Διεθνή
Tο κίνημα στο Pόστοκ

Οι κινητοποιήσεις που οργανώθηκαν στο Ρόστοκ ενάντια στους G8 την περασμένη βδομάδα ήταν ένα βήμα μπρος για το αντικαπιταλιστικό κίνημα και για όλο τον κόσμο που παλεύει ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Ηταν μια καθαρή απόδειξη ότι 6 χρόνια μετά τη Γένοβα, το κίνημα έχει δοκιμαστεί, έχει περάσει τις φάσεις και τις δοκιμασίες του, αλλά είναι παρόν και ζωντανό και εξακολουθεί να συσπειρώνει και να εμπνέει μυριάδες κόσμου. 

Παραμονές των διαδηλώσεων, όλος σχεδόν ο επίσημος πολιτικός κόσμος, αναλυτές, ΜΜΕ,  μιλούσαν για «κρίση», αποστράτευση και αδιέξοδα του κινήματος, για τα δρακόντεια μέτρα  που όφειλε (φυσικά) να λάβει η γερμανική αστυνομία για να μην έχουμε παρατράγουδα κλπ. Ένας τεράστιος φράκτης υψώθηκε γύρω από το χώρο της συνόδου στο θέρετρο Χάιλιγκενταμ και χιλιάδες ειδικοί αστυνομικοί τύπου  «ρόμποκοπ» εγκαταστάθηκαν στην πόλη και τα περίχωρα έτοιμοι να συντρίψουν κάθε ανταρσία. Όμως το κίνημα δεν είχε ακόμη μιλήσει.

Η αρχή έγινε το Σάββατο 2 Ιούνη με τη μεγάλη διαδήλωση στο Ρόστοκ. Εκατοντάδες πούλμαν με διαδηλωτές κατάκλυσαν την πόλη από κάθε γωνιά της Γερμανίας. Όταν το ποτάμι ξετυλίχτηκε, 80.000 κόσμου βαδίσαμε από δύο διαφορετικές προσυγκεντρώσεις που τελικά συναντήθηκαν στο λιμάνι. Η ατμόσφαιρα μύριζε Γένοβα. Δύο γιγάντιοι πλαστικοί χιονάνθρωποι της Greenpeace, έστελναν το δικό τους μήνυμα για την κλιματική αλλαγή. Κλόουν, ξυλοπόδαροι, βανάκια με μουσικές, καλόγριες, συνδικάτα και οργανώσεις της αριστεράς, νεολαία, έφτιαχναν το μωσαϊκό. Οι πολύχρωμες σημαίες «PACE» ανέμιζαν πλάι σε πανώ εργατικών σωματείων,  η φιγούρα της Ρόζας Λούξεμπουργκ έπαιρνε τη δική της εκδίκηση  ξεπροβάλλοντας πλάι στα πανώ του Αριστερού κόμματος, (το οποίο ετοιμάζεται για το ιδρυτικό του συνέδριο) και είχε μια ομολογουμένως εντυπωσιακή σε μέγεθος και ενθουσιασμό παρουσία. Η Συμμαχία Σταματήστε Τον Πόλεμο διαδήλωσε με το μπλοκ του διεθνούς αντιπολεμικού κινήματος.

Φθάνοντας στο λιμάνι δε μας περίμενε μόνο η εξέδρα, όπου γίνονταν χαιρετισμοί και ανακοινώσεις, αλλά και μια δυσάρεστη έκπληξη, καθώς η αστυνομία δεν άργησε να επιτεθεί στους διαδηλωτές, κόβοντας στα δύο τα μπλοκ. Μερικές δεκάδες (δικαιολογημένες) πέτρες ήταν αρκετές για να αρχίσουν τα όργανα. Η βραδιά έκλεισε άδοξα με μάνικες, σπρέι και συλλήψεις, καθώς ο Γουόλντεν Μπέλλο έδινε μια εμπνευσμένη ομιλία, αλλά και πείσμα από τη μεριά των διαδηλωτών. Οι κινητοποιήσεις δεν τέλειωσαν, είχαν μόλις αρχίσει.

Στο κάμπινγκ του Ρόστοκ όπου μείναμε φαινόταν πόσο μαζική ήταν η κινητοποίηση. Εκατοντάδες στρέμματα είχαν καλυφθεί από σκηνές, οχήματα και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, χιλιάδες κόσμος που περίμενε υπομονετικά στις πελώριες ουρές, όμως κανείς δεν διαμαρτυρόταν. Η εικόνα που ερχόταν από τα ΜΜΕ ήταν εξοργιστική: «Βία-Χάος-Αναρχία» ήταν το παρασύνθημα, χοντρά ψέματα, το Ρόστοκ στην πραγματικότητα σήμαινε πολύ περισσότερα.

Η επόμενη μέρα προέβλεπε μια σειρά από γεγονότα: σεμινάρια, αντιπολεμική συνέλευση, μεγάλη εκδήλωση του Αριστερού κόμματος στο Bad Doberan, μάθαμε ότι οι χθεσινοί συλληφθέντες είχαν αφεθεί ελεύθεροι.  Αρκετός κόσμος έφευγε, έπρεπε να επιστρέψει στις δουλειές του.  Όμως το πνεύμα της διαδήλωσης και της συλλογικότητας δεν είχε εξατμιστεί, οι κινητοποιήσεις θα συνέχιζαν.

Συνθήματα

Τη Δευτέρα, 4 Ιούνη είχε προγραμματιστεί αντιρατσιστική πορεία από ένα κέντρο κράτησης προσφύγων προς το Ρόστοκ. Η αστυνομία, με φουσκωμένο το ηθικό από τη λάσπη των ημερών προσπάθησε να την βγάλει παράνομη. Όμως πάνω από 6.000 ακτιβιστές τελικά συγκεντρώθηκαν (οι διοργανωτές είχαν δηλώσει στους μπάτσους ότι περίμεναν 2.000) και μέχρι τις 6 το απόγευμα διεκδίκησαν το δικαίωμα στο να διαδηλώνεις, κυριολεκτικά διεκδίκησαν τους δρόμους φωνάζοντας αντιρατσιστικά και άλλα συνθήματα: «Σε ποιόν ανήκουν οι δρόμοι; -Σε μας! Σε ποιόν ανήκει ο κόσμος; - Σε μας!», μεταφράζεται το σύνθημα. 

Τα επεισόδια δεν έλειψαν (ούτε οι προκλήσεις της αστυνομίας, με τις μάνικες νερού και τα ψεκάσματα), όμως η μεγάλη εικόνα ήταν αυτή που ερχόταν από το πλήθος του κόσμου που διαδήλωνε. Οι εντυπώσεις είχαν ήδη αντιστραφεί. Δεν ήταν μια χούφτα «ακραίοι που δημιουργούσαν επεισόδια», αλλά χιλιάδες, με τη φανερή συμπαράσταση ακόμη περισσότερων απλών ανθρώπων, η αστυνομική επιχείρηση είχε αρχίσει να χωλαίνει.

Την Τρίτη, οι δεξιές φυλλάδες το γύρισαν στην κλάψα: «Εκατοντάδες αστυνομικοί τραυματίες. Πού είναι το κράτος»; Κοίτα ποιος μιλάει... Τα νέα έφτασαν γρήγορα, ο Μπους έρχεται τελικά σήμερα. Αρκετός κόσμος αυθόρμητα επιχειρεί να τρέξει να τον «υποδεχθεί»  αναλόγως στο Rostock Laage, λίγοι τα καταφέρνουν.

Κι έτσι φτάσαμε στην Τετάρτη, τη μέρα που είχαν προγραμματιστεί οι αποκλεισμοί των δρόμων. Από νωρίς το πρωί, ο κόσμος συνέρεε από τα κάμπινγκ προς τα καθορισμένα σημεία προσυγκέντρωσης από όπου θα ξεδιπλώνονταν τα μπλόκα. Στο Addmanschagen, σημείο συνάντησης για το κάμπινγκ του Ρόστοκ, κάποια στιγμή είχαν μαζευτεί 6.000 άνθρωποι, στο Reddelich 3.000. Οι επιχειρήσεις με τα μπλόκα είχαν τεράστια επιτυχία. Οι διαδηλωτές αναπτύσσονταν ανά  πέντε ομάδες (γι’αυτό και ονομάστηκε «τακτική των 5 δακτύλων» της παλάμης), διέσχιζαν τα χωράφια με τα καλαμπόκια και κατέληγαν σε συγκεκριμένα σημεία όπου θα επιχειρούσαν το μπλόκο. Η αστυνομία μάταια ψέκαζε και κατάβρεχε τις φυτείες, παίζοντας κυνηγητό στους αχανείς αγρούς και χάνοντας τα αυγά και τα καλάθια μαζί. Σύντομα όλοι οι δρόμοι πρόσβασης στο χώρο των G8 είχαν κλείσει. Αρκετός κόσμος έμεινε όλο το βράδυ στο δρόμο, τα ΜΜΕ αυτή τη φορά είχαν θετικό ρόλο μια και η αστυνομία  κόλωνε να επιτεθεί μπροστά στις κάμερες. Ο κόσμος πανηγύριζε.

Δεν ήταν όμως μόνο ζήτημα ορθής στρατιωτικής οργάνωσης, η υπεροχή του κινήματος ήταν κυρίως πολιτική. Η τακτική πέτυχε γιατί συμμετείχε μεγάλος αριθμός ακτιβιστών και όχι μόνο οι 2.000 αποφασισμένοι του μαύρου μπλοκ, η διαίρεση ανάμεσα στους «πολιτισμένους» διαδηλωτές του Σαββάτου και τη «σάρα και τη μάρα» δεν έπιασε. Οι κάτοικοι της περιοχής μαζεύτηκαν και χειροκροτούσαν τα μπλόκα, κάποιοι μοίραζαν μπουκάλια με νερό στους διαδηλωτές, γιατί η κοινή γνώμη, παρά τις ψευτιές και την προβοκατορολογία ουσιαστικά σιχαίνεται τους G-8 και τα παζάρια τους, κι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Το Ρόστοκ είναι μια πόλη της πρώην Ανατολικής Γερμανίας που χτυπήθηκε άγρια από την οικονομική κρίση, με ναυπηγεία που κλείνουν, με άνεργους λιμενεργάτες, οι νεοναζί είχαν προσπαθήσει επανειλημμένα να κερδίσουν από τη δυσαρέσκεια. Όμως στη διάρκεια των εκδηλώσεων δεν τους έπαιρνε να οργανώσουν αντιδιαδήλωση, αρκέστηκαν να καλέσουν σε μια συγκέντρωση – φιάσκο στο Βερολίνο, παρέα με την αστυνομία. Αντίθετα, οι μαζικές οργανώσεις της πόλης, τα συνδικάτα, τα αντιπολεμικά δίκτυα ήταν με τους διαδηλωτές. Αυτή ήταν η μυρωδιά της Γένοβα. Στην αντισύνοδο που οργανώθηκε (μάλλον ατυχώς χρονικά) 5 έως 7 Ιούνη, κόσμος ηλιοκαμένος και καταβρεγμένος κατέφθανε από τα μπλόκα για να συζητήσει τα μεγάλα ζητήματα. Η βραδινή συζήτηση για παράδειγμα, με τη Suzan George, τον Alex Callinicos  και τον John Holloway είχε θέμα την εναλλακτική προοπτική του κινήματος απέναντι στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. 

Στο Ρόστοκ οι G-8 και οι προστάτες και απολογητές τους ξεμπροστιάστηκαν πανηγυρικά, δεν είναι μόνο οι διαπιστώσεις για τα πλακώματα και τις αντιφάσεις τους, είναι και ότι το δυναμικό που τους αμφισβητεί συνειδητά από τα κάτω είναι παρόν και ζωντανό, σε όλες τις πολιτικές και οργανωτικές παραλλαγές του. Αυτό το διακύβευμα κερδήθηκε από το κίνημα, γι’αυτό και το κρατούμενο για τους ακτιβιστές της Πρωτοβουλίας Γένοβα και της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο, στο Ρόστοκ, στην Αθήνα και παντού είναι πως ό,τι κάναμε άξιζε τον κόπο, κι ακόμα πιο πολύ αξίζει να συνεχίσουμε.