Διεθνή
Ελλάδα - Τουρκία: «Να μην βάλουν τον ένα λαό απέναντι στον άλλο»

Σύντροφοι και συντρόφισσες από τον Μαρξισμό 2018 στην Αθήνα, στέλνουν μήνυμα αλληλεγγύης στον σύντροφο Εμίν Σακίρ που βρίσκεται κλεισμένος στις φυλακές της Τουρκίας εδώ και έξι μήνες χωρίς να του έχουν απαγγελθεί κατηγορίες

H Toυρκία μετά από πάρα πολλά χρόνια πηγαίνει σε πρόωρες εκλογές και αυτό οφείλεται στην αστάθεια στην οποία βρίσκεται. Είναι η απόδειξη ότι το κυβερνόν κόμμα ΑΚP βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολή κατάσταση. Δεν βρισκόμαστε απέναντι σε ένα «σουλτάνο» που είναι ακλόνητος. Αντίθετα, έχουμε μια άρχουσα τάξη και μια κυβέρνηση που είναι αντιμέτωπη με μια πολιτική κρίση εξωτερική και εσωτερική, καθώς και μια οικονομική κρίση που αναμένεται. 

Η πολιτική κρίση αφορά στον πόλεμο στην Συρία και το κουρδικό ζήτημα. Τους φοβίζει ότι η πιθανότητα αναγνώρισης ενός κουρδικού κράτους από τις διεθνείς δυνάμεις στη Συρία και η πιθανότητα μια περιοχή που θα εκτείνεται από τη Μεσόγειο ως το Ιράν να βρεθεί κάτω από τον έλεγχο των Κούρδων. Και η απειλή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη για το τουρκικό κράτος από το γεγονός ότι το κούρδικο κίνημα στη Συρία ενισχύεται από τις ΗΠΑ και έχει σχέσεις με τη Ρωσία. 

Ταυτόχρονα η ύπαρξη ενός κουρδικού κράτους στη Συρία στο οποίο θα ηγούνται οι Κούρδοι του PKK, είναι σίγουρο ότι θα επηρεάσει τα εκατομμύρια των Κούρδων που ζουν στην Τουρκία. Γι’ αυτό η κυβέρνηση Ερντογάν εφαρμόζει πλέον στο εσωτερικό μια πολύ σκληρή πολιτική ενάντια στους Κούρδους, την Αριστερά και όλους εκείνους που επιδιώκουν συνεννόηση και ειρήνη στην περιοχή. Και όχι μόνο αυτό. Το ΑΚΡ πήγε ακόμη πιο δεξιά και έκανε συνασπισμό με το φασιστικό MHP. 

Ο τουρκικός στρατός κατέλαβε το Αφρίν, μια εισβολή πάνω στην οποία προσπάθησαν να κερδίσουν πολιτικά παίζοντας το χαρτί της «εθνικής ενότητας». Αλλά η επιλογή της εισβολής και η πολιτική γραμμή του «εθνικού κινδύνου», ότι υπάρχει άμεση πιθανότητα διάλυσης του τουρκικού κράτους από τις εξελίξεις στο κουρδικό και άρα πρέπει να υπάρξει άμεση στρατιωτική επέμβαση και πόλεμος, δεν έχει βγάλει την κυβέρνηση από το αδιέξοδο. 

Η Τουρκία θέλει να μπει πιο δυναμικά μέσα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς αλλά σε αυτή τη δυνατότητά της υπάρχει ένα όριο. Η εισβολή στο Αφρίν έγινε ουσιαστικά με τη συγκατάθεση των ΗΠΑ και της Ρωσίας και το πόσο θα μείνει στο Αφρίν εξαρτάται από το πόσο θα της επιτρέψουν οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Ο Ερντογάν έλεγε πολλά, ότι δεν θα σταματήσουμε στο Αφρίν, ότι θα πάμε και στις υπόλοιπες κουρδικές περιοχές. Αλλά σταμάτησε γιατί αν ο τουρκικός στρατός προχωρούσε πιο βαθιά αυτό θα σήμανε άμεση σύγκρουση με την Αμερική. Αυτά τα ζητήματα παραμένουν. Τι θα κάνουν στη Συρία, θα πολεμήσουν με τις ΗΠΑ; Θα συνεχίζουν να «εξηγούν» στα εκατομμύρια των Κούρδων ότι …δεν είναι Κούρδοι; 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ανταγωνισμοί που υπάρχουν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Κύπρο γίνονται εργαλείο για να ανεβάσουν τους εθνικιστικούς τόνους χρησιμοποιώντας τις αντιπαραθέσεις πάνω στο ότι η Ελλάδα δεν δίνει τους 7 πραξικοπηματίες και η Τουρκία κρατάει τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς. Όλα αυτά είναι χρήσιμα για την άρχουσα τάξη και την κυβέρνηση προκειμένου να κρατάνε ζωντανό τον εθνικισμό. Όλα αυτά καταλήγουν στην προπαγάνδα ότι η Τουρκία περιτριγυρίζεται από εχθρούς και εκείνος που θα τους σώσει από αυτούς τους εχθρούς είναι ο Ερντογάν. Και βέβαια χρησιμοποιούνται σαν επιχειρήματα για να αγοράζει περισσότερα όπλα.

Η οικονομία της Τουρκίας που από το 2000 ήταν σε ανάπτυξη, από το 2016 και μετά βρίσκεται σε ύφεση. Η τούρκικη λίρα βρίσκεται στο πιο χαμηλό σημείο και κατρακυλάει ασταμάτητα, τα επιτόκια ανεβαίνουν και ανεβαίνει και ο αριθμός των ανέργων. Πλέον υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια οικονομική κρίση. Έτσι το ΔΝΤ γυρίζει ξανά στην Τουρκία. Το ότι πάνε σε εκλογές έχει να κάνει και με αυτό το θέμα, να προλάβουν δηλαδή να κάνουν κυβέρνηση πριν προλάβει να ξεσπάσει η οικονομική κρίση. 

Οργή

Από την άλλη πλευρά η συνέχιση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15 Ιούλη έχει συσσωρεύσει οργή στον κόσμο. Δεν είναι μόνο το ότι πάρα πολλοί άνθρωποι όπως ο Εμίν Σακίρ, ο σύντροφός μας, είναι μέσα στην φυλακή. Η έκτακτη ανάγκη χρησιμοποιείται εναντίον των διεκδικήσεων των ίδιων των εργαζομένων και αυτό προκαλεί οργή στην εργατική τάξη. Πριν από δύο βδομάδες ο Ερντογάν είχε μια συνάντηση με τα αφεντικά της Τουρκίας και εκεί καμάρωνε ότι μέσω της έκτακτης ανάγκης κατάφερε να σταματήσει τις απεργίες των εργαζομένων.

Αλλά δεν κατάφεραν να κατεβάσουν το HDP (το μαζικό κόμμα που υποστηρίζεται από τους Κούρδους και την Αριστερά στην Τουρκία) κάτω από το 15%. Και το HDP εξακολουθεί να είναι ο λόγος που το AKP πιθανά θα χάσει την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές και έτσι μπορεί μετά τις εκλογές η κρίση να βαθύνει περισσότερο στην Τουρκία.

Γι’ αυτό ο Ερντογάν υπόσχεται στην προεκλογική του καμπάνια να σταματήσει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Καταλαβαίνουν ότι για να κερδίσουν τις εκλογές χρειάζεται να υποχωρήσουν στα αιτήματα του κινήματος. Επίσης ο Ντεμιρτάς, ηγέτης του HDP, θα είναι υποψήφιος πρόεδρος και αυτό είναι πολύ σημαντικό για το κίνημα, έστω και αν είναι στη φυλακή. Μέχρι τις τελευταίες μέρες συζήταγαν ακόμη και να τον αφήσουν. Ένα όνομα που πριν από μερικούς μήνες ήταν απαγορευμένο, ακόμη και να αναφέρεται, βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της συζήτησης και των μίντια. 

Το HDP υποστηρίζει την ενότητα της εργατικής τάξης ανεξάρτητα από το αν είναι Τούρκοι και Κούρδοι, θρήσκοι ή κοσμικοί και απέναντι στην πολιτική της τουρκικής άρχουσας τάξης και της κυβέρνησης λέει ότι δεν πρέπει να πληρώσει η εργατική τάξη την οικονομική τους κρίση. 

Κάθε ψήφος στο HDP είναι ψήφος υπέρ της ειρήνης. Σε ένα κόσμο που οξύνονται οι πολεμικές κραυγές είναι σημαντικό να υπάρχει αυτή τη φωνή. Συνεχίζουμε την παράδοση της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, στην παράδοση του αντιπολεμικού κινήματος που πενήντα χρόνια πριν οδήγησε στην ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο Βιεντάμ, στην παράδοση του αντιπολεμικού κινήματος του 2003 ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ. 

Και στις δύο πλευρές του Αιγαίου και σε όλο τον κόσμο να σηκώσουμε τα μανίκια και να δουλέψουμε για ένα τέτοιο κίνημα, ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, ενάντια στις δικές μας άρχουσες τάξεις και τα πολεμικά τους σχέδια να βάλουν τον ένα λαό απέναντι στον άλλο. Οι εκλογές στις 24 Ιούνη θα είναι ένα βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση. 

 

Το παραπάνω κείμενο βασίζεται στην παρέμβαση συντρόφου από την αδελφή οργάνωση του ΣΕΚ, DSiP, στην Τουρκία στη διεθνιστική εκδήλωση με θέμα «Ελλάδα, Τουρκία, Μακεδονία, οι εργάτες είναι αδέλφια μας» που έγινε την περασμένη Παρασκευή στο πλαίσιο του φεστιβάλ Μαρξισμός 2018 στη Νομική. Τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μπορείτε να διαβάσετε στις σελίδες 12-13.