Η Αριστερά
Όχι πόλεμο για τις εξορύξεις

Νέα εθνικιστική εκστρατεία ξεκίνησε η κυβέρνηση με αφορμή την ανακοίνωση του Ερντογάν ότι συμφώνησε με τον πρωθυπουργό της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης Φαγιέζ αλ-Σάρατζ τη συνεργασία τους σε έρευνες και γεωτρήσεις στην Μεσόγειο στο πλαίσιο του τουρκολιβυκού μνημόνιου. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ν. Παναγιωτόπουλος δήλωσε στην τηλεόραση “προετοιμαζόμαστε για όλα τα ενδεχόμενα... μέσα σε αυτά... και η στρατιωτική εμπλοκή... Ο νοών νοείτω”. 

Μετά τα παραμύθια περί “τουρκικής εισβολής” στον Έβρο δυο βδομάδες νωρίτερα, για μια ακόμη φορά υψώνονται παραπλανητικές κορώνες. Πρόκειται για τη συνέχιση του ανταγωνισμού για τις ΑΟΖ, τις οποίες πολλές φορές τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση παρουσιάζουν ως χώρους κυριαρχίας της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα, όπως έχει γράψει ο αντιναύαρχος Πατουσέας “η ΑΟΖ δεν υπάρχει, εάν δεν κηρυχθεί... Αν και η ανακήρυξη της ΑΟΖ γίνεται μονομερώς από το παράκτιο κράτος, απαιτείται συμφωνία με τα όμορα κράτη για την οριοθέτησή της, στην περίπτωση, που λόγω της γεωγραφικής διαμόρφωσης, η διαθέσιμη θαλάσσια περιοχή δεν επαρκεί έτσι ώστε όλοι οι ενδιαφερόμενοι να λάβουν ΑΟΖ πλάτους 200 ναυτικών μιλίων”.

Στην Ανατολική Μεσόγειο η Ελλάδα και η Τουρκία προσπαθούν να χαράξουν μονομερώς τις ΑΟΖ τους, η μεν Ελλάδα σε συνεργασία με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, η δε Τουρκία με την κυβέρνηση Σάρατζ στη Λιβύη. Επομένως δεν έχει υπάρξει “συμφωνία με όμορα κράτη για την οριοθέτηση της ΑΟΖ” -οι πρόσφατοι ανταγωνισμοί, αντιθέτως, αφορούν ακριβώς αυτό. Σε αυτό το πανηγύρι πατριδοκαπηλείας μπαίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ που εγκαλεί μέσω του Κατρούγκαλου την κυβέρνηση για έλλειψη “πατριωτικής ευθύνης” και ζητά να ολοκληρωθεί η οριοθέτηση της ΑΟΖ.

Ανταγωνισμός

Είναι ψέμα ότι υπάρχει “καλή” και “κακή” πλευρά, “επιθετική” και “αμυντική”. Πρόκειται για έναν ανταγωνισμό των δυο υποϊμπεριαλισμών για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής με το στήσιμο “αξόνων”, τον οποίο και οι δυο πλευρές τελευταία οξύνουν. Ο ανταγωνισμός είναι επικίνδυνος και αντιδραστικός. Κινδυνεύει να σύρει τις δυο χώρες σε πολεμική σύρραξη από την οποία οι λαοί στις δυο πλευρές του Αιγαίου μόνο να χάσουν έχουν. 

Ο παραλογισμός είναι ακόμα πιο μεγάλος αν σκεφτεί κανείς την πτώση της τιμής του πετρελαίου εξ αιτίας του βαθέματος της κρίσης. Όπως και με τον EastMed, που ακόμη και με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις δύσκολα θα βγάλει τα λεφτά του, η κόντρα για τις εξορύξεις αποτυπώνει τους γεωστρατηγικούς ανταγωνισμούς κι όχι κάποιον βέβαιο οικονομικό στόχο -πολύ περισσότερο όχι κάτι που θα βελτιώσει τις ζωές των εργατών/τριών.

Αλλά πρόκειται για έναν διπλά αντιδραστικό ανταγωνισμό και για έναν ακόμα λόγο. Οι γεωτρήσεις βρίσκονται στον αντίποδα των ενεργειακών αναγκών των εργατών σε Ελλάδα και Τουρκία. Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα ορυκτά καύσιμα -οι εξορύξεις πρέπει να σταματήσουν συνολικά. Χρειαζόμαστε ενέργεια που να μην καταστρέφει το περιβάλλον και να είναι προσαρμοσμένη στις ανάγκες κάθε περιοχής, στις ανάγκες των εργατών και των εργατριών. Η ενέργεια σαν μπίζνα τιτάνιων πολυεθνικών προκαλεί ανταγωνισμούς και αυτοί με τη σειρά τους είναι η πιο ενεργοβόρα δραστηριότητα του συστήματος.

Το αντιπολεμικό κίνημα χρειάζεται να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο. Έχει ήδη υψώσει τη φωνή του εδώ και χρόνια ενάντια σε αυτόν τον αντιδραστικό ανταγωνισμό: από το “δεν πολεμάμε για τις βραχονησίδες” του 1996, προχωράει στο “δεν πολεμάμε για τις ΑΟΖ” σήμερα, με την επαναστατική Αριστερά να δίνει αυτή τη μάχη σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία. Τώρα το αντιπολεμικό κίνημα μπορεί να βρει έναν ακόμη σύμμαχο στο περιβαλλοντικό κίνημα. Η εργατική τάξη που δεν θέλει πόλεμο, δίνει και τη μάχη να είναι η ενέργεια δημόσιο αγαθό για τις ανάγκες και όχι για τα κέρδη.