Στο χώρο που δουλεύω απασχολούνται εκατοντάδες εργαζόμενοι, όλοι με τις πιο «σύγχρονες» μορφές εργασίας. Με δυο λόγια αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των καθαριστών και σεκιούριτι δουλεύουν ως υπενοικιαζόμενοι, ενώ σχεδόν όλοι οι γυμναστές εργάζονται ανασφάλιστοι και χωρίς συμβάσεις εργασίας.
Ο εργασιακός μεσαίωνας επικρατεί εδώ και χρόνια στα Ολυμπιακά Ακίνητα. Πριν από κάποια χρόνια είχε γίνει ανώνυμη καταγγελία στο ΙΚΑ. Οι σύλλογοι προκειμένου να γλιτώσουν τα πρόστιμα και να μην αναγκαστούν να ασφαλίσουν τους εργαζομένους τους, έστηναν καρτέρι στους επιθεωρητές και μόλις τους έβλεπαν να πλησιάζουν, έδιωχναν άρον-άρον τους γυμναστές, αναγκάζοντάς τους μάλιστα να δηλώνουν αθλητές, σε περίπτωση που τους σταμάταγε κάποιος «ύποπτος» στο διάδρομο.
Οι γυμναστές δεν έχουμε κάποιο συνδικαλιστικό σωματείο μέσω του οποίου να μπορούμε να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα. Όλοι φοβούνται ότι όποιος προσπαθήσει να ξεκινήσει το σωματείο, δεν πρόκειται να ξαναβρεί δουλειά στο χώρο. Μπορείτε να φανταστείτε ότι αυτή η κατάσταση δεν αφήνει κανένα περιθώριο ούτε για ατομικές διεκδικήσεις. Το αποτέλεσμα είναι οι λέξεις αύξηση, σύμβαση, ασφάλιση να ηχούν σαν ανέκδοτο στα αυτιά των εργοδοτών, οι οποίοι μάλιστα συνηθίζουν να μας πληρώνουν όποτε τους καπνίσει ή ακόμη και να μας αμφισβητούν τα δεδουλευμένα. Όλα αυτά μάλιστα συμβαίνουν, τη στιγμή που ο μισθός των περισσοτέρων κυμαίνεται στα 300 με 400 ευρώ και ενώ το καθαρό κέρδος για τους εργοδότες είναι ένα αστρονομικό ποσό κάθε μήνα.
Όπως είπα ήδη, οι γυμναστές δεν είναι οι μόνοι που αποτελούν θύματα εκμετάλλευσης στα Ο.Α. Οι καθαρίστριες πρόσφατα είχαν κάποια κινητοποίηση καθώς κινδυνεύουν να χάσουν τις δουλείες τους, αφού η εταιρία που έχει αναλάβει τον καθαρισμό, απειλεί να τις απολύσει αν δεν πληρωθεί τα χρωστούμενα δύο ετών από τα Ο.Α. Πολλοί λένε ότι τα χρήματα αυτά έχουν φαγωθεί κάτω από το τραπέζι από τους διοικητές του χώρου. Αυτή η κατάσταση της τεχνητής υποβάθμισης αποτελεί ιδανική συνθήκη για κάποιους και δεν θα εκπλαγεί κανείς μας αν σύντομα βρεθεί ένας αγοραστής πρόθυμος να σώσει το χώρο από τα χρέη του.
Η κατάσταση στα Ολυμπιακά Ακίνητα, 6 χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι απαράδεκτη για εμάς που δουλεύουμε σε αυτό το χώρο. Οι εργαζόμενοι της Νότιας Αφρικής που αγωνίζονται για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους στα γήπεδα του Μουντιάλ, αποτελούν έμπνευση για εμάς. Είμαστε ταυτισμένοι και αλληλέγγυοι με τον αγώνα τους και ελπίζουμε σύντομα να καταφέρουμε να οργανώσουμε αντίστοιχες αντιδράσεις και στο χώρο μας.
Εργαζόμενη στα Ολυμπιακά Ακίνητα