Η Σύνοδος περικυκλώνεται και οι εργασίες της σταματούν πριν ολοκληρωθούν. Το κίνημα του Σιάτλ είχε έρθει στην Ευρώπη. Στην επιστροφή, στο καράβι από Αγκόνα για Πάτρα, οι ακτιβιστές κι οι ακτιβίστριες της «Πρωτοβουλίας Πράγα 2000» έκαναν τη συζήτησή τους. Η «αποκάλυψη» αυτής της συζήτησης και της ίδιας της διαδήλωσης ήταν η παρέμβαση από ένα άτομο που και μόνο η παρουσία του ξάφνιαζε: ήταν η Κατίνα Σηφακάκη, αγωνίστρια της Αντίστασης που παρ´ όλη την ηλικία της, ήτανε 84 χρονών, είχε κάνει μαζί μας όλο αυτό το κοπιαστικό ταξίδι και μια διαδήλωση όχι από τις «τυπικές».
Την Κατίνα, όπως μάθαμε να τη φωνάζουμε όλοι σύντομα, την είχαμε στο πλευρό μας στη μεγάλη διαδήλωση της Γένοβα ένα περίπου χρόνο μετά, στα μεγάλα αντιπολεμικά συλλαλητήρια του 2003, στις διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη, στα τετραήμερα του «Μαρξισμού» που οργανώνει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Σε αυτή την Κατίνα μας είναι αφιερωμένο και το βιβλίο του Μανόλη Παντινάκη «Το ´Κατινάκι η μαμή´ - Η Αμαζόνα της Αντίστασης και της Εξορίας». (Ρέθυμνο 2010).
Η διήγηση είναι λιτή. Η Κατίνα είναι άνθρωπος ζωντανός, γεμάτος ενεργητικότητα. Αυτό φαίνεται και στη διήγησή της. Παντού υπάρχει το γλέντι, ο χορός, το τραγούδι. Ακόμα και στους τόπους της εξορίας. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Ισως σήμερα να μην φαίνεται πολύ ιδιαίτερο, αλλά το να γυρνάει μια νέα κοπέλα μόνη της στα χωριά του Ρεθύμνου το 1943, ήταν ένα μικρό σκάνδαλο. «Πουτάνα» την ανέβαζαν και την κατέβαζαν οι θεοσεβούμενοι χωρικοί και φοβόντουσαν μην η «μαμή» ξεμυαλίσει τις γυναίκες και τις κόρες τους με τα «καινά δαιμόνια» των αριστερών ιδεών. Ακόμα και στο χωριό της την κυνηγήσανε οι δεξιοί -στο Ρέθυμνο η αντίδραση είχε οργανωθεί από το 1943 στην ΕΟΡ και αργότερα το 1945 αυτές οι συμμορίες θα συνεργάζονταν με τα δικαστήρια, τη Χωροφυλακή στο κυνήγι των αγωνιστών της Αντίστασης.
Ένας από τους στόχους αυτών των διώξεων ήταν κι η Κατίνα. Η ιστορία της έχει ιδιαίτερη σημασία ακριβώς γιατί πρέπει να είναι ίδια με χιλιάδων «ανώνυμων» αγωνιστών εκείνης της περιόδου. Φεύγει από τον τόπο της προσπαθώντας να βρει καταφύγιο στην Αθήνα, επαφή με την οργάνωση, κρύβει τον θρυλικό καπετάν-Ποδιά του ΕΛΑΣ της Κρήτης. (Λίγο μετά ο Ποδιάς θα κατέβει πάλι στο νησί θα ηγηθεί του ΔΣΕ στην ανατολική Κρήτη. Σκοτώθηκε σε μάχη το 1948 κι οι παρακρατικοί του Μπαντουβά επεδείκνυαν το κομμένο κεφάλι του στο Ηράκλειο). Σύλληψη και εξορία, πρώτα στη Χίο, μετά στο γυναικείο στρατόπεδο στο Τρίκερι, ένα νησάκι στην είσοδο του Παγασητικού, και μετά στη Μακρόνησο.
Απουσιάζουν οι βαρύγδουποι ηρωισμοί και οι «μεγάλες χειρονομίες» από την διήγηση της Κατίνας. Όμως περισσεύει η αξιοπρέπεια, η ανθρωπιά και οι ισχυρές πεποιθήσεις -η πίστη στο ότι ο δρόμος που διάλεξε ήταν και είναι ο σωστός. Ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο από την «θητεία» της στην Μακρόνησο συμπυκνώνει αυτά τα χαρακτηριστικά:
«Επέτρεψαν την άλλη μέρα το επισκεπτήριο. Ηρθανε οι άντρες ξυρισμένοι, κουστουμαρισμένοι, εμφανίσιμοι, να δούνε τις αδερφές τους. Εγώ, φυσικά, δεν είχα επισκεπτήριο. Δεν ήρθε κανείς! Μόνο ο Στρατής ο Βελουδάκης, που είχε εξοριστεί κι αυτός στο Μακρονήσι, μου έστειλε το αδιάβροχο που πήρε από τους Γερμανούς, όταν τους έπιασαν αιχμάλωτους στις Μαργαρίτες. Στ´ αδιάβροχο μου είχε και το σημείωμα: ´Το σακάκι αυτό ανήκει σε σένα κι όχι σε μένα´.
Ο Στρατής είχε κάνει δήλωση. Δεν ήρθε να με δει γιατί ντράπηκε, αλλά στη σκέψη και στην καρδιά μου μένει η καλοσύνη του, η παλικαριά του και η ανθρωπιά του. Όπως έχω κι όλους τους αγωνιστές και με συγκινούν σήμερα, για να ´χω δύναμη και να μπορώ να ακολουθώ την καινούρια γενιά στους νέους πανευρωπαϊκούς αγώνες ενάντια στο σύστημα που σκοτώνει την ανθρωπότητα...»
Η ζωή της Κατίνας δεν ήταν εύκολη. Όμως ακόμα και σήμερα επιμένει με το χαμόγελο. «Πιστεύω και σήμερα ότι αν σμίξουν οι λαοί θ´ αλλάξουνε τον κόσμο...Δεν έπαψα από τα χρόνια της Κατοχής και της εξορίας μου, να πιστεύω στον σοσιαλισμό ούτε μια μέρα. Πιστή στα ιδανικά και στον σοσιαλισμό που εξακολουθώ να πιστεύω, η καθημερινή μου σκέψη στρέφεται ακόμα και σήμερα στον αγώνα της Αντίστασης και στα δημιουργικά μυαλά που χάσαμε...».