Η Γενική Απεργία στις 29 Ιούνη είναι ένα σημαντικό βήμα κλιμάκωσης του εργατικού κινήματος. Η συζήτηση για τη συνέχεια, πώς μπορούμε να κλιμακώσουμε τους αγώνες και να ξεπεράσουμε την ηττοπάθεια των ηγεσιών, πώς απαντάμε στα ψέματα της κυβέρνησης, ποια προοπτική μπορεί να έχει ο αγώνας άνοιξε παντού.
«Στην πλατεία του Ταύρου η εξόρμηση έδειξε ένα πράγμα. Την οργή του κόσμου. Μια οργή που εκφράζεται αυθόρμητα απέναντι στην κυβέρνηση», τονίζει στην Ε.Α. ο Γιάννης Μαραβελάκης αναφέροντας πως μαζεύτηκαν 25 υπογραφές στο κείμενο για την απεργιακή συνέχεια. «Αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο στον πολύ κόσμο είναι το πώς μπορούμε να νικήσουμε. Από την μία ένα μεγάλο κομμάτι καταλάβαινε ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε γενικευμένες κινητοποιήσεις απέναντι στα μέτρα, από την άλλη υπάρχει μια γενικότερη καχυποψία απέναντι στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Από την δική μας την μεριά προσπαθούμε να τονίζουμε την αναγκαιότητα σύνδεσης μεταξύ των διαφορετικών απεργιών που ανοίγουν και την προσπάθεια προώθησης των αντικαπιταλιστικών αιτημάτων».
«Στο Μετρό του Ευαγγελισμού προσπαθήσαμε να ξεσηκώσουμε τον κόσμο που πήγαινε για δουλειά. Η ανταπόκριση ήταν πολύ θετική. Ο κόσμος καταλάβαινε ότι οι επιθέσεις δεν έχουν τέλος και πρέπει να αντιδράσουμε», μας είπε ο Στρατής, φοιτητής. Υπήρχε κόσμος που έλεγε πως δεν μπορεί να γίνει τίποτα πως τα νομοσχέδια έχουν περάσει και πως δεν έχουμε πολλές επιλογές. Η προσπάθεια μας ήταν στο να εξηγήσουμε πως ακόμα και αν ψηφιστούν οι νόμοι έγκειται στο εργατικό κίνημα να τους ανατρέψει στην πράξη».
Απεργιακή μάχη
«Το γεγονός ότι υπάρχει μπροστά μας η Πανεργατική αλλά και το ότι η ΟΕΝΓΕ πήρε απόφαση για απεργία διαρκείας μέσα στον Ιούλη, καθόρισαν την κουβέντα στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ», λέει ο Νίκος Τουρνάς από την Θεσσαλονίκη.
«Στην πλειοψηφία τους οι εργαζόμενοι αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα της απεργιακής μάχης. Ωστόσο πολύς κόσμος έχει τις αμφιβολίες του. Από την μία υπάρχει το κομμάτι που αναγνωρίζει πως ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ άργησαν να βγάλουν την πανεργατική αφού οι συνολικές επιθέσεις της κυβέρνησης είναι άνευ προηγουμένου, από την άλλη υπάρχει το κομμάτι που πιέζεται οικονομικά, παρόλο που θέλει να δει κλιμάκωση διαρκείας. Ανοίξαμε κουβέντες για την αναγκαιότητα των απεργιακών επιτροπών και των απεργιακών ταμείων, εκείνων δηλαδή των διαδικασιών που θα μπορέσουν να στηρίξουν μια μελλοντική απεργία διαρκείας. Με το σαλόνι της εφημερίδας για την απεργία της ΕΑΣ το 1992-93 προσπαθούσαμε να δείξουμε την δυναμική που μπορεί να έχει ένας τέτοιος αγώνας».
«Οι εργαζόμενοι στον Δήμο των Ιωαννίνων έχουν αγωνιστικό παρελθόν. Κατεβαίνουν σε απεργίες και πάντα συμμετέχουν με τα πανώ τους στις διαδηλώσεις», εξηγεί στην Ε.Α. η Παναγιώτα Ερωτοκρίτου, φοιτήτρια. «Αυτή τη στιγμή το ζήτημα είναι να γίνουν μεγαλύτερα προχωρήματα. Να περάσουμε σε απεργιακές μάχες διαρκείας. Να κάνουμε τα αντικαπιταλιστικά αιτήματα κτήμα όλου του εργατικού κινήματος. Πολλές φορές αυτός ο κόσμος δείχνει απογοητευμένος, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δείχνουν να είναι πίσω από τις αγωνιστικές διαθέσεις του κόσμου. Όμως αυτή η κατάσταση δεν θα κρατήσει για πολύ. Ο Καλλικράτης έχει εξοργίσει τους εργαζόμενους. Η αβεβαιότητα που κυριαρχεί ανάμεσα σε εκατοντάδες συμβασιούχους που δεν ξέρουν τι θα γίνουν, η κατάργηση και η συγχώνευση δεκάδων υπηρεσιών είναι ζητήματα που καίνε τους εργαζόμενους στους δήμους. Μπροστά μας έχουμε να δούμε να ξετυλίγονται μεγάλες μάχες. Η κατεύθυνση που θα πάρουν αυτές οι μάχες έχει να κάνει και με την δική μας παρουσία».