Η Αριστερά
«Kατακτήσεις που μας δεσμεύουν όλους»

O Eυτύχης Mπιτσάκης στο βήμα της Συνέλευσης

ΓIΩPΓOΣ AΛEΞATOΣ
Oικοδόμος

Αν κάποιος ισχυριζόταν πριν από 10, 15 ή 20 χρόνια ότι ο χώρος της εξωκοινοβουλευτικής ή ριζοσπαστικής ή επαναστατικής ή άκρας αριστεράς, θα ήταν σε θέση να έχει δεκάδες εκλεγμένα μέλη σε Διοικητικά Συμβούλια συνδικαλιστικών οργανώσεων, ότι θα εκπροσωπούνταν σε Δευτεροβάθμιες οργανώσεις, ότι θα μπορούσε να έχει εκλεγμένους Δημοτικούς Συμβούλους, προφανώς θα τον θεωρούσαν αιθεροβάμονα και φαντασιόπληκτο. 

Αυτό σήμερα είναι μία πραγματικότητα. Οπως πραγματικότητα είναι πως αυτός ο χώρος εξακολουθεί να ηγεμονεύει πολιτικά κάθε φορά που ξεσπάν οι αντιστάσεις απέναντι στην προσπάθεια αστικού εκσυγχρονισμού στο εκπαιδευτικό σύστημα, όπως το απέδειξε τον τελευταίο χρόνο, συγκροτώντας πρωτοποριακά ένα κίνημα, που ανάλογό του δεν έχει παρουσιαστεί σε καμία χώρα της Ευρώπης. Εχοντας καταφέρει, να είναι η Ελλάδα η μόνη χώρα στην οποία σκοντάφτει η καπιταλιστική αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση. Αυτές είναι κατακτήσεις αυτού το κινήματος οι οποίες μας δεσμεύουν όλους στο παραπέρα.

 Και το παραπέρα είναι: Η ήττα όλων εκείνων των απόψεων που στηρίζουν την προοπτική της επαναστατικής αριστεράς στην οποιαδήποτε αυτόκεντρη ανάπτυξη της οποιασδήποτε γκρούπας και οργάνωσης. Είναι η ήττα εκείνων των απόψεων οι οποίες βλέπουν την προοπτική της επαναστατικής αριστεράς μέσα από τη συμπόρευση με τη ρεφορμιστική αριστερά, διαγράφοντας το ιστορικό κεκτημένο της σαφούς διαφοροποίησης των δύο στρατηγικών. Είναι επίσης η απαιτούμενη ήττα εκείνων των αντιλήψεων που βάζει τις διαχωριστικές γραμμές μέσα στην ίδια τη ριζοσπαστική αριστερά. 

Kοινή

Ξεκινώντας από αυτές τις σκέψεις η πρωτοβουλία για την κοινή εκλογική κάθοδο συναντάει μέχρι τώρα θετική ανταπόκριση από έναν κόσμο ανένταχτο, έναν κόσμο ο οποίος έχει κουραστεί από τις αλλεπάλληλες προσπάθειες της επαναστατικής αριστεράς να εκφραστεί σε ένα κεντρικό επίπεδο μέσα είτε από οργανώσεις που θέλουν ακριβώς αυτή την αυτοδύναμη αυτόκεντρη ανάπτυξη, είτε από οργανώσεις οι οποίες βάζουν το διαχωριστικό όριο μέσα στον ίδιο μας το χώρο. 

Παίρνουμε μία πρωτοβουλία η οποία είναι ανοιχτή. Ξεκινάμε το διάλογο. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι υπάρχουν χιλιάδες και δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές προερχόμενοι από τη ριζοσπαστική και επαναστατική αριστερά, προερχόμενοι και έχοντας απογοητευτεί από το ΚΚΕ, έχοντας απογοητευτεί από τη λεγόμενη ανανεωτική αριστερά, οι οποίοι περιμένουν τη διαμόρφωση εκείνης της μικρής αλλά υπαρκτής στα κοινωνικά κινήματα δύναμης και άρα υπαρκτής εν δυνάμει και στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. 

Απέναντι σε αυτό το στοίχημα δεσμευόμαστε και οποιεσδήποτε άλλες προσπάθειες σημαίνει ότι κάποιοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες για το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον. Η όλη ιστορία έχει να κάνει με τη συγκρότηση μιας επαναστατικής αριστεράς ικανής να αντιπαρατεθεί στο αντίπαλο δέος που το συγκροτεί ο ρεφορμισμός και στις δύο εκφάνσεις του, ικανής να δώσει μία προοπτική στα κοινωνικά κινήματα στα οποία όπου αυτή παρεμβαίνει έχει και τα αποτελέσματα που της αντιστοιχούν, εφαρμόζοντας τη γραμμή μαζών, μια γραμμή μαζών απεύθυνσης στον κόσμο, στη βάση των πραγματικών προβλημάτων που τον απασχολούν, των πραγματικών ζητημάτων που βάζει η ζωή, όχι αυτά που φανταζόμαστε εμείς ή που θα θέλαμε να απασχολούν αυτόν τον κόσμο. 


ΠANOΣ TOTΣIKAΣ
Oικολόγος

Εχοντας την πεποίθηση της αναγκαιότητας μίας ριζοσπαστικής αριστεράς, έχω συμμετάσχει είτε ως οργανωμένος από το 1982 είτε ως ανένταχτος στα εκλογικά εγχειρήματα του ‘89 της αντικαπιταλιστικής συσπείρωσης είτε στις μετέπειτα απόπειρες του ‘99 σε διάφορα σχήματα. Αυτό που έχω να πω πέρα από την απογοήτευση που προέκυψε από τα εγχειρήματα αυτά, είναι ότι υπάρχει ένα συνολικό ζήτημα που δεν αφορά μόνο την ριζοσπαστική αριστερά, αλλά αφορά συνολικά την αριστερά και το κίνημα. 

Το ζήτημα που τίθεται είναι ότι η αριστερά συνολικά έχει μία μονομέρεια. Αντιμετωπίζει τα ζητήματα αποσπασματικά, δεν έχει βγάλει τα αναγκαία ιστορικά συμπεράσματα που θα έπρεπε. Ακόμα και όταν υπάρχουν κραυγαλέες πλέον επιπτώσεις στη σημερινή πραγματικότητα η αριστερά εξακολουθεί να αποσιωπά ή να αγνοεί ή να υποβαθμίζει ορισμένα ζητήματα. Συγκεκριμένα είναι πλέον σαφές ότι δεν είναι μόνο η εκμετάλλευση των ανθρώπων από το κεφάλαιο το κεντρικό πρόβλημα της εποχής μας, αλλά είναι και η εκμετάλλευση της φύσης, του περιβάλλοντος από το κεφάλαιο ένα κεντρικό ζήτημα. Κι όμως η ριζοσπαστική αριστερά θεωρεί ότι ο καπιταλισμός, αναπαράγεται μόνο στα εργοστάσια, αναπαράγεται μόνο από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και αφήνει απ΄ έξω πάρα πολλά ζητήματα τέτοιου είδους. Νομίζω λοιπόν ότι αυτό που λέμε οικολογικό κίνημα, από την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις επιπτώσεις στις κλιματικές αλλαγές και μία σειρά άλλα ζητήματα, είναι κεντρικά πολιτικά ζητήματα στα οποία τελικά θα πρέπει να δούμε πώς θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την αναδόμηση του καπιταλισμού και την αναβάθμισή του μέσα από κει. Σήμερα όλο και περισσότερος κόσμος κατανοεί ότι αν δεν αντιμετωπίσει το κεφάλαιο σε εκείνο το σημείο, δεν θα μπορέσει να πετύχει νίκες ουσιαστικά σε άλλα ζητήματα.

 Νομίζω λοιπόν ότι η Ριζοσπαστική Αριστερά θα έπρεπε να ασχοληθεί πιο σοβαρά, με αυτό που λέμε κινήματα πόλης, κινήματα περιβάλλοντος. Σήμερα αναπτύσσονται τέτοια κινήματα, δίκτυα, στα οποία θα πρέπει να συμμετέχει και η ριζοσπαστική Αριστερά. Ο Δήμαρχος Ελληνικού ένας ανένταχτος άνθρωπος σήμερα, ο Χρήστος Kορτζίδης, κάνει απεργία πείνας 22 ημέρες. Για κάτι αυτονόητο. Να είναι ελεύθερες οι παραλίες για όλο τον κόσμο. Αφορά τη ριζοσπαστική αριστερά ο δημόσιος χώρος; Αφορά τελικά την αντικαπιταλιστική αριστερά τα Δάση το να μην αναθεωρηθεί όχι μόνο το Αρθρο 16 αλλά και το 24 και το117; 

Ολη αυτή η ιστορία λοιπόν η οποία έχει να κάνει με την αναβάθμιση και την αναδόμηση του καπιταλισμού θεωρώ ότι μας αφορά. Θα πρέπει η Ριζοσπαστική Αριστερά αν θέλει να απαντήσει σήμερα στις απαιτήσεις της εποχής μας να μπει σε αυτά τα μέτωπα τα οποία σήμερα αναπτύσσονται και να παίξει ένα πρωτοποριακό, ένα καθοριστικό ρόλο. Διευρύνοντας τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα να δοθούν μάχες νικηφόρες και να ξεφύγουμε  τελικά από τα πλαίσια τα οποία μας προσδιορίζουν σήμερα αυτοί που καθορίζουν τη ζωή μας.


HΛIAΣ ΠAΠAXATZHΣ 
Eκπαιδευτικός

Ζώντας στην επαρχία σε κάποια άγονη Ηλεία με μια μονόχνοτη κυριαρχία των δύο μεγάλων πτωμάτων του αστισμού, μαζί με κάποιους άλλους συντρόφους, φίλους συναγωνιστές, κάνουμε εδώ και χρόνια προσπάθειες να αναδειχτούν και άλλες φωνές. Στην ΕΛΜΕ Ηλείας στο σχήμα που συμμετέχω έχει την πλειοψηφία εδώ και πολλά χρόνια όχι μόνο γιατί τρέχουμε ορισμένοι άνθρωποι της αριστεράς, όχι μόνο γιατί είμαστε καθαροί αλλά και γιατί δεν υπάρχει ούτε ένας ωρομίσθιος καθηγητής στην Ηλεία, έχουμε μεγάλες νίκες. 

Το σχήμα στο οποίο συμμετέχω, η Πρωτοβουλία Ενάντια στην Παγκοσμιοποίηση, η Πρέσπα, στην Γαστούνη και στη γύρω περιοχή, όταν κάνει εκδηλώσεις ή παίρνει πρωτοβουλίες συγκεντρώνει κόσμο. 130 η εκδήλωση που κάναμε ενάντια στην αναθεώρηση του Συντάγματος το Νοέμβριο, 200 η τελευταία για τη βία στα σχολεία το Δεκέμβριο. Αυτά θα μου πείτε τα κάνεις για την ψυχή σου και εσύ και οι άλλοι. Ναι αλλά γιατί να τα κάνουμε εμείς και να τα καρπώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η αποχή ή ο κανένας; 

Σχήματα

Γιατί οι συναγωνιστές που είμαστε σε αυτά τα σχήματα και πολλοί από εμάς μερικές φορές ξαφνικά πριν τις πολιτικές εκλογές, να βλέπουμε να μας κατεβάζουν τις μεγάλες πλατφόρμες αυτές που δεν υπάρχουν στην πραγματική ζωή της καθημερινότητάς μας που πετυχαίνουμε εκεί τις μικρές ή τις μεγάλες νίκες; Γιατί εμείς όταν ήρθαμε το 2000 από την επαρχία να μιλήσουμε για την επαναστατική αριστερά κάποιοι έβαλαν και πάλι τα μεγάλα τους πλαίσια, έμειναν στο κόσμο τους και τότε και τώρα μιλώντας χλευαστικά; Γιατί και τώρα αυτά τα μεγάλα πλαίσια και πάλι μένουν;

 Δε μπορώ να περιμένω αιωνίως να συμφωνήσουμε επακριβώς αν έφταιγε η φύση του Μαρξισμού ή η παρέκκλιση των καθεστώτων για να αγωνιστούμε μαζί για το σήμερα και το αύριο. Και δεν μπορώ να περιμένω κάποιους συναγωνιστές μου στις Παρεμβάσεις των καθηγητών να μου λένε ότι υπάρχουν δυνάμεις που τα τελευταία χρόνια έκαναν λάθη γιατί υποστήριζαν κάποιες φορές στις δημοτικές το ΠΑΣΟΚ ή το ΣΥΝ. Δεν μπορώ να το περιμένω διότι όσοι έκαναν λάθη κρίνονται.

  Καλώ όλες τις δυνάμεις να μπουν στο εγχείρημα αυτό ή αυτό που θα προκύψει μετά από τη σημερινή κατάσταση που μπορεί να είναι ποιοτικά ανώτερο από αυτό που έχει ξεκινήσει. Βλέπω πολλούς ανένταχτους και εδώ και μη όντας με την πολιτική καθαρότητα κάτι αναζητούμε επιτέλους. Και δεν αναζητούμε ένα πολιτικό μόρφωμα της άκρας αριστεράς. Μα αυτό είναι; Εγώ τα έλεγα, η οργάνωσή μου τα έλεγε; Κανείς μόνος του δεν έκανε τίποτα. Το βράδυ των εκλογών, ας μη μένει ο καθένας σε μία γωνία άλλος κρυφογελώντας που μπαίνει ο Συνασπισμός στη Βουλή, άλλος επιχαίρονας που μπορεί η κυβέρνηση της ΝΔ να στηριχτεί από το ΛΑΟΣ, και άλλος λέγοντας εμείς τα λέγαμε. Ας πάμε ένα βήμα μπροστά. Εμένα με ενδιαφέρει να ξέρει ο καθένας  στην επαρχία ή εδώ ότι το περιβάλλον, τον εργαζόμενο, δεν τον χαρίζουμε ούτε στις προτάσεις του Συνασπισμού, ούτε στον υπαρκτό σοσιαλισμό του ΚΚΕ, ούτε στη ΝΔ ούτε στο ΠΑΣΟΚ ούτε σε κανέναν. 


ΓIANNHΣ ΘEOXAPHΣ
Eργαζόμενος Iντρακόμ

Εχουμε φτιάξει ένα σχήμα στην Ιντρακόμ που είναι ένα σωματείο των 3.000 ανθρώπων. Η προσπάθεια ξεκίνησε ουσιαστικά το 2001 όπου έγιναν δύο μεγάλα γεγονότα. Το ένα ήταν τον Απρίλη και το Μάη οι δύο μεγάλες απεργίες οι οποίες ξαναβγάλανε την εργατική τάξη στο προσκήνιο. Η εργατική τάξη ξαναβγήκε στο δρόμο με έναν τρόπο που δεν μπορούσε κανένας να το αμφισβητήσει. Από κει και πέρα τα πράγματα αλλάξανε όχι μόνο γιατί νικήσαμε τότε αλλά και γιατί ο συνδικαλισμός μπήκε στον ιδιωτικό τομέα. Το δεύτερο μεγάλο γεγονός ήταν τον Ιούλιο, η Γένοβα, όταν ένα νέο κίνημα ξαναβγήκε στους δρόμους σε ένα τέτοιο μεγάλο βαθμό που πάλι κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει. 

Αυτά τα δύο γεγονότα μας δώσανε τη δύναμη να φτιάξουμε ένα σχήμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μέσα στην Ιντρακόμ, το οποίο ήταν η Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ. Καταφέραμε μέσα σε ένα διάστημα έξι χρόνων να έχουμε ένα ποσοστό της τάξης του 12% και να ανεβάσουμε την αριστερά από το 20% που είχε τότε το ΚΚΕ συνολικά στο 40% και το σωματείο έχει σπάσει στη μέση. Επειδή η αντικαπιταλιστική αριστερά ήταν στην πρώτη γραμμή σε όλες τις μάχες που άνοιξαν στο χώρο, επειδή έχουμε μία δυναμική από ένα κίνημα το οποίο έφτιαξε Γένοβες το 2001, ένα κίνημα το οποίο το ακολούθησαν οι μεγαλειώδεις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις το 2003 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με αποτέλεσμα οι αντιπολεμικές συνειδήσεις να είναι τεράστια πλειοψηφία.

Δυνατότητα

 Ολες αυτές οι μάχες συνεχίζονται σήμερα.  Το είδαμε πολύ καθαρά στους δασκάλους, το είδαμε πολύ καθαρά στους φοιτητές, στους πανεπιστημιακούς, υπάρχει και στον ιδιωτικό τομέα σε όλους τους εργατικούς χώρους η δυνατότητα η αντικαπιταλιστική αριστερά να βοηθήσει την υπόλοιπη αριστερά να ανέβει, να κυριαρχήσει και αυτό να βοηθήσει έναν κόσμο να αντιπαλέψει τις επιθέσεις του νεοφιλελευθερισμού, οι οποίες προσπαθούν να μας πάνε 100 χρόνια πίσω. 

Και για να το κάνουμε αυτό χρειάζεται να είμαστε καθαροί στις απαντήσεις τις οποίες δίνουμε. Οι απαντήσεις είναι ο αντικαπιταλισμός και για να είμαστε και συγκεκριμένοι. Οταν μιλάμε για σοσιαλισμό και επανάσταση μιλάμε για δύο απλά πράγματα. Να μπορέσουν οι απλοί άνθρωποι να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Να μπορέσουν ουσιαστικά οι εργαζόμενοι να παραμερίσουν τους διευθυντές τους, να τους καταργήσουν, να σταματήσουν τον ανταγωνισμό μεταξύ τους και να πάμε σε συνεργασία στην οικονομία, ειρήνη και όχι πόλεμο. 

Για να το πετύχουμε θέλουμε ενωτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες να αξιοποιούνε τις ανταρσίες που γίνονται μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Να τραβάνε όλο τον κόσμο της αριστεράς. Αυτά δεν γίνονται μέσα στα κεφάλια μας. Θέλουμε τη ΓΣΕΕ να βγει μπροστά μέσα από την πίεση του κόσμου και να βάλει ότι το ασφαλιστικό δεν μπορείτε να το καταργήσετε. Δεν μπορεί η εργατική τάξη να ενωθεί χωρίς τη ΓΣΕΕ μόνο που ξέρουμε ότι χρειάζεται μία ολόκληρη πίεση από τα κάτω. Δεν έχουμε άλλο τρόπο, δεν μπορούμε να την παρακάμψουμε. 

 Με τέτοιον τρόπο μπορούμε να πάμε παρακάτω, ο αντικαπιταλισμός είναι οι δικές μας απαντήσεις και αν καταφέρουμε να συγκροτήσουμε την αριστερή πτέρυγα του κινήματος, θα μπορέσουμε στην επόμενη περίοδο να βάλουμε στη γωνία τις απαντήσεις που έχει η αστική τάξη. Και όπως είδαμε στη Γαλλία είναι οι Σαρκοζί.