Τις παρακολούθησαν δεκάδες αντιπρόσωποι από όλη τη χώρα, πάνω από 30 σύντροφοι και συντρόφισσες έκαναν παρεμβάσεις. Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισήγηση της Μαρίας Στύλλου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚ και υπεύθυνης του περιοδικού «Σοσιαλισμός από τα Κάτω», στη συζήτηση για την κρίση.
Εχουμε μπροστά μας ένα εξάμηνο με τέσσερις μεγάλες μάχες. Τις απεργίες, για να μην περάσουν το ασφαλιστικό, το εργασιακό, όλα τα νέα μέτρα που λογαριάζουν ότι θα πάρουν από τον Σεπτέμβρη. Το εργατικό κίνημα σε διάφορους χώρους θα βγει επιθετικά, και όχι απλά αμυνόμενο. Είναι η μάχη των μαχών.
Ταυτόχρονα, έχουμε να δώσουμε μια δεύτερη μάχη, ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες. Το ΛΑΟΣ, η Χρυσή Αυγή και διάφορες άλλες φασιστοειδείς ομάδες προσπαθούν να «πιάσουν» την αγανάκτηση κόσμου στις γειτονιές και να τις δώσουν κατεύθυνση ενάντια στους μετανάστες, ότι αυτοί φταίνε για την κατάσταση που χειροτερεύει. Διεκδικούν από τον Βούγια και τον Χρυσοχοϊδη να υλοποιήσουν το πρόγραμμά τους.
Τις δυο παραπάνω μάχες έχουμε να τις δώσουμε παράλληλα, και συνδέονται με την τρίτη -που οι φασίστες θα προσπαθήσουν να κερδίσουν δυνάμεις- κι αυτές είναι οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές με τον «Καλλικράτη». Είναι μια μάχη πολιτική, που θα συμπυκνώσει όλες τις συγκρούσεις της περιόδου. Και η τέταρτη μάχη είναι το δυνάμωμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μέσα σε μια τέτοια περίοδο,να δυναμώσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΣΕΚ για να παίξουν ακόμα πιο δυνατά το ρόλο που έχουν παίξει.
Αυτές οι μάχες έρχονται μέσα στις δραματικές οικονομικές, ιδεολογικές και πολιτικές ανατροπές που συμβαίνουν.
Στις ΗΠΑ συνέβησαν δυο γεγονότα που τυπικά δεν συνδέονται αλλά στην πραγματικότητα έχουν μεγάλη σχέση. Ο Μακρίσταλ, ο διοικητής των αμερικάνικων δυνάμεων στο Αφγανιστάν, που υποτίθεται ότι θα νικούσε τους Ταλιμπάν, έδωσε μια συνέντευξη που δήλωνε ότι το επιτελείο του Ομπάμα είναι κόπανοι. Ταυτόχρονα έβγαιναν οικονομικά στοιχεία. Υποτίθεται ότι η Αμερική έχει ανάκαμψη, ένα 0,8%. Ομως τα στοιχεία έδειξαν κατρακύλα της ζήτησης, κατά 37%, ιδιαίτερα στην κατοικία, και ταυτόχρονα ο πρόεδρος της FED δήλωσε ότι παρόλο που έχουν ρίξει τα επιτόκια σχεδόν στο μηδέν, 0,5%, ούτε οι επενδύσεις ούτε η ζήτηση ανεβαίνουν.
Δεν είναι μόνο η Αμερική. Για την Ευρωζώνη, η Σίτιγκρουπ έβγαλε στοιχεία ότι δεν φτάνουν 750 δις για να διασωθούν τα χρεοκοπημένα κράτη, στην πραγματικότητα θα χρειάζονταν 2 τρις. Αυτό είναι η απάντηση στην άποψη που λέει ότι ΔΝΤ και ΕΕ έχουν καταλήξει σε ένα «πακέτο», σε ένα σχέδιο, που σιγά-σιγά δουλεύει όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη.
Διπλή ύφεση
Το δεύτερο, που πλέον ομολογείται ανοιχτά, το είπε και ο Ομπάμα στους G20: ότι τα μέτρα που παίρνουν -λιτότητα κλπ- οδηγούν την οικονομία κατευθείαν στην διπλή ύφεση. Και μια τέτοια «διπλή βουτιά» μπορεί να απλωθεί σε όλο τον κόσμο. Επίσης, συνεχίζει να υπάρχει περίπτωση για μεγάλες χρεοκοπίες τραπεζών -τα στοιχεία που βγαίνουν δείχνουν ότι είναι γεμάτες με τοξικά ομόλογα κρατών που κινδυνεύουν να πτωχεύσουν ή από τοξικά μιας προηγούμενης περιόδου.
Αυτή η πολιτική κρίση υπάρχει και στην Ελλάδα. Χθες στα ΝΕΑ υπήρχε άρθρο του Νικολακόπουλου που έδειχνε πόσο έχουν χάσει τα δυο μεγάλα κόμματα την συσπείρωσή τους από τις εκλογές του Οκτώβρη. Τότε η ΝΔ, στις παραμονές των εκλογών είχε 37%, αυτή την στιγμή είναι κάτω από το 20%. Ενα κόμμα της κυρίαρχης τάξης έχει 20% με 25% μόνο αν υπολογίσει κανείς το κομμάτι που παίζει και με «άλλο κόμμα» -ουσιαστικά στον Καρατζαφέρη. Η ίδια εικόνα σχετικά με το ΠΑΣΟΚ. Μια συσπείρωση γύρω στο 28%, όταν στις εκλογές είχε πάρει το 43%.
Η οικονομική κρίση μετατρέπεται σε πολιτική. Βλέπουμε τι πιέσεις τρώει το ΠΑΣΟΚ από συνδικαλιστές, ακόμα και βουλευτές, τι κωλοτούμπες κάνει για παράδειγμα στο εργασιακό: Πρώτα ΠΔ, μετά θα πάει σαν άρθρο στο ασφαλιστικό, τώρα ότι θα είναι άλλο νομοσχέδιο... Αυτά συμβαίνουν σε ένα μήνα που δεν είχαμε γενικές απεργίες, δεν βούλιαξε η Αθήνα από διαδηλωτές.
Είναι «αντικειμενικές» αυτές οι εξελίξεις λόγω του μεγέθους της κρίσης και των ενδοαστικών αντιθέσεων; Οχι, σύντροφοι, χωρίς το εργατικό κίνημα, οι «από πάνω» θα μπορούσανε να διαφωνούνε, αλλά οι διαφωνίες δεν θα έπαιρναν αυτές τις διαστάσεις. Ποιος αμφιβάλλει ότι η 5 Μάη δημιούργησε την 6 Μάη; Οτι έβαλε το φιτίλι την επόμενη μέρα της απεργίας οι «τρεις» να καταψηφίσουν ουσιαστικά το μνημόνιο. Από τις 20 Μάη και πέρα έχουν γίνει τεράστιες προσπάθειες σε πάρα πολλούς χώρους από μαχητικά κομμάτια να βγάλουν απεργία διαρκείας.
Εγινε στις συγκοινωνίες. Δεν είναι της πλάκας ότι το μετρό αποφάσισε απεργίες διαρκείας. Δεν είναι της πλάκας ότι ο ΟΣΕ μίλησε για επαναλαμβανόμενες 24ωρες. Ούτε ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς συντονίστηκαν για να βγάλουν απεργίες, κάτι τέτοιο δεν είχε γίνει ούτε το 1992 με την ΕΑΣ. Οτι στα νοσοκομεία η μάχη για τις εφημερίες έχει γίνει μάχη ενάντια στο νομοσχέδιο.
Σε κάθε τέτοια περίπτωση υπάρχουν δυο πιέσεις. Από την μια, η πίεση του κόσμου και των πιο μαχητικών κομματιών ότι πρέπει να πάμε σε απεργίες διαρκείας πέρα από τις πανεργατικές. Δεν είναι αποκλειστικά δική μας «γραμμή», του ΣΕΚ -σε όλους τους χώρους υπάρχουν τέτοια δυναμικά κομμάτια.
Υπάρχει, από την άλλη, και η πίεση από τα πάνω να μην προχωρήσουν έτσι, ένας συνδυασμός πιέσεων από τα δικαστήρια, την κυβέρνηση, την συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Κι όχι μόνο ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ αλλά και Συνασπισμός και ΚΚΕ πιέζουν να μην βγουν απεργίες διαρκείας. Να είμαστε καθαροί, δεν είναι αυτόματο ότι θα βγουν τέτοιες απεργίες, είναι μάχη. Γιατί οι ιδεολογικές, πολιτικές, υλικές πιέσεις είναι τεράστιες πάνω σε αυτά τα κομμάτια. Γι´ αυτό έχει σημασία πώς οργανώνουμε για τις πανεργατικές. Πόσο οργανωμένα δίνει τη μάχη το μαχητικό κομμάτι για να δώσει την συνέχεια μετά την πανεργατική. Χρειάζεται να συνδεόμαστε με αυτά τα κομμάτια. Ο ρόλος των επαναστατών είναι καθοριστικός μέσα σε όλους τους χώρους.
Σχετικά με τις ιδεολογικές ανατροπές. Κάποτε το «αντινεοφιλελεύθερο» πρόγραμμα ήταν κάτι το προωθημένο στην αριστερά. Σήμερα όλοι τρέχουνε να δηλώσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αντικαπιταλιστές, να πούνε με ένα σωρό αδυναμίες ότι είναι υπέρ της στάσης πληρωμών, για την «κοινωνικοποίηση» των τραπεζών κλπ. Οταν γίνονται αυτά στα «πάνω», από δυνάμεις που πριν ούτε φανταζόντουσαν να πούνε τέτοια πράγματα, φανταστείτε τι γίνεται «κάτω»: το αίτημα για την παύση πληρωμών είναι πλατύ ρεύμα μέσα στους χώρους. Μια σειρά συνδικαλιστές καταλαβαίνουν ότι μπορούν να ανοίξουν αυτή τη συζήτηση στο χώρο τους.
Σ´ αυτή την περίοδο χρειάζεται να προβάλλουμε πολύ περισσότερο το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, χρειάζεται να πρωτοστατήσουμε στη συγκρότηση ενός κινήματος μέσα στους χώρους που θα λέει παύση πληρωμών, κρατικοποιείστε τις τράπεζες χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο. Θέλουμε να βγούνε εργατικοί χώροι και να υιοθετήσουν ανοιχτά ένα τέτοιο πρόγραμμα. Είναι απάντηση στις πιέσεις που μπαίνουν του στυλ «και που θα βρεθούν τα λεφτά» για το μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι αγώνες. Ανοίγει επίσης τη συζήτηση για την δύναμη που μπορεί να τα επιβάλλει όλα αυτά.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν είναι επίσης αυτόματο ότι η αριστερά μεγαλώνει. Υπάρχουν τεράστιες πιέσεις και επιθέσεις στην αριστερά. Θέλουνε να την σπρώξουν τόσο δεξιά, όσο να μετατραπεί σε αριστερό δεκανίκι -και κοινοβουλευτικά (κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στις επόμενες εκλογές) αλλά και κοινωνικά, μέσα στον κόσμο. Και το δεύτερο, οι πιέσεις γίνονται σε μια αριστερά που δεν είναι ξεκάθαρη. Παίζει τεράστιο ρόλο να είσαι ξεκάθαρος και στην ανάλυση και στην προοπτική αυτή τη στιγμή, γιατί διαφορετικά αφήνεις τα περιθώρια σε όλες αυτές τις πιέσεις να λειτουργούν.
ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Ολες αυτές οι μεγάλες μάζες θέλουν μια δυνατή αντικαπιταλιστική αριστερά. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να βγει πραγματικά προς τα έξω, να γράψει μαζικά μέλη. Και να εκφράσει στις εκλογές όλο αυτόν τον κόσμο που στηρίζει και συζητάει το πάγωμα των χρεών, που θέλει να παλέψει σε τοπικό επίπεδο για τα σχολεία, τα νοσοκομεία που διαλύει ο «Καλλικράτης». Εχουμε να δώσουμε μάχη για να γίνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματική ανταρσία παντού.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε λεπτό τη δύναμη που μας έχει επιτρέψει να κάνουμε αυτή τη συζήτηση τώρα. Ενα δυνατό εργατικό κίνημα που έχει ξεκινήσει τόσο μεγάλες μάχες. Μην βλέπετε μόνο τις «μεγάλες στιγμές» -δείτε τι πρόβλημα προκάλεσε στην κυβέρνηση η αποχή των καθηγητών από τη βαθμολογία των πανελλαδικών. Η κυβέρνηση έχει πάρει μια σειρά μέτρα, και δεν δουλεύουνε. Οχι γιατί είναι ανίκανη διοικητικά, αλλά γιατί υπάρχει αντίσταση και ´κει που δεν φαίνεται ότι υπάρχει αντίσταση.
Αν πάμε να μετρήσουμε με το υποδεκάμετρο αν «είναι στο ύψος των περιστάσεων η αντίσταση» θα ήταν μεγάλο λάθος. Υπάρχουν ολόκληρες «διαδρομές» για να φτάσει να γίνει συνέλευση, διαδήλωση, απεργία. Χρειάζεται να συνδεθούμε με αυτές τις «διαδρομές» πριν συμβούν οι μεγάλες απεργίες. Οταν συνδέεσαι με αυτούς τους «σπινθήρες» μπορείς να καθορίσεις και την εξέλιξή τους, να κερδίζεις πολιτικές μάχες. Γι´ αυτό κάθε πυρήνας πρέπει να οργανώσει τα εργατικά πουλήματά του, να στρατολογήσουμε μαζικά από εργατικούς χώρους.
Στη δεκαετία του 1930 υπήρχανε και μεγάλες απεργίες και πολύ μεγάλη αριστερά. Αυτό που δεν υπήρχε ήτανε μια δυνατή αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά. Γι´ αυτό πρέπει να ξετυλίγουμε το νήμα από την ανάποδη: όχι να προβληματιζόμαστε αν η κατάσταση είναι όπως του ´30, αλλά από τις δυνατότητες που έχει η τωρινή επαναστατική αριστερά στις σημερινές συνθήκες και πώς θα τη μεγαλώσουμε.