Εκατοντάδες άνθρωποι την παρακολούθησαν και δυστυχώς πολλοί ήταν αυτοί που δεν μπόρεσαν καν να μπουν στην αίθουσα. Ομιλητές ήταν ο Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο SOAS του Λονδίνου, ο Στάθης Κουβελάκης, καθηγητής στο Κινγκς του Λονδίνου, ο Λεωνίδας Βατικιώτης, οικονομολόγος και μέλος του ΝΑΡ, ο Σπύρος Μαρκέτος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου, ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης και ο Κώστας Σαρρής, οικονομικός συντάκτης στην Ημερησία και μέλος του ΣΕΚ.
Αυτό που έγινε φανερό από την εκδήλωση είναι ότι παρότι οι πολιτικές προελεύσεις είναι διαφορετικές και υπάρχουν σημαντικές διαφορές στην ανάλυση για τα βαθύτερα αίτια της καπιταλιστικής κρίσης, υπάρχει μια ξεκάθαρη σύγκλιση στο ζήτημα της μη-πληρωμής του δημόσιου χρέους. Το να σταματήσουμε άμεσα να πληρώνουμε το ένα δισεκατομμύριο ευρώ που πηγαίνουν στους δανειστές για τους τόκους, είναι το βασικό βήμα για το οποίο πρέπει να βάλει μπρος η Αριστερά και το εργατικό κίνημα. Ολοι οι ομιλητές έκαναν έκκληση στην Αριστερά να συνειδητοποιήσει πόσο επείγουσα είναι η κατάσταση και ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις. Κάλεσαν όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς να πάρουν πρωτοβουλίες που θα επιβάλουν ένα καθαρό «Δεν πληρώνω» στους εγχώριους και διεθνείς τοκογλύφους.
Ο Κώστας Λαπαβίτσας τόνισε ότι οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν την κρίση, ακόμη και αν εφαρμοστούν στο σύνολό τους. Αφενός η λιτότητα αυξάνει την ύφεση και την ανεργία, άρα αυξάνει και δεν μειώνει το χρέος. Αφετέρου, τα μέτρα λιτότητας δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την «διαφορά ανταγωνιστικότητας» ανάμεσα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και τις χώρες του Βορρά, μια διαφορά που σύμφωνα με τον Λαπαβίτσα είναι η βασική πηγή της κρίσης. Τόνισε επίσης ότι η παύση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ είναι μόνο η αρχή της αντιμετώπισης του προβλήματος και πρέπει να ενταχθούν σε έναν συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα αλλαγής της κοινωνίας.
Ο Στάθης Κουβελάκης άσκησε κριτική στην Αριστερά που καθυστέρησε να αναγνωρίσει την κρίση και στα τμήματά της που ακόμη και σήμερα νομίζουν ότι η κρίση δεν είναι πραγματικό γεγονός αλλά «απάτη». Το μέγεθος της κρίσης, σύμφωνα με τον Κουβελάκη, βάζει μεγαλύτερα καθήκοντα στην Αριστερά, που πρέπει να δώσει λύση στην κατεύθυνση συνολικής αλλαγής της κοινωνίας. Για να το καταφέρει αυτό η Αριστερά πρέπει να απαλλαγεί από τις αυταπάτες για την Ευρωπαϊκή Ενωση αλλά και από την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση με απλό συνδικαλισμό και χωρίς να πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες.
Στην παρέμβασή του ο Λεωνίδας Βατικιώτης επισήμανε ότι η οικονομική κρίση έχει τροφοδοτήσει και άλλες παράλληλες κρίσεις. Η Σοσιαλδημοκρατία περνάει τη μεγαλύτερη κρίση της, καθώς προσπαθεί να εφαρμόσει άγρια προγράμματα λιτότητας. Η ίδια η αντιπροσωπευτική δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο, σύμφωνα με τον Βατικιώτη, καθώς όλο και περισσότερο η πίεση για να εφαρμοστούν τα μέτρα οδηγεί σε περιορισμό της πολιτικής συζήτησης, των ελευθεριών και της κοινοβουλευτικής λειτουργίας. Τόνισε ακόμη ότι η κρίση κερδοφορίας που έχει ξεκινήσει από τη δεκαετία του ´70 δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τα μέτρα λιτότητας και συνεπώς δεν υπάρχει εύκολος δρόμος εξόδου από την κρίση.
«Έκτακτοι ρυθμοι»
Ο Σπύρος Μαρκέτος έκανε έκκληση στην αριστερά να κινηθεί από τους ρυθμούς του συνηθισμένου στους ρυθμούς του έκτακτου, γιατί τίποτα δεν θα παραμείνει όπως το ξέραμε. «Ο χρόνος παραδόξως δουλεύει υπέρ μας, αρκεί η Αριστερά να μην κάνει τραγικά λάθη», επισήμανε. Την άποψη τεκμηρίωσε εξηγώντας ότι για την άρχουσα τάξη δεν υπάρχουν έτοιμες και λειτουργικές διέξοδοι, ούτε στο επίπεδο της οικονομίας, ούτε της πολιτικής. Καμιά δημοκρατική κυβέρνηση δεν θα αντέξει για καιρό την πίεση του κόσμου, αλλά ούτε κάποιος περιορισμός του κοινοβουλευτισμού, ούτε μια δικτατορία θα μπορούσε να σταθεροποιήσει την κατάσταση. Το ζήτημα είναι η Αριστερά να συνειδητοποιήσει το ιστορικό της χρέος μέσα σε αυτές τις περιστάσεις, υποστήριξε.
Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου υποστήριξε ότι αν η αντίπαλη πλευρά καταφέρει να περάσει τις αλλαγές που θέλει, το αποτέλεσμα δεν θα είναι επιστροφή στο παρελθόν, αλλά ένας «ολοκληρωτικός καπιταλισμός» με διαλυμένη την κοινωνία και τις δυνατότητες αντίστασης.
Ο Δημήτρης Καζάκης εξήγησε ότι το κίνημα δεν πρέπει καν να αναγνωρίσει το χρέος και τις δανειακές συμβάσεις που έχει υπογράψει η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Η στιγμή της μάχης είναι τώρα και είναι «ζωής και θανάτου», υποστήριξε, καλώντας σε ένα ευρύ μέτωπο που θα βάλει στόχο την μη-αναγνώριση του χρέους και στάση πληρωμών προς τους δανειστές του κράτους.
Ο Κώστας Σαρρής τόνισε ότι πρόκειται για κρίση στην καρδιά του συστήματος και όχι στη μία ή την άλλη πτυχή του. Πραγματική απάντηση μπορεί να δώσει μόνο η οργανωμένη εργατική τάξη, επιβάλοντας όχι μόνο στάση πληρωμών αλλά και κρατικοποίηση και εργατικό έλεγχο στις τράπεζες και στους βασικούς τομείς της παραγωγής. Το βασικό καθήκον της Αριστεράς, σύμφωνα με το Σαρρή, είναι να βοηθήσει στην οργάνωση και στην κλιμάκωση των απεργιών, κάνοντας τα αιτήματα για τη μη-πληρωμή του χρέους τμήμα του προγράμματος δράσης όλων των σωματείων.