Απεργιακές επιτροπές ΠΑΝΤΟΥ

Πριν αγριέψει η διεθνής οικονομική κρίση, τα πανωτόκια (spreads τα λένε τώρα) που πλήρωνε το ελληνικό δημόσιο πάνω από το γερμανικό ήταν 65 μονάδες βάσης (0,65%). Σήμερα, μετά τη συμφωνία στην ΕΕ για το λεγόμενο μηχανισμό στήριξης, έχουν φτάσει στις 350 μονάδες και αυτό θεωρείται «πτώση» σε σύγκριση με τις 450 μονάδες της «Μαύρης Πέμπτης» της περασμένης βδομάδας.

Με άλλα λόγια η κυβέρνηση θεωρεί ότι ξεμπέρδεψε με το πρόβλημα της κερδοσκοπίας γιατί νομίζει ότι εξασφάλισε ότι μπορεί να δανείζεται με διαφορά «μόνο» 300 μονάδες βάσης, δηλαδή 3%!

Ακόμα κι αν σταθεροποιηθεί το επιτόκιο σε αυτά τα επίπεδα, πράγμα καθόλου σίγουρο, τα βάρη για τον προϋπολογισμό είναι συντριπτικά. Για τα 130 δις ευρώ που χρειάζεται να δανειστεί στην τριετία 2010-2012, δηλαδή ένα ποσό ίσο με το μισό ελληνικό ΑΕΠ, το πανωτόκι του 3% μεταφράζεται σε επιβάρυνση ίση με 1,5% του ΑΕΠ.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα διεκδικεί εδώ και δεκαετίες να αυξηθούν οι δαπάνες για την Παιδεία στο 15% του προϋπολογισμού, αλλά καμιά κυβέρνηση δεν έχει ικανοποιήσει αυτό το αίτημα γιατί το θεωρούν ανέφικτο. Πόσο θα κόστιζε αυτό το αίτημα; Γύρω στο 1,5% του ΑΕΠ, δηλαδή τόσο όσο θέλει να δώσει ο Παπανδρέου σαν πανωτόκι στους τραπεζίτες εδώ και τώρα και δηλώνει και ευχαριστημένος! Κατά τα άλλα, η Διαμαντοπουλου ετοιμάζει το νέο σχολείο...

Πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε κάθε εργαζόμενο ότι πρέπει να πούμε όχι σε αυτήν την τρέλα. Η κυβέρνηση βάζει πλώρη μαζί με τις περικοπές στους μισθούς, στις συντάξεις, στα Νοσοκομεία και στους Δήμους να αρχίσει το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων. Όλα τα παρανοϊκά σχέδια ιδιωτικοποιήσεων από τον καιρό του Σπράου μέχρι τον Αλογοσκούφη ξανάρχονται: θέλουν να πουλήσουν το Σταθμό Λαρίσης και το σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης σαν ακίνητα, τις εταιρίες υδάτων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όχι μόνο τα «ασημικά» αλλά ακόμα και τα θεμέλια του σπιτιού.

Και όλα αυτά σαν θυσίες χωρίς καμιά προοπτική. Ακόμα και η φωνή του διεθνούς καπιταλισμού, οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς γράφουν: «Τρία χρόνια πιο πριν ήταν αδιανόητο ότι μια χώρα σαν την Ελλάδα θα κινδύνευε να πτωχεύσει. Αλλά το ίδιο αδιανόητο ήταν ότι θα κατέρρεε η Λήμαν Μπράδερς. Τώρα η Λήμαν δεν υπάρχει, και κανένας δεν ξέρει το ποιο θα είναι το επόμενο χειρότερο σενάριο. Μπορεί να διασπαστεί η Ευρωζώνη; Μπορεί η Ελλάδα να πτωχεύσει; Τι θα μπορούσε να συμβεί στις άλλες καταχρεωμένες χώρες όπως οι ΗΠΑ, εάν το χειρότερο σενάριο συμβεί;»

Εργατική αντίσταση

Η μόνη ελπίδα για να γλυτώσουμε από αυτό το τρελοκομείο είναι η εργατική αντίσταση. Αυτή η αντίσταση που ξεκινήσαμε με την απεργία στις 17 του περασμένου Δεκέμβρη και κορυφώθηκε με την Πανεργατική - σεισμό της 11 Μάρτη, περνώντας από τους ενδιάμεσους σταθμούς της ΑΔΕΔΥ στις 10 Φλεβάρη και της ΓΣΕΕ στις 24/2. 

Τώρα, μετά τη διακοπή του Πάσχα, ξεκινάει ένα νέο απεργιακό κύμα με αφετηρία την νέα απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 22 Απρίλη.

Πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι το νέο αυτό κύμα θα ξαναπιάσει τη δυναμική του προηγούμενου και θα την πάει ακόμα πιο πέρα. Το πρώτο βήμα γι´ αυτό είναι η επιτυχία της απεργίας στις 22 του μήνα. Μπορούμε να αξιοποιήσουμε την εμπειρία που υπάρχει σε κάθε εργατικό χώρο από το προηγούμενο τρίμηνο και να προχωρήσουμε στη δημιουργία απεργιακών επιτροπών παντού. Οι εργάτες και οι εργάτριες που ξεσήκωσαν τους χώρους τους τον Φλεβάρη και τον Μάρτη μπορούν να βρεθούν μαζί και να οργανώσουν την επιτυχία της συνέχειας.

Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα ότι τέτοιες απεργιακές επιτροπές παίρνουν την πρωτοβουλία για να γίνει Γενική Συνέλευση και πριν και μετά από την απεργία στις 22, ότι τη μέρα της απεργίας οργανώνουν την περιφρούρηση στο χώρο τους και το κατέβασμα στο απεργιακό συλλαλητήριο με το πανό τους, ότι ετοιμάζουν από τώρα την κινητοποίηση της Πρωτομαγιάς και διεκδικούν από τα συνδικάτα την κλιμάκωση και με Πανεργατική απεργία ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης και με δράση διαρκείας σε κάθε κλάδο ενάντια στα χτυπήματα.

Μόνο ένα τέτοιο οργανωμένο εργατικό απεργιακό κίνημα μπορεί να είναι νικηφόρο αντίβαρο ενάντια στους εκβιασμούς των τραπεζιτών και των άλλων κερδοσκόπων, ντόπιων και ξένων. Και όσο η κυβέρνηση παίρνει όλο και πιο προκλητικά τη μεριά των εκβιαστών, τόσο θα υψώνεται η κραυγή: Κάντε πέρα για να νικήσουν οι εργάτες.