Είναι κάποιες στιγμές, που τα κοινωνικά αδιέξοδα, που προκαλεί ο καπιταλισμός όπως: Η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, η αποξένωση ο «βιομηχανοποιημένος ερωτισμός», το υπερκαταναλωτικό πρότυπο, η εργοδοτική αυθαιρεσία, οδηγούν σε ένα ξέσπασμα. Αυτό το ξέσπασμα σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να μετουσιωθεί σε ποίηση.
Αυτή η διαπίστωση βγαίνει διαβάζοντας το βιβλίο του Ν.Γ. Λυκομήτρου «Ιχνηλάτες του Τέλους». Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή με ποιήματα μικρά, λιτά και κατανοητά χωρίς περιττά στολίδια και φιοριτούρες.
Για τον Ν.Γ. Λυκομήτρο οι διαφημίσεις είναι «μια ψευδαίσθηση κατανάλωσης». Οι άνθρωποι ζούνε φυλακισμένοι μέσα σε ένα «θόλο», που έχει δημιουργηθεί από τις «κλειστές πόρτες και τα χαμηλωμένα βλέμματα» και αυτός ο «θόλος τείνει να δημιουργήσει έναν ασφυκτικό κλοιό».
Στα περισσότερα ποιήματα παρατηρούμε ότι, σύμφωνα με τον Ν.Γ. Λυκομήτρο, η μόνη λύση στα κοινωνικά αδιέξοδα, που προκαλεί ο καπιταλισμός, είναι η αυτοκτονία. Μόνο που αυτή η πεσιμιστική διάθεση ανατρέπεται από τον ίδιο τον ποιητή όταν αναφέρει «το τσεκούρι του πολέμου», που δεν είναι άλλο από τη βία ενάντια στη βία της εξουσίας, η προσπάθεια για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου «αδιαφορώντας για τον Θεό, την ηθική και την αστυνομία».
Θεοχάρης Παπαδόπουλος