Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του «Σοσιαλισμός από τα Κάτω». Μια κυβέρνηση πολιορκημένη

Η Μαρία Στύλλου στο άρθρο της «Η Εργατική Αντίσταση και η παρέμβαση της Αριστεράς» πατάει πάνω σε αυτήν την εικόνα για να εξηγήσει σε ποιο σημείο βρισκόμαστε και πως χρειάζεται να κινηθούμε παραπέρα. Τονίζει ότι τέτοια παρατεταμένη εργατική αντίσταση δεν έχει υπάρξει «ούτε το 1985, ούτε το 1991-93, ούτε το 2001», αλλά επισημαίνει ότι υπάρχει μια ποιοτική διαφορά, ότι «έχει δημιουργηθεί ένα δίκτυο εργατών που όχι μόνο σπρώχνει τις ηγεσίες για να βγάλουν απεργίες, αλλά έχει μάθει το ίδιο να τις οργανώνει». Λόγω αυτών των εξελίξεων υπάρχει «δυνατότητα να προχωρήσουν οι ιδέες μέσα στην τάξη», αλλά χρειάζεται να γίνεται η σύνδεση της θεωρίας με την πράξη. Η Μ. Στύλλου τονίζει ακόμα ότι οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς πρέπει να «παλεύουν με όλα τα κομμάτια της εργατικής τάξης και της αριστεράς για να συνεχιστεί το απεργιακό κίνημα και να γράψει νίκες ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης και της Τρόικας...να διεκδικούν το πολιτικό προχώρημα του κινήματος στις ιδέες της ανατροπής, στις ιδέες της ηγεμονίας της εργατικής τάξης σαν αντίπαλο δέος στον καπιταλισμό σε κρίση». 

Ο Σωτήρης Κοντογιάννης σε άρθρο του απαντάει στο ερώτημα αν η στάση πληρωμών μπορεί να γίνει στην πράξη. Ξεκινάει δίνοντας την εικόνα ότι η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να αποφύγει την χρεοκοπία ακόμα και αν φτάσει στο τέλος του προγράμματος σταθεροποίησης αφού τότε το χρέος υπολογίζεται να έχει φτάσει στο 150% του ΑΕΠ. Μεγαλύτερο δηλαδή από τη στιγμή που αποφασίστηκε η εμπλοκή του ΔΝΤ και της ΕΕ. Στη συνέχεια τονίζει ότι οι κυβερνήσεις δεν έχουν συμφωνήσει πως θα αντιμετωπίσουν την απειλή της νέας ύφεσης. Έπειτα, εξηγεί αναλυτικά ότι η στάση πληρωμών πηγαίνει μαζί με το υπόλοιπο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης, «απευθύνεται στο κίνημα, δεν αποτελεί πρόγραμμα μιας «άλλης διακυβέρνησης» και απαντάει σε συντρόφους από την Πρωτοβουλία των Οικονομολόγων σε σχέση με διάφορα ερωτήματα που έχουν ανοίξει για το τι θα γίνει αν προχωρήσουμε σε στάση πληρωμών.

Ο Λέανδρος Μπόλαρης στο άρθρο του για τον Καλλικράτη εξηγεί ότι χρειάζεται να δούμε πέρα από τα ωραία και μεγάλα λόγια της «διοικητικής μεταρρύθμισης» για να ανακαλύψουμε ότι αυτό που φέρνει είναι «τσεκούρι» σε υποδομές, υπηρεσίες, θέσεις εργασίας και στην πράξη αποκεντρώνει το Μνημόνιο. Υπενθυμίζει τι καταστροφικές συνέπειες είχε ο Καποδίστριας, η αντίστοιχη μεταρρύθμιση του Σημίτη το 1998 και προτείνει ότι η Αριστερά πρέπει να μετατρέψει τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές του Νοέμβρη σε μια μεγάλη μάχη ενάντια στη συνολική κυβερνητική πολιτική.

Η συζήτηση «Η Κομμουνιστική Κοινωνία και η Σοσιαλιστική Επανάσταση» ήταν μια από τις πιο μαζικές και ενδιαφέρουσες στον Μαρξισμό 2010. Σε αυτό το τεύχος του περιοδικού υπάρχει άρθρο που στηρίζεται στην εισήγηση του Πάνου Γκαργκάνα σε εκείνη τη συζήτηση. Για να φτάσουμε στην κοινωνία που θέλουμε, ο ρόλος της σοσιαλιστικής επανάστασης είναι καίριος. Η εργατική τάξη χρειάζεται να ανατρέψει το αστικό κράτος, όπως εξηγούσε ο Λένιν στο βιβλίο του «Κράτος και Επανάσταση», για να ξεκινήσουμε να οικοδομούμε μια κοινωνία που τα «κύτταρά» της θα είναι τα Σοβιέτ και θα υπάρχει εργατική δημοκρατία. Το άρθρο εξηγεί γιατί ακόμα και στους μεγαλύτερους μαρξιστές υπήρχαν στοιχεία «απροσδιοριστίας» όταν έμπαιναν στην περιγραφή της κομμουνιστικής κοινωνίας, αλλά υπάρχουν κάποιες βασικές κατευθύνσεις. 

Ο Νίκος Λούντος στο άρθρο του με τίτλο «Στο πλευρό της Γάζας» αναλύει τις εξελίξεις μετά την κυνική επίθεση του Ισραήλ στο «Στόλο της Ελευθερίας» και εξηγεί γιατί το κίνημα μπορεί και πρέπει να κινηθεί πιο δραστικά για να απομονωθεί το κράτος-τρομοκράτης. Επίσης, ξεκαθαρίζει ποια είναι η στρατηγική της Τουρκίας και δεν αφήνει έξω από την ανάλυση του το βρώμικο ρόλο που έχουν παίξει οι κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο που συνεργάζονται με τους σιωνιστές.

Το άρθρο του Θανάση Καμπαγιάννη «Ισλαμοφοβία και Ρατσισμός» είναι μια ξεκάθαρη ανάλυση για τον νέο είδους ρατσισμό που αρχίζει να υπάρχει σε όλη την Ευρώπη απέναντι στους μουσουλμάνους μετανάστες. Εξηγεί πως έχουμε φτάσει σε αυτή την εξέλιξη, της οποίας αφετηρία είναι η 11η Σεπτέμβρη του 2001, γιατί χρειάζεται το αντιρατσιστικό κίνημα να δώσει και ιδεολογική μάχη απέναντι στην ισλαμοφοβία και ότι η αριστερά πρέπει να μπει σε αυτόν τον αγώνα χωρίς περιστροφές με παράδειγμα την αντιμετώπιση των Μπολσεβίκων στις διάφορες εθνότητες στην Ρωσία μετά την επανάσταση του 1917.

Στο άρθρο με τίτλο «Αφρική» ο Γιώργος Πίττας παρουσιάζει συνοπτικά την πρόσφατη ιστορική πορεία της ηπείρου των μεγάλων αντιθέσεων με κέντρο τους αγώνες που έχουν δώσει οι από κάτω. Θυμίζει τους αγώνες ενάντια στην αποικιοκρατία, το παράδειγμα που έδωσε η Ρώσικη Επανάσταση στα κινήματα, πως έφτασαν οι διάφορες χώρες στην κατάκτηση της ανεξαρτησίας τους. Τέλος, έρχεται στις μάχες που υπάρχουν σήμερα απέναντι στο ΔΝΤ και την «ταξική πόλωση που εντείνεται στην Αφρική από άκρη σε άκρη».

Στον Μαρξισμό 2010 ο Δημήτρης Λιβιεράτος μας θύμισε την μεγάλη εξέγερση των Ιουλιανών του ´65. Τι ρόλο έπαιξαν τα ανάκτορα, πως κινήθηκε η ΕΔΑ (η αριστερά της εποχής), ποιες ήταν οι πολιτικές συνέπειες για την επόμενη περίοδο. Στο νέο ΣΑΚ μπορείτε να διαβάσετε την εισήγησή του.

Επίσης, στις τελευταίες σελίδες υπάρχουν βιβλιοκριτικές και η καθιερωμένη επισκόπηση του περιοδικού τύπου των δύο τελευταίων μηνών.