Η απεργία των λιμενεργατών που απαιτούσε από τη νέα κυβέρνηση την επανακρατικοποίηση των λιμανιών που είχε ξεπουλήσει ο Καραμανλής στην κινεζική COSCO ή η μαζική αντίσταση των συμβασιούχων και των εργαζόμενων στα stage ενάντια στις απολύσεις που ανακοίνωσε ο Παπανδρέου με το καλημέρα, έμοιαζαν σε αυτούς περιθωριακές αντιδράσεις. Η νεολαία, συνέχιζαν, που είχε εξεγερθεί το Δεκέμβρη του 2008 έκανε ένα χρόνο μετά «επετειακές» διαδηλώσεις χωρίς στόχο. Και προέβλεπαν πως η νέα κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι άρχισε από την πρώτη στιγμή να προδίδει τις προεκλογικές της υποσχέσεις, είχε τη συναίνεση της κοινωνίας να προχωρήσει στα «σκληρά αλλά αναγκαία» μέτρα που θα έβγαζαν τη χώρα από την κρίση.
Κι όμως, από το Δεκέμβρη του 2009 και για τους επόμενους επτά μήνες, ακολούθησε ένας πρωτόγνωρος εργατικός και νεολαιίστικος ξεσηκωμός, που δεν έχει απλά φτάσει την κυβέρνηση σε σημείο να μην ξέρει πώς θα περάσει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, αλλά έχει αρχίσει να προβάλει και εναλλακτική στις επιθέσεις όπως «στάση πληρωμών του χρέους». Ηταν πολιτική η μάχη για να ξεδιπλωθεί το κίνημα. Οσοι επέμειναν για τη ριζοσπαστικοποίηση των εργατών και της νεολαίας που θα φέρει νέες μεγαλύτερες ανταρσίες, μπήκαν μπροστά να οργανώσουν την αντίσταση με πολιτικές πρωτοβουλίες σε όλα τα μέτωπα. Ετσι μόνο, το χρονικό του κινήματος των τελευταίων εφτά μηνών περιλαμβάνει τις μεγαλύτερες πανεργατικές απεργίες των τελευταίων 30 χρόνων, τις μαζικότερες απεργιακές διαδηλώσεις όλων των εποχών, τα πιο προχωρημένα αιτήματα που έχουν ακουστεί ποτέ.
Απεργίες
Η Πανεργατική Απεργία από τα Κάτω στις 17 Δεκέμβρη ήταν η πρώτη τέτοια μεγάλη μάχη. Ακόμα και το κομμάτι των εκπαιδευτικών μέσα στις Παρεμβάσεις που πήρε την πρωτοβουλία για απεργία ενάντια στο νέο προϋπολογισμό, δεν περίμενε ότι αυτή η πρόταση θα έκφραζε τις διαθέσεις της βάσης σε πολλά συνδικάτα και θα κατάφερνε να κερδίσει μεγάλες Ομοσπονδίες όπως την ΟΕΝΓΕ ή την ΕΣΗΕΑ. Ηταν αυτή η επιτυχία που ανάγκασε την ηγεσία της ΑΔΕΔΥ να κηρύξει την απεργία στις 10 Φλεβάρη και την ηγεσία της ΓΣΕΕ την απεργία στις 24 Φλεβάρη που έγινε η πρώτη μεγάλη πανεργατική. Ηταν αυτή η δυναμική αρχή που άνοιξε το δρόμο για έξι γενικές απεργίες μέσα σε ένα εξάμηνο.
Αντίστοιχα, η συζήτηση -που άνοιξε πρώτη η αντικαπιταλιστική αριστερά- μετά την πανεργατική της 11 Μάρτη ότι η συνέχεια πρέπει να είναι 48ωρη πανεργατική, άρχισε να κερδίζει μεγάλα εργατικά κομμάτια. Ετσι φτάσαμε στις 21-22 Απρίλη με πολλούς κλάδους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα σε 48ωρη απεργία. Η οργή και η μαχητική διάθεση της βάσης, παράλληλα με το γεγονός ότι υπήρχε η πρόταση του ΣΕΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κλιμάκωση και απεργίες διαρκείας, δημιούργησε τη δυναμική για να γίνει η ιστορική 5 Μάη, για να προχωρήσουν οι εργαζόμενοι στους δήμους σε τετραήμερη απεργία, για να βγουν οι εργαζόμενοι του μετρό σε τριήμερη απεργία, για να συνεχίζονται κάθε βδομάδα οι απεργίες στις συγκοινωνίες.
Το χρονικό, ωστόσο, είναι αδύνατο, λόγω χώρου, να συμπεριλάβει τις γενικές συνελεύσεις σε μια σειρά σωματεία που κατέληγαν σε αποφάσεις για οργάνωση του αγώνα με περιοδείες, περιφρουρήσεις, απεργιακές επιτροπές και αιτήματα για κλιμάκωση. Ολα εκείνα δηλαδή τα βήματα και τις διαδικασίες -αλλά και τους αγωνιστές που πρωταγωνίστησαν στις συνελεύσεις- που οδήγησαν το κίνημα να πάρει πολιτικές διαστάσεις και να φτάσει στα σκαλοπάτια της Βουλής στις 5 Μάη φωνάζοντας «Εξω οι κλέφτες». Η συνέχεια μπορεί να είναι ακόμα πιο μεγάλη. Η κλιμάκωση με απεργίες διαρκείας μπορεί να οδηγήσει το κίνημα στη νίκη.
Οι σχολές
Το κίνημα πήρε το χαρακτήρα και τις διαστάσεις που πήρε γιατί στο πλευρό των εργατών στάθηκε η νεολαία. Τα Πανεπιστήμια δεν έμειναν αμέτοχα στην επίθεση της κυβέρνησης. Το σύνθημα «οι φοιτητές μαζί με τους εργάτες» έφτασε να κερδίζει συνελεύσεις και να κλείνει σχολές με καταλήψεις τις ημέρες των πανεργατικών απεργιών.
Τα ΕΑΑΚ πρωταγωνίστησαν στη μάχη να οργανωθεί το φοιτητικό κίνημα και να υπάρχει μαζική παρουσία των φοιτητικών συλλόγων στις απεργιακές διαδηλώσεις των συνδικάτων. Μπορεί τώρα οι σχολές να βρίσκονται σε περίοδο εξεταστικής αλλά η συμμαχία εργατών-φοιτητών που χτίστηκε τους τελευταίους μήνες εξακολουθεί να είναι πολύτιμη για την πανεργατική της 29 Ιούνη και μετά.
Αντιρατσιστικό - αντιπολεμικό κίνημα
Τεράστιο ρόλο σε αυτή την πορεία έπαιξε το αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό και το αντιπολεμικό κίνημα.
Χρειάστηκε το αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στις 26 Γενάρη για ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά και νομιμοποίηση όλων των μεταναστών για να ξεσκεπαστεί το ρατσιστικό πρόσωπο της κυβέρνησης και του Χρυσοχοϊδη που για να εξασφαλίσουν τη συναίνεση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ στα μέτρα, συνέχιζαν -και συνεχίζουν- να στοχοποιούν τους μετανάστες για την κρίση. Με τα ρατσιστικά πογκρόμ, τις απελάσεις και τους βασανισμούς, την ενίσχυση της FRONTEX στο Αιγαίο, την κάλυψη των φασιστικών ομάδων στις γειτονιές που κρύβονται πίσω από το μανδύα των «αγανακτισμένων πολιτών», την αθώωση των ενόχων για τις απαγωγές των πακιστανών.
Χρειάστηκε η μαζική συμμετοχή των μεταναστών στην απεργία της 24 Φλεβάρη για να δείξει ότι οι εργάτες, ντόπιοι και μετανάστες, παλεύουν μαζί ενάντια στην κυβέρνηση, το ΔΝΤ και την ΕΕ. Χρειάστηκαν η αντιρατσιστική μέρα δράσης στα σχολεία στις 19 Μάρτη αλλά και οι αντιρατσιστικές-αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στον Αγιο Παντελεήμονα, το Νέο Κόσμο, τους Αμπελόκηπους, τα Χανιά και σε όλες τις πόλεις για να πάρουν απάντηση οι επιθέσεις της αστυνομίας και να απομονωθούν οι φασίστες.
Τον ίδιο ρόλο έπαιξαν οι πρωτοβουλίες του αντιπολεμικού κινήματος. Τα καλέσματα για συλλαλητήρια αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη μετά την δολοφονική επίθεση των ισραηλινών στα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας ανέδειξαν τη σύνδεση μιας κυβέρνησης που μαζί με το Ισραήλ «σφάζει» τη Γάζα και τους συμπαραστάτες της και μαζί με το ΔΝΤ «σφάζει» μισθούς και συντάξεις.
Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα
Στάση πληρωμών του χρέους; Κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο; Μέχρι και τον Απρίλη έμοιαζαν αιτήματα «ουτοπικά», που όχι μόνο δεν μπορεί να γίνουν αλλά και δεν μπορεί να κερδίσουν μαζικά τους εργαζόμενους ότι αυτά είναι η απάντηση στην κρίση. Ηταν αιτήματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έμοιαζαν ότι δεν είχαν και μεγάλη σχέση με τις απεργιακές κινητοποιήσεις και τους εργατικούς χώρους.
Κι όμως αυτά τα αιτήματα -μαζί με την απαγόρευση των απολύσεων, την επανακρατικοποίηση των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων, το σταμάτημα των αποκρατικοποιήσεων, το κόψιμο των εξοπλισμών, τη νομιμοποίηση των μεταναστών και πολλά ακόμα- άρχισαν να υιοθετούνται από όλο και μεγαλύτερα κομμάτια αγωνιστών του κινήματος και της αριστεράς. Με την κρατικοποίηση των τραπεζών, για παράδειγμα, έφτασε να συμφωνεί το 48% του κόσμου.
Οι εκδηλώσεις που γίνονται πάνω σε αυτά τα ζητήματα συγκεντρώνουν πλέον πολύ μεγάλα ακροατήρια. Ο Μαρξισμός 2010, το τετραήμερο του ΣΕΚ που έγινε 13-15 Μάη στην ΑΣΟΕΕ με κέντρο αυτό το πρόγραμμα, συγκέντρωσε χιλιάδες εργαζόμενους και νεολαίους. Η συγκρότηση της Πρωτοβουλίας Οικονομολόγων για την Παύση Πληρωμών και την Εξοδο από το Ευρώ που προβάλει πολλά από αυτά τα αιτήματα, έχει πανελλαδικό ενδιαφέρον.
Το πιο σημαντικό είναι το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης καταφέρνει πια να κερδίζει σωματεία και συνελεύσεις. Να γίνεται πρόγραμμα των εργαζόμενων που το βλέπουν ως την πραγματική διέξοδο από την κρίση και τις επιθέσεις που έχει αποφασίσει να περάσει η κυβέρνηση για λογαριασμό των τραπεζιτών. Η πολιτική επιλογή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να βάλει από πολύ νωρίς αυτά τα αιτήματα στο κίνημα και να τα παλέψει στους χώρους, έπαιξε ρόλο. Οσο πιο πολλά συνδικάτα κερδίζονται σε αυτά, τόσο ανοίγει η δυνατότητα να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν.
Με αυτή την αντικαπιταλιστική πολιτική χρειάζεται να συνεχίσουμε. Η Πανεργατική Απεργία στις 29 Ιούνη μπορεί να δώσει νέα ορμή στο κίνημα -όχι μόνο στα συνδικάτα που έκαναν το βήμα να ξεκινήσουν απεργίες με διάρκεια αυτό το διάστημα και τις σταμάτησαν στη μέση, αλλά σε πολλά περισσότερα να κλιμακώσουν με τα αντικαπιταλιστικά αιτήματα μπροστά. Οι απεργίες διαρκείας και το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα είναι συνδυασμός για να νικήσει αυτό το κίνημα.
Χρονικό της εργατικής αντίστασης
17/12/09 Η πρωτοβουλία εκπαιδευτικών συλλόγων για Πανεργατική Απεργία ενάντια στο νέο προϋπολογισμό λιτότητας και περικοπών της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ -κόντρα στις ηγεσίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που αρνούνται να κάνουν κινητοποίηση- σηματοδοτεί το ξεκίνημα του απεργιακού κινήματος των τελευταίων μηνών. Η Πανεργατική από τα Κάτω κερδίζει μια σειρά Ομοσπονδίες και Συνδικάτα: ΟΛΜΕ, ΟΕΝΓΕ, ΕΣΗΕΑ, ΕΜΔΥΔΑΣ, δεκάδες Συλλόγους Δασκάλων, τις Ομοσπονδίες του ΠΑΜΕ, το Σωματείο του Αττικού Νοσοκομείου, το Σωματείο Συμβασιούχων του ΥΠΠΟ, το ΣΕΙΝΑΠ, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, το Σωματείο Εργαζόμενων στα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ. Γίνονται μαζικές διαδηλώσεις σε πολλές πόλεις.
7/1/10, Οι 250 εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της ELITE, που βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας από τα μέσα Δεκέμβρη ενάντια στο κλείσιμο της επιχείρησης και τις απολύσεις, αποφασίζουν κατάληψη και περιφρούρηση του χώρου. Ο αγώνας τους κερδίζει τη συμπαράσταση δεκάδων σωματείων και τοπικών φορέων και ανοίγει τη συζήτηση για την εργατική απάντηση στην κρίση: απαγόρευση των απολύσεων, κρατικοποίηση των επιχειρήσεων που απειλούνται με κλείσιμο χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά τους και με εργατικό έλεγχο.
Μέσα Γενάρη, οι αγρότες προχωρούν σε κινητοποιήσεις με μπλόκα σε όλη τη χώρα.
26/1/10, Χιλιάδες ντόπιοι και μετανάστες εργάτες και νεολαίοι διαδηλώνουν στην Αθήνα στο αντιρατσιστικό συλλαλητήριο που οργανώνει η Κίνηση «Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή» και άλλες αντιρατσιστικές και πολιτικές οργανώσεις ενάντια στο ρατσιστικό νομοσχέδιο για τη ιθαγένεια, ενάντια στους βασανισμούς και τις δολοφονίες μεταναστών στα αστυνομικά τμήματα, ενάντια στη FRONTEX και τις φασιστικές επιθέσεις του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής. Μεγάλα συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη, Χανιά, Ηράκλειο, Αλεξανδρούπολη, Γιάννενα.
29/1/10, Τρεις χιλιάδες πυροσβέστες διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας και αποκλείουν το αρχηγείο του πυροσβεστικού σώματος ενάντια στην επίθεση στις εργασιακές τους σχέσεις.
3 και 5/2/10, Απεργία στις εκδόσεις ΑΓΡΑ ενάντια στην απόλυση του Ν. Παλαιστίδη. Ενα μήνα μετά, ο συνδικαλιστής επαναπροσλαμβάνεται.
4-5/2/10, 48ωρη απεργία των τριών Ομοσπονδιών του υπουργείου Οικονομικών (εφοριακοί, τελωνειακοί, υπάλληλοι υπουργείου). Ο Παπακωνσταντίνου βρίσκει την πόρτα του υπουργείου του κλειστή από τις περιφρουρήσεις των εργαζόμενων.
4-5-6/2/10, Το συνέδριο της ΟΕΝΓΕ δίνει στην Αριστερά την πλειοψηφία στην ηγεσία της Ομοσπονδίας.
8-9/2/10, Οι πρώην εργαζόμενοι της Ολυμπιακής προχωρούν σε μαζικές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας.
10/2/10, Η 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ είναι η μεγαλύτερη του δημόσιου τομέα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η συμμετοχή αγγίζει το 75%, σε κάποιες υπηρεσίες φτάνει το 90%, ενώ η απεργία απλώνεται και σε συνδικάτα του ευρύτερου δημόσιου όπως ο ΟΣΕ αλλά και του ιδιωτικού τομέα. Οι μαζικές απεργιακές διαδηλώσεις αναγκάζουν τον πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ να καλέσει επί τόπου νέα απεργία στις 24 Φλεβάρη μαζί με τη ΓΣΕΕ.
13/2/10, Αντιφασιστική-αντιρατσιστική μαθητική συναυλία και διαδήλωση στους Αμπελόκηπους ενάντια στις φασιστικές επιθέσεις σε μετανάστες και αριστερούς αγωνιστές στην περιοχή. Οι φασίστες απομονώνονται.
16/2/10, Ξεκινούν νέες απεργίες στο υπουργείο Οικονομικών και στα τελωνεία. Την επόμενη μέρα, οι εργαζόμενοι στο υπουργείο Οικονομικών κατεβαίνουν σε μαζικό συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας.
18/2/10, Στάση εργασίας και συγκέντρωση της ΕΜΔΥΔΑΣ (μηχανικοί του δημοσίου). Στάσεις εργασίας στο ΔΟΛ ενάντια στις απολύσεις.
24/2/10, Η πρώτη Πανεργατική Απεργία ενάντια στην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ είναι σεισμός. Πάνω από 2 εκατομμύρια εργαζόμενοι απεργούν. Δεκάδες χιλιάδες διαδηλώνουν στην Αθήνα και σε όλες τις πόλεις. Εντυπωσιακή είναι η συμμετοχή μεταναστών από την Αφρική, το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν.
3/3/10, Οι πρώην εργαζόμενοι της Ολυμπιακής προχωρούν σε κατάληψη στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Για τις επόμενες δέκα μέρες η Πανεπιστημίου θα είναι κλειστή. Την ίδια μέρα, στάση εργασίας και διαδήλωση πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι του Σκαραμαγκά ενάντια στο νέο ξεπούλημα των Ναυπηγείων στην Abu Dhabi Mar.
4-5/3/10, Η ανακοίνωση των μέτρων του Προγράμματος Σταθερότητας πυροδοτεί έναν πανεργατικό ξεσηκωμό. Το απογευματινό συλλαλητήριο που καλούν ΟΛΜΕ, ΑΔΕΔΥ και μια σειρά σωματεία στις 4/3 συγκεντρώνει δεκάδες χιλιάδες. Η στάση εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ την επόμενη μέρα μετατρέπεται σε 24ωρη από όλες σχεδόν τις ΔΕΚΟ αλλά και πολλές Ομοσπονδίες και Συνδικάτα του Δημοσίου.
Μόνο με την προστασία των ΜΑΤ ψηφίζονται με τη μορφή του κατεπείγοντος τα μέτρα στη Βουλή.
Οι εργαζόμενοι στο Εθνικό Τυπογραφείο καταλαμβάνουν το κτίριο για τέσσερις μέρες, εμποδίζοντας το Πρόγραμμα Σταθερότητας να τυπωθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
8/3/10, Οι δικαστικοί υπάλληλοι ξεκινούν καθημερινές 2ωρες στάσεις εργασίας που θα διαρκέσουν μέχρι τις διακοπές του Πάσχα.
8-9/3/10, Νέα 48ωρη απεργία των εργαζόμενων στις εφορίες.
8/3/10, Μαζικό αντιφασιστικό συλλαλητήριο εκπαιδευτικών και μαθητών στα Χανιά -με στάση εργασίας από την ΕΛΜΕ και το Σύλλογο Δασκάλων- ενάντια στην φασιστική επίθεση με τη χάραξη σβάστικας σε καθηγήτρια.
9/3/10, 24ωρη απεργία και περιφρούρηση στο ΔΟΛ ενάντια στις απολύσεις.
11/3/10, Η νέα Πανεργατική Απεργία των Συνδικάτων γίνεται πρωτοσέλιδο στα διεθνή ΜΜΕ. Τα απεργιακά συλλαλητήρια δεν έχουν αρχή, μέση και τέλος. Οι επιθέσεις της αστυνομίας δεν καταφέρνουν να τα διαλύσουν.
15/3/10, Οι γιατροί στα δημόσια νοσοκομεία ξεκινούν επισχέσεις εργασίας για την καταβολή δεδουλευμένων και ενάντια στις περικοπές των προγραμμάτων εφημεριών. Το κίνημά τους απλώνεται σε όλη τη χώρα.
16-17/3/10, 48ωρη απεργία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ενάντια στις περικοπές μισθών, συντάξεων και δώρων στις ΔΕΚΟ.
19/3/10, Η αντιρατσιστική μέρα δράσης στα σχολεία, με τη στήριξη της ΟΛΜΕ, έχει μεγάλη επιτυχία. Συζητήσεις, συναυλίες και άλλα χάπενινγκ γίνονται σε πάρα πολλά σχολεία πανελλαδικά.
23/3/10, Οι Ομοσπονδίες ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, ΟΤΕ, ΠΟΠΟΚΟΠ προχωρούν σε κοινή στάση εργασίας και συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Οικονομικών ενάντια στη διάλυση του ταμείου τους, ΤΑΠ-ΟΤΕ. Εκεί συναντιούνται με τους απεργούς του υπουργείου Οικονομικών και των τελωνείων, καθώς και με τους πυροσβέστες.
9/4/10, Ιδρύεται η Ενωση Μεταναστών Εργατών με τη συμμετοχή μεταναστών από Σενεγάλη, Μαρόκο, Πακιστάν, Ινδία, Μπαγκλαντές, Σρι Λάνκα, Παλαιστίνη, Συρία, Αφγανιστάν, Αλβανία.
15/4/10, Κοινή στάση εργασίας των εργαζόμενων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Μαζικές και οργισμένες οι συνελεύσεις τους απαιτούν από τις ηγεσίες των Συνδικάτων τους την κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων ενάντια στα μέτρα.
20/4/10, Οι ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί κατασκηνώνουν έξω από τη Βουλή διεκδικώντας μαζικούς διορισμούς στα σχολεία.
21-22/4/10, Η απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 22 Απρίλη μετατρέπεται σε 48ωρη από την ΟΕΝΓΕ, την ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής, από Ομοσπονδίες του ΠΑΜΕ. Ποτάμι ξανά οι απεργιακές διαδηλώσεις.
27/4/10, Κοινή στάση εργασίας και μαζική συγκέντρωση των εργαζόμενων στα ΜΜΜ στο κέντρο της Αθήνας.
3/5/10, Η ΠΟΕ-ΟΤΑ ξεκινά τετραήμερη απεργία ενάντια στα μέτρα. Η διαδήλωση την ίδια μέρα δείχνει τη διάθεση των εργαζόμενων για απεργία διαρκείας.
4-5/5/10, 48ωρη απεργία πραγματοποιούν ΟΛΜΕ-ΔΟΕ ενάντια στο «νέο» σχολείο της Διαμαντοπούλου. Τα μαζικά πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια την πρώτη μέρα προετοιμάζουν την πανεργατική απεργία της επόμενης.
5/5/10, Η μεγαλύτερη Γενική Απεργία και διαδήλωση μετά τη Μεταπολίτευση. 5 εκατομμύρια απεργοί, 1 εκατομμύριο στους δρόμους όλης της χώρας. Η πολιορκία της Βουλής δίνει στην απεργία πολιτικό χαρακτήρα.
6/5/10, Η κυβερνητική προπαγάνδα για τους νεκρούς της τράπεζας Marfin δεν περνάει, χιλιάδες περικυκλώνουν ξανά το απόγευμα τη Βουλή. Το μνημόνιο της κυβέρνησης με το ΔΝΤ την ΕΕ και την ΕΚΤ ψηφίζεται με τη συναίνεση του ΛΑΟΣ και της Μπακογιάννη.
20/5/10, Η νέα Πανεργατική Απεργία ενάντια στο ασφαλιστικό αποτελεί δυναμική συνέχεια της 5 Μάη. Οσοι προέβλεπαν ένα «κύκνειο άσμα» του κινήματος, παίρνουν σαν απάντηση ένα νέο ξεσηκωμό.
25/5/10, Οι εργαζόμενοι της αμυντικής βιομηχανίας σε όλη τη χώρα απεργούν και διαδηλώνουν έξω από το υπουργείο Αμυνας.
23/5/10, Ο «Στόλος της Ελευθερίας» ξεκινά το ταξίδι του για να σπάσει τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας.
31/5/10, 24ωρη απεργία στα καράβια. Διαδήλωση χιλιάδων έξω από την ισραηλινή πρεσβεία το απόγευμα μετά τη δολοφονική επίθεση των σιωνιστών κομάντος στο «Στόλο της Ελευθερίας» τα ξημερώματα της ίδιας μέρας.
3/6/10, 24ωρη απεργία στα ΜΜΜ, 24ωρη απεργία και στα ΜΜΕ. Οι αγωνιστές του Στόλου της Ελευθερίας επιστρέφουν και ηγούνται διαδήλωσης χιλιάδων από τα Προπύλαια στη Βουλή που αναδεικνύει τη συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης στα εγκλήματα του Ισραήλ.
6/6/10, Διαδήλωση μεταναστών στον Αγιο Παντελεήμονα ενάντια στη δολοφονία του πακιστανού μετανάστη Τζαβέντ Μπασίρ
10/6/10, 24ωρη απεργία των εργαζόμενων στον ΟΣΕ ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, απεργία και συγκέντρωση των καθαριστριών στα σχολεία.
16/6/10, Οι εργαζόμενοι στο Μετρό ξεκινούν τριήμερη απεργία. Σταματά μόνο μετά την παρέμβαση των δικαστηρίων που βγάζει την απεργία παράνομη και καταχρηστική.
17/6/10, Νέα κοινή στάση εργασίας και συγκέντρωση των εργαζόμενων στα ΜΜΜ, μαζί τους με 24ωρη απεργία και οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ.
29/6/10, Η νέα Πανεργατική Απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ενάντια στη μεγαλύτερη επίθεση στο ασφαλιστικό και τα εργασιακά που έχει γίνει ποτέ, είναι η δυναμική συνέχεια όλης της παραπάνω πορείας και μπορεί να γίνει η αφετηρία για κλιμάκωση των απεργιών μέχρι τη νίκη.