Κανένας δεν πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία πως, ό,τι κι αν λέει ο Λοβέρδος, η ψήφιση αυτού του νομοσχέδιου θα είναι έγκλημα. Χτυπάει τους εργαζόμενους διευκολύνοντας τις απολύσεις, χτυπάει τη νεολαία μειώνοντας τον κατώτατο μισθό, χτυπάει τους άνεργους κόβοντας τις αποζημιώσεις, χτυπάει τις γυναίκες αυξάνοντας τα όρια ηλικίας για τη σύνταξη, χτυπάει τους συνταξιούχους μειώνοντας τις συντάξεις. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ένα πιο γενικευμένο έγκλημα διαρκείας.
Το γεγονός ότι ο Λοβέρδος αναγκάστηκε να κάνει πίσω από την απόπειρα να περάσει τη σφαγή των εργασιακών δικαιωμάτων με Προεδρικό Διάταγμα παρακάμπτοντας τη Βουλή, είναι ένα δείγμα της ταραχής που επικρατεί μέσα στην κυβέρνηση μπροστά στο μέγεθος της εργατικής αντίστασης. Πριν ακόμα οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κηρύξουν τη νέα πανεργατική, οι απεργίες σε μια σειρά κλάδους είχαν αναγκάσει τους υπουργούς να ψάχνουν ντρίμπλες για να ξεγλυστράνε. Οι απεργίες στις συγκοινωνίες, στον ΟΣΕ, στην ΕΡΤ, στα Νοσοκομεία, η αποχή των βαθμολογητών εκπαιδευτικών έχουν φέρει τους υπουργούς με την πλάτη στον τοίχο. Η πίεση είναι ακόμη πιο μεγάλη για τους βουλευτές που δεν έχουν την αναισθησία των υπουργών, ιδιαίτερα για τους βουλευτές που προέρχονται από τα συνδικάτα.
Στα σκουπίδια
Τώρα είναι η στιγμή για όλα τα συνδικάτα και τα κόμματα της αριστεράς να απαιτήσουν από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Σοφίας Σακοράφα, του Γιάννη Δημαρά, του Βασίλη Οικονόμου που αρνήθηκαν να ψηφίσουν το Μνημόνιο με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Τώρα φαίνεται πόσο δίκιο είχαν οι τρεις και ότι ακόμα υπάρχει η δυνατότητα για τους υπόλοιπους να διορθώσουν το λάθος που έκαναν. Να μην αναλωθούν σε μάχες τροπολογιών, αλλά να πετάξουν το νομοσχέδιο στα σκουπίδια.
Για να γίνει πράξη αυτή η απαίτηση, πρέπει να συνεχίσουμε και να κλιμακώσουμε τις απεργίες. Η πανεργατική της Τρίτης 29 Ιούνη πρέπει να γίνει σεισμός όπως στις 5 Μάη και να οδηγήσει σε μια διαρκή πολιορκία της Βουλής μέχρι να καταψηφιστεί το αντιασφαλιστικό-αντιεργασιακό έκτρωμα. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ πρέπει να ανακοινώσουν από τώρα την κλιμάκωση της επόμενης πανεργατικής. Και όλοι οι χώροι να απογειώσουν τις κινητοποιήσεις τους με απεργίες διαρκείας σπέρνοντας τον πανικό στα υπουργεία και ανοίγοντας δρόμους για νίκες και στο ασφαλιστικό και στα εργασιακά και στις ιδιωτικοποιήσεις και στις περικοπές, παντού.
Κανένας δεν πρέπει να δώσει την παραμικρή σημασία στην κινδυνολογία ότι αν ανατραπούν όλα αυτά τα βάρβαρα χτυπήματα της συμπαιγνίας Παπανδρέου-ΔΝΤ-ΕΕ, τότε θα οδηγηθούμε σε χρεοκοπία και δεν θα υπάρχουν λεφτά ούτε για μισθούς ούτε για συντάξεις. Το αντίθετο ισχύει. Το σημερινό «πρόγραμμα σταθερότητας» κλέβει τα λεφτά από τους εργαζόμενους και τα ρίχνει στις μαύρες τρύπες των τραπεζών με τα τοξικά ομόλογά τους οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία. Η ανατροπή αυτού του προγράμματος μπορεί να ανοίξει το δρόμο για μια στάση πληρωμών του χρέους προς τους τραπεζίτες και να εξοικονομήσει το ένα δισεκατομμύριο ευρώ που πληρώνει το δημόσιο σε αυτά τα αρπακτικά κάθε βδομάδα! Φανταστείτε πόσα χρήσιμα πράγματα μπορούν να γίνουν για τα νοσοκομεία, για τα σχολεία, για τους μισθούς, για τις συντάξεις με ένα δις ευρώ τη βδομάδα.
Η αντικαπιταλιστική αριστερά, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΕΚ ανάμεσά τους, έχουν παλέψει όλους τους προηγούμενους μήνες για αυτή την προοπτική. Μια καταψήφιση του νομοσχέδιου Λοβέρδου μπορεί να φέρει αυτή την προοπτική πολύ πιο κοντά. Γι´ αυτό καλούμε όλη την αριστερά να ξεσηκωθεί στη μάχη αυτών των ημερών. Δεν είναι ώρα για δήθεν «ρεαλισμούς» και ψεύτικες «υπευθυνότητες». Οι ηγεσίες που διαλέγουν αυτή την ώρα να κάνουν επιθέσεις στον «αριστερισμό» είναι εκτός τόπου και χρόνου. Εμπρός να ανατρέψουμε την καπιταλιστική επίθεση και να φορτώσουμε τα βάρη της κρίσης εκεί που ανήκουν: στις πλάτες των πλουσίων.