Σε μια κατάμεστη αίθουσα, μπροστά σε τετρακόσια και πλέον άτομα, μίλησε την περασμένη Τετάρτη 8 Γενάρη ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Ιλάν Παπέ, με θέμα «Παλαιστίνη: Eποικιστική Αποικιοκρατία, Σιωνισμός και Κίνημα BDS». Την εκδήλωση οργάνωσε το BDS Greece, η ελληνική πρωτοβουλία του διεθνούς κινήματος για το μποϊκοτάζ του κράτους του Ισραήλ. Την εκδήλωση άνοιξε για λογαριασμό του BDS Greece ο πανεπιστημιακός Ηλίας Κοσματόπουλος (η Παλαιστίνια ποιήτρια και ακτιβίστρια Ραφίφ Ζιαντά δεν μπόρεσε τελικά να συμμετέχει στην εκδήλωση).
Ο Ιλάν Παπέ είναι σήμερα καθηγητής ιστορίας και διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παλαιστινιακών Σπουδών, στο πανεπιστήμιο του Έξετερ. Γεννήθηκε στη Χάιφα από γονείς επιζώντες του Ολοκαυτώματος και βρέθηκε στον ισραηλινό στρατό στον πόλεμο του 1973. Όμως έγινε αντισιωνιστής, ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του ρεύματος των «νέων ιστορικών» που αμφισβήτησαν την επίσημη αφήγηση για το κράτος του Ισραήλ και την ιστορία του.
Το ελληνικό και το διεθνές κοινό τον έχουν γνωρίσει από βιβλία του όπως: “Ιστορία της σύγχρονης Παλαιστίνης”, (δυστυχώς εξαντλημένο στα ελληνικά) “The Making of the Arab-Israeli Conflict, 1947-1951” (“H δημιουργία της αραβο-ισραηλινής διένεξης, 1947-1951”), και “The Ethnic Cleansing of Palestine” (“Η εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη”), το πιο πρόσφατο βιβλίο του έχει τον εύγλωττο τίτλο Ten Myths About Israel (Δέκα Μύθοι για το Ισραήλ).
Ο Ιλάν Παπέ έγινε στόχος μιας ολόκληρης καμπάνιας δυσφήμισης και παρενόχλησης ώστε το 2008 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του στο πανεπιστήμιο της Χάιφα. Παρόλα αυτά συνεχίζει τον αγώνα του για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, την επιστροφή όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων και ένα δημοκρατικό κοσμικό κράτος για όλους τους λαούς την ιστορικής Παλαιστίνης.
Εποικισμός
Ξεκίνησε την ομιλία του εξηγώντας ότι σήμερα «βρισκόμαστε ακόμα στο ίδιο ιστορικό στάδιο που ξεκίνησε με την άφιξη του σιωνιστικού κινήματος στην Παλαιστίνη στα τέλη του 19ου αιώνα και την πολιτική των διακρίσεων, υφαρπαγής και εθνοκάθαρσης που εφάρμοσε». Συνέκρινε τον εποικισμό της Παλαιστίνης με άλλα ανάλογα εγχειρήματα από την βόρεια Αμερική μέχρι τη «γαλλική» Αλγερία και βέβαια το κράτος του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Το πρώτο που χρειάζονται τέτοιοι «αποκιοκρατικοί εποικισμοί» είναι η «στήριξη μιας ισχυρής αυτοκρατορίας». Στην περίπτωση του Ισραήλ αυτό τον ρόλο τον έπαιξε αρχικά η βρετανική αυτοκρατορία. Επίσης αντιμετωπίζουν το πρόβλημα ότι τα εδάφη που ήθελαν να αποικίσουν δεν ήταν «άδεια».
Περιέγραψε με λίγα συγκλονιστικά στοιχεία τη λύση που έδωσε σε αυτό το «πρόβλημα» το σιωνιστικό κράτος. Το 1948/49 το 50% των παλαιστινιακών χωριών εξαφανίστηκαν κυριολεκτικά από το χάρτη και το 50% του αραβικού πληθυσμού εκδιώχτηκε από τη γη και τα σπίτια του. Υπογράμμισε ότι αυτή η εθνοκάθαρση δεν ήρθε σαν απάντηση στην «αραβική βία» αλλά προηγήθηκε. «Τα αραβικά καθεστώτα αναγκάστηκαν να στείλουν στρατεύματα, πολύ λίγα, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης για την εθνοκάθαρση σε βάρος των Παλαιστίνιων».
Η αιχμή της εισήγησης του Ιλάν Παπέ ήταν ότι η αντίθεση στο κράτος του Ισραήλ δεν είναι αντισημιτισμός είναι υπεράσπιση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μας κάλεσε να ενισχύσουμε την προσπάθεια του «μποϋκοτάζ» του ισραηλινού κράτους, στις χώρες μας. «Όταν υποστηρίζουμε το BDS και κάποιοι σας λένε ότι είσαστε αντισημίτες -ή σε μένα ότι είμαι ένας εβραίος που μισεί την ταυτότητά του- πρέπει να πείτε όχι, είμαστε ενάντια στο ρατσισμό και την αποικιοκρατία, την καταπίεση».
Ο Ιλάν Παπέ κέρδισε συχνά το χειροκρότημα του ακροατήριου όπως όταν είπε ότι «αν είσαι στοιχειωδώς έντιμος δεν μπορείς να αρνηθείς το δικαίωμα των Παλαιστίνιων να ζουν σαν ισότιμοι πολίτες στη γη τους και στους πρόσφυγες να επιστρέψουν, ακόμα και αν νομίζεις ότι μπορείς να βγάλεις μερικά χρήματα από ένα αγωγό φυσικού αερίου με το Ισραήλ». Ήταν μια έκκληση και ένα κέντρισμα να δυναμώσουμε τη δικιά μας πάλη ενάντια στον «άξονα» με το ρατσιστικό κράτος-τρομοκράτη, για «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».