Οι δάσκαλοι όπως και όλοι οι εργαζόμενοι έχουν χτυπηθεί άγρια από την κυβερνητική πολιτική της περικοπής των μισθών και των επιδομάτων, τα ασφαλιστικά δικαιώματα αμφισβητούνται πλέον ανοιχτά, χιλιάδες ωρομίσθιοι συνάδελφοι χάνουν τη δουλειά τους, ενώ ο δημόσιος χαρακτήρας της εκπαίδευσης δέχεται τη μεγαλύτερη επίθεση με το «νέο σχολείο» της Διαμαντοπούλου και την αυτοαξιολόγηση. Για αυτό οι όποιες ευθύνες για τη συγκεκριμένη κατάληξη του συνεδρίου είναι πολύ πιο μεγάλες.
Η πρώτη υπεύθυνη γι´ αυτή την εξέλιξη είναι η παράταξη της ΠΑ.Σ.Κ.. Προσπάθησε με συστηματικό τρόπο να στρέψει το συνέδριο σε ακίνδυνες οδούς για την κυβερνητική πολιτική. Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δ. Μπράτης στη δευτερολογία του, τη δεύτερη μέρα του συνεδρίου, αναλώθηκε σε μια άνευρη ομιλία μιάμισης ώρας, κατά την οποία, αντιπολιτεύτηκε περισσότερο τις παρατάξεις της αριστεράς παρά την κυβερνητική πολιτική, καθώς απέφυγε να θίξει τον πυρήνα της. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι λέξεις Δ.Ν.Τ., Ε.Ε., «Μνημόνιο» δεν αναφέρθηκαν παρά μόνο κάτω από την πίεση των συνέδρων των Παρεμβάσεων.
Πίσω από τις μαχητικές κορώνες για το ρόλο του ίδιου και της ΠΑ.Σ.Κ. απέκλεισε το ενδεχόμενο επιτυχίας του oποιουδήποτε αγώνα γιατί κανένας κλαδικός αγώνας, όπως είπε, την προηγούμενη χρονιά δεν είχε περιθώρια επιτυχίας και «...ούτε το Σεπτέμβρη μπορούμε να πάμε μόνοι μας». Επίσης, ανάφερε ότι σήμερα που οι μισθοί του συνόλου των εργαζομένων δέχονται τέτοια επίθεση, «...αν εμείς πούμε το Σεπτέμβρη ότι ζητάμε 1400?για τον πρωτοδιόριστο κανείς δεν θα μας πιστέψει». Υπερασπίστηκε το διαγωνισμό του Α.Σ.Ε.Π. γιατί όπως είπε έγινε «...γιατί υπήρχαν πολλοί αδιόριστοι...» αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι έκλεισε το μάτι στο Υπουργείο, λέγοντας ότι ο κλάδος είναι υπέρ της αξιολόγησης, αρκεί να συμφωνηθούν τα κριτήρια. Ανάφερε χαρακτηριστικά ότι «λέμε ναι στο ολοήμερο, ναι στην αξιολόγηση με τους όρους που θέλουμε».
Η τελική πρόταση της ηγεσίας της ΠΑ.Σ.Κ. προς το συνέδριο ήταν η πραγματοποίηση «...παρατεταμένου αγώνα μορφής 2006...» βάζοντας όμως τέτοια προαπαιτούμενα, όπως η απαίτηση ομοφωνίας στην όποια απόφαση, αλλά και να προηγηθούν διαδικασίες βάσης το Σεπτέμβρη, έτσι ώστε να είναι αυτές που θα αποφασίσουν την εκδήλωση ενός τέτοιου αγώνα. Με άλλα λόγια επανέλαβαν την μπλόφα που περασμένου Μαρτίου. Έβαλαν τέτοιες προϋποθέσεις για να ληφθεί η απόφαση, που ήξεραν εκ των προτέρων ότι κάτι τέτοιο θα είναι αδύνατο. Όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ομοφωνία και ότι συνήθως οι γενικές συνελεύσεις και ιδιαίτερα αυτές που μπαίνουν στην αρχή της χρονιάς είναι άμαζες και έτσι δεν έχουν τη δυνατότητα να πάρουν αποφάσεις.
Ισορροπίες
Η πρόταση αυτή περισσότερο είχε ως σκοπό να διατηρηθούν οι εσωτερικές ισορροπίες της παράταξης, παρά να οργανωθεί η απάντηση του κλάδου στην πολιτική του Υπουργείου. Διαμορφώθηκε κάτω από τις διπλές πιέσεις που δέχεται από τη κυβέρνηση, για στήριξη της πολιτικής της, από τη μια και από ένα κομμάτι αγωνιστών της βάσης του κλάδου και της παράταξης, από την άλλη, που θέλει και απαιτεί δυναμικούς αγώνες. Με αυτό τον τρόπο η ΠΑ.Σ.Κ. κατάφερε, προς το παρόν, να βγει «στεγνή» από το συνέδριο. Χωρίς απόφαση για απεργία αλλά διατηρώντας ένα αγωνιστικό προσωπείο.
Τα ζητήματα όμως και οι αντιφάσεις αυτής της πολιτικής παραμένουν μπροστά και έχουν συγκεκριμένα όρια. Πώς είναι δυνατόν να μιλάς για αδυναμία ύπαρξης κλαδικών αγώνων, αλλά την ίδια στιγμή, να προσπαθείς να καλλιεργήσεις στον κλάδο μια λογική εξαίρεσής του, από το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, όπως επιχείρησε μεταξύ άλλων να κάνει ο Μπράτης. Πώς είναι δυνατόν να μιλάς για μοναξιά του όποιου δικού μας αγώνα όταν τόσοι άλλοι κλάδοι βγαίνουν ή ετοιμάζονται να βγουν σε απεργίες;
Γιατί άραγε η ΠΑ.Σ.Κ., πρότεινε ένα τέτοιον κλαδικό αγώνα τον περασμένο Μάρτη αφού ήταν προδιαγεγραμμένη η ήττα του; Πώς είναι δυνατό να μην μιλάμε για αυξήσεις στους μισθούς μας, άρα για ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής, όταν μπαίνει ζήτημα επιβίωσης για χιλιάδες οικογένειες εκπαιδευτικών; Αλήθεια για ένα καπρίτσιο παλεύαμε το 2006; Για το παντεσπάνι μας; Η εφαρμογή των μέτρων της Διαμαντοπούλου το Σεπτέμβρη θα οδηγήσει τα σχολεία σε απίστευτες καταστάσεις και θα τα φέρει πραγματικά στα όρια λειτουργίας τους. Η αντίσταση της βάσης στην εφαρμογή τους, έχει ήδη ξεκινήσει.
Οι σύλλογοι διδασκόντων στο ένα σχολείο μετά το άλλο, αρνούνται τη συμμετοχή τους, τόσο στην εφαρμογή της αυτοαξιολόγησης όσο και στα 800 σχολεία αναμορφωμένου προγράμματος. Αυτή η κατάσταση θα προστεθεί στην οργή που νιώθει ο κόσμος της εκπαίδευσης για τις συνέπειες της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και θα αυξήσει τις πιέσεις πάνω στην ηγεσία της Ομοσπονδίας για να πάρει ξεκάθαρη θέση εγκαταλείποντας τα μεσοβέζικα.
Η ηγεσία της ΠΑ.Σ.Κ. βέβαια είχε την πολυτέλεια, να κρατάει αυτή τη στάση, μέσα στο συνέδριο, εξαιτίας της στάσης της αριστεράς και ιδιαίτερα αυτών των συνέδρων που προέρχονταν από την παράταξη της ΕΣΑΚ - ΔΕΕ και του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών. Με τη στάση τους αντί να βάζουν πιέσεις στην ηγεσία της Ομοσπονδίας, αποτέλεσαν το αριστερό συμπλήρωμα στη γραμμή της αδράνειας. Στα λόγια υιοθετούσαν μαχητικές προτάσεις και κριτικές, στην πράξη όμως δεν είχαν να προτείνουν τίποτα.
Ο κάθε δάσκαλος, ακόμη και ο πιο άπειρος συνδικαλιστικά, μπορεί να καταλάβει ότι οι πομπώδεις εκφράσεις του στυλ «εμείς δεν προτείνουμε αγώνες το Σεπτέμβρη, για εμάς οι αγώνες αρχίζουν από αύριο», μεταφράζονται σε μηδενική δράση για τον κλάδο, αφού ξέρουμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει συλλογική δράση ολόκληρου του κλάδου, όχι ενός μικρού τμήματός του, όταν τα σχολεία είναι κλειστά. Η αδιέξοδη λογική της υποταγής των πάντων στην ανάγκη για εκλογική ενίσχυση του Κ.Κ.Ε. προκειμένου να αλλάξουν οι συσχετισμοί, οδήγησε για άλλη μια φορά στο απόλυτο τίποτα και στην επιβίωση των κυρίαρχων παρατάξεων.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες επιχείρησε η Δ.Α.Κ.Ε. να αναβαπτισθεί αγωνιστικά προτείνοντας 5μερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, μη αγγίζοντας όμως όλη την έκταση της κυβερνητικής πολιτικής.
Προοπτική
Το θετικό πρόσημο του συνεδρίου αποτέλεσε η δράση των Παρεμβάσεων - Κινήσεων - Συσπειρώσεων και των συλλόγων και ανεξάρτητων αγωνιστών που έβαλαν ξεκάθαρα, όχι χωρίς αντιφάσεις ή αντιρρήσεις από μια μερίδα τους, είναι αλήθεια αυτό, την προοπτική και ενός συνολικότερου κινήματος που θα ανατρέψει την κυβερνητική πολιτική και μιας απεργίας αποφασισμένης από το συνέδριο που θα ανοίξει αυτή την προοπτική.
Παρόλο που η πρόταση αυτή δεν υπερίσχυσε αποτελεί ένα πολύ σημαντικό βήμα, που μπορεί να καθορίσει το τοπίο του εκπαιδευτικού συνδικαλισμού το επόμενο διάστημα καθώς η εκπαιδευτική αριστερά είχε να κάνει παρόμοια πρόταση για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Σε αυτή την κατεύθυνση ο ρόλος των αποφάσεων γενικών συνελεύσεων συλλόγων όπως το Μαρούσι, ο Κορυδαλλός, τα Χανιά, το Αιγάλεω, που μιλούσαν για μια τέτοια προοπτική, η υιοθέτηση ενός προγράμματος που μιλούσε για άρνηση πληρωμής του χρέους και η επιμονή τους να κατέβει ως ανεξάρτητη πρόταση στην τελική κατάθεση προτάσεων ήταν καθοριστικός. Σε αυτή την κατεύθυνση κινήθηκαν και οι Ανεξάρτητες Αγωνιστικές Κινήσεις Κρήτης που υιοθέτησαν αυτή την πρόταση και έδειξαν ότι όπως και το 2006 στο επόμενο διάστημα θα έχουν σημαντικό ρόλο να παίξουν.