Γενάρη του 2009, που θα βγεί από την πόρτα του Λευκού Οίκου, πίσω του ένα κουτί με την σφραγίδα “Ιράκ” για τον επόμενο πρόεδρο. Οι Ρεπουμπλικάνοι είναι αποφασισμένοι να μην πάνε στις επόμενες εκλογές με το Ιράκ δεμένο στην πλάτη τους”.

Ο στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους, ο διοικητής των δυνάμεων των ΗΠΑ στο Ιράκ, λέει ότι μέχρι τον Σεπτέμβρη θα έχει αποσαφηνιστεί αν πετυχαίνει ή όχι η “αύξηση”. Ο ίδιος και οι σύμβουλοί του επεξεργάζονται ένα τεράστιο σχέδιο για να την κάνουν να δουλέψει. Η εφημερίδα New York Times, όμως, δημοσίευσε δυο ιστορίες που μάλλον δείχνουν ότι το έδαφος φεύγει, πολιτικά, κάτω από τα πόδια τους.

Σύμφωνα με την πρώτη ιστορία ανώτατα στελέχη στην κυβέρνηση του Μπους συζητούν το ενδεχόμενο περικοπής στο μισό των αμερικανικών δυνάμεων μάχης στο Ιράκ την επόμενη χρονιά. Συνολικά ο αριθμός των στρατιωτών θα πέσει, σύμφωνα με αυτά τα σχέδια, από τις 146.000 στις 100.000, γιατί πολλοί Αμερικανοί στρατιώτες απασχολούνται στην εκπαίδευση ή την παροχή συμβουλών προς τις δυνάμεις του ιρακινού καθεστώτος.

Αυτή η πολιτική θα σκοτώσει την “αύξηση”, αλλά δεν πρόκειται να σηματοδοτήσει μια αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ. Και αυτό επιβεβαιώνεται από μια άλλη ιστορία, που δημοσιεύθηκε στο φύλο της περασμένης Κυριακής των New York Times που έγραφε ότι ο Μπους και άλλοι υψηλά ιστάμενοι στην κυβέρνησή του έχουν αρχίσει να μιλάνε για το “Κορεάτικο Μοντέλο”. Οι ΗΠΑ διατηρούν στρατό συνεχώς στην Νότια Κορέα από το 1953, που υπογράφτηκε η ανακωχή που τέλειωσε τον πόλεμο με την Κορέα και την Κίνα, μέχρι σήμερα.

Το νέο σχέδιο “καλεί στην διατήρηση τριών ή τεσσάρων μεγάλων βάσεων στην χώρα, όλες πολύ μακριά από τις πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές όπου οι απώλειες έχουν τιναχτεί στα ύψη. Θα συμπεριλαμβάνουν την βάση του Αλ Ασαντ στην επαρχία Ανμπάρ, την αεροπορική βάση Μπαλάντ που βρίσκεται περίπου 50 μίλια (80 χιλιόμετρα) βόρεια της Βαγδάτης και την αεροπορική βάση Ταλίλ στον νότο.”

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια παραλλαγή της στρατηγικής που είχε ακολουθήσει η Αμερική το 2004-5, όταν απέσυρε τις δυνάμεις της από τις πόλεις και στηριζόταν στον ιρακινό στρατό και τα σεχταριστικά τάγματα θανάτου για την διατήρηση της τάξης στις πόλεις. Η “αύξηση” ήταν η τελευταία αντίδραση στην παταγώδη, αιματηρή αποτυχία αυτής της προσέγγισης.

 Και τώρα αποτυγχάνει και αυτή. Η κυβέρνηση του Μπους κινείται σε όλο και πιο στενά μονοπάτια στο Ιράκ, προσπαθώντας να αναβάλει την στιγμή της ήττας, που τώρα ολόκληρο το αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο μοιάζει να αποδέχεται σαν αναπόφευκτη.