Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Black Lives Matter: ΗΠΑ - Ξεσηκωμός απ’ άκρη σε άκρη - Τα αδιέξοδα του Τραμπ

Νέα Υόρκη 6/6, στη γέφυρα του Μπρούκλιν

Σιάτλ 7/6, με τα νοσοκομεία μπροστά

 

Τα τελευταία καμώματα του Τραμπ μου θύμισαν ένα παλιό ντοκιμαντέρ με τίτλο Points of Order που είχε σκηνοθετήσει ο Εμίλ ντι Αντόνιο. Το ντοκιμαντέρ αφορά τις ακροάσεις Στρατού-Μακάρθι το 1954. Ο γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθι ήταν επικεφαλής του αντικομμουνιστικού κυνηγιού μαγισσών στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Σοβιετική Ένωση.

Το αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλη εκκαθάριση αριστερών και συνδικαλιστών από τους κρατικούς μηχανισμούς, το Χόλυγουντ, τα ΜΜΕ και τις επιχειρήσεις. Στην συνέχεια ο Μακάρθι άρχισε να χώνει τη μύτη του στον αμερικάνικο στρατό. Έτσι ξεπέρασε τα όρια, ο στρατός που τον εκπροσωπούσε ο πρώην στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ ήταν απαραβίαστος. Το κατεστημένο των ΗΠΑ στράφηκε ενάντια στον Μακάρθι. Το ντοκιμαντέρ περιγράφει την πτώση του. 

Τί σχέση έχουν τα παραπάνω με τον Τραμπ; Είναι ενδιαφέρον ότι ο Ρόι Κον, το δεξί χέρι του Μακάρθι, υπήρξε μέντορας του νεαρού Τραμπ. Όμως, πιο άμεση σχέση έχει το γεγονός ότι και ο Τραμπ μάλλον ξεπέρασε τα όρια σε σχέση με τον στρατό την περασμένη βδομάδα. 

Την Δευτέρα 1 Ιούνη, όταν κορυφώνονταν οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλοιντ από την αστυνομία της Μινεάπολης, ο Τραμπ εμφανίστηκε -με μια μεγάλη δημοσιογραφική κάλυψη- στην Επισκοπική Εκκλησία του Αγ. Ιωάννη στην Ουάσιγκτον. Νωρίτερα η αστυνομία επιτέθηκε στους διαδηλωτές με σπρέι πιπεριού και βόμβες κρότου λάμψης για να του ανοίξει δρόμο. 

Τον Τραμπ συνόδευε ο Μαρκ Έσπερ, υπουργός Άμυνας και ο Μαρκ Μάιλι, επικεφαλής του γενικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων, φορώντας στολή εκστρατείας. Με αυτή την επίδειξη ο Τραμπ  υπογράμμιζε την πρόθεσή του να χρησιμοποιήσει την ισχύ του στρατού για να καταστείλει τις διαδηλώσεις. Είχε διατάξει τη μεταφορά 3.900 Εθνοφρουρών από σημεία τόσο μακρινά όπως το Αϊντάχο και τη Γιούτα στην Ουάσιγκτον και λίγο αργότερα την ανάπτυξη γύρω από την πρωτεύουσα μιας δύναμης 1.600 στρατιωτών σε πλήρη πολεμική ετοιμότητα. 

Αυτές οι κινήσεις προκάλεσαν τεράστιες αντιδράσεις. Η Μύριελ Μπρόουζερ, η Μαύρη δήμαρχος της Ουάσιγκτον και στέλεχος των Δημοκρατικών, δήλωσε ότι ήταν «ντροπιαστικό» το γεγονός ότι «χωρίς καμιά πρόκληση, η ομοσπονδιακή αστυνομία χρησιμοποίησε πυρομαχικά σε ειρηνικούς διαδηλωτές». 

Δημόσια αμφισβήτηση

Στα μέσα της βδομάδας ο Εσπερ αμφισβήτησε δημόσια την πρόθεση του Τραμπ να χρησιμοποιήσει την παμπάλαια “Πράξη Εξέγερσης” (Insurrection Act) για να στείλει στρατιωτικές μονάδες σε πόλεις των ΗΠΑ ενάντια στη θέληση τοπικών αρχών. Ο Έσπερ επίσης προσπάθησε να περιορίσει την ανάπτυξη στρατιωτικών μονάδων γύρω από την πρωτεύουσα. 

Ο προκάτοχός του, ο Τζιμ Μάτις, πρώην στρατηγός κι αυτός, που είχε παραιτηθεί διαμαρτυρόμενος γι’ αυτό που θεωρούσε λάθος χειρισμούς της αμερικάνικης αυτοκρατορίας από τον Τραμπ, πήγε μακρύτερα: «Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι στρατιωτικοί που δίνουν τον ίδιο όρκο (να υπερασπίζονται το Σύνταγμα) θα έπαιρναν υπό οιεσδήποτε συνθήκες εντολή να παραβιάσουν τα συνταγματικά δικαιώματα των συμπολιτών τους. Πολύ περισσότερο να διευκολύνουν μια αλλόκοτη πόζα φωτογράφισης με την στρατιωτική ηγεσία να τον περιστοιχίζει». 

Τον Μάτις υποστήριξαν και άλλοι στρατιωτικοί, όπως ο Κόλιν Πάουελ πρώην υπουργός Εξωτερικών, ο Ντέηβιντ Πετρέους που είχε διοικήσει τις αμερικάνικες δυνάμεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν, ο ναύαρχος Γουίλιαμ ΜακΡέηβεν που είχε οργανώσει τη δολοφονία του Οσάμα Μπιν Λάντεν, ο Τζον Κέλι πρώην αρχηγός γενικού επιτελείου επί Τραμπ. Την συνείδησή τους τη βαραίνουν πολλοί θάνατοι. Αλλά αυτοί, όπως η άρχουσα τάξη γενικότερα, βλέπουν την ισχύ του Πενταγώνου σαν εργαλείο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού συνολικά, όχι ως παιχνιδάκι του κάθε πολιτικού. 

Ο Μακάρθι είχε εξαντλήσει τη χρησιμότητά του. Το κυνήγι των μαγισσών προετοίμασε την αμερικάνικη κοινωνία για τον Ψυχρό Πόλεμο και εξασθένισε σε μεγάλο βαθμό την οργανωμένη εργατική τάξη. Όμως, το Πεντάγωνο ήταν απαγορευμένο πεδίο. Ίσως ο Τραμπ ανακαλύπτει το ίδιο σήμερα. 

Δεν ήταν ποτέ ο υποψήφιος των ανώτερων στρωμάτων της τάξης των καπιταλιστών έστω κι αν οι μεγάλες τράπεζες και εταιρείες καλωσόρισαν τις μειώσεις φόρων και τα σχέδιά του για ακόμα μεγαλύτερη «απελευθέρωση» των αγορών. Ο κύριος όγκος των επιχειρηματιών υποστηρικτών του Τραμπ βρίσκεται στις μικρές και μεσαίες εταιρείες που εφοδιάζουν την εσωτερική αγορά και γι’ αυτό το λόγο υποστηρίζουν ευχαρίστως τον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα.

Πολλοί στην άρχουσα τάξη των ΗΠΑ ίσως έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται αν ο Τραμπ αξίζει τους μπελάδες που φέρνει. Αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη εξέγερση ενάντια στο ρατσισμό από τη δεκαετία του ’60 και ο Τραμπ ρίχνει λάδι στη φωτιά υπολογίζοντας να επανεκλεγεί προκαλώντας ένα κύμα αντίδρασης από τους λευκούς. 

Όμως, η αμερικάνικη κοινωνία είναι πολύ διαφορετική, πολύ πιο «πολύχρωμη» από το 1968 όταν ο Ρίτσαρντ Νίξον χρησιμοποίησε την ίδια στρατηγική. 

Εν τω μεταξύ η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος παρεμβαίνει για να ανασχέσει το θυμό. Ο Μπρόουζερ μίλησε στη μεγάλη διαδήλωση του Σαββάτου στην Ουάσιγκτον. Ο Τζο Μπάιντεν, ο Δημοκρατικός υποψήφιος πρόεδρος, δίνει την εντύπωση ενός άχρηστου βλάκα. Όμως κατόρθωσε να επικρατήσει απέναντι στον Μπέρνι Σάντερς με την υποστήριξη της μαύρης ηγεσίας των Δημοκρατικών. Το ρατσιστικό χαρτί μπορεί να σημάνει την πτώση του Τραμπ.