Αυτή η εξέλιξη έχει ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου μέσα στο ΠΑΣΟΚ με πρώην υπουργούς και βουλευτές, κατά μόνας ή σε ομάδες να κάνουν “αυτοκριτική”, να αλληλο-επιρρίπτουν ευθύνες, να μιλάνε για “ριζικές αλλαγές”, να παρουσιάζουν “μανιφέστα”, να ζητάνε διαδικασίες και συνέδρια. Πρόκειται για μια απελπιστική κατάσταση, που μιας και δεν μπορούν να αμφισβητήσουν, έχουν βαλθεί να καλλωπίσουν όλα τα πρόθυμα παπαγαλάκια του συστήματος. Οπως τα ΝΕΑ του Ψυχάρη, που πρόσφατα καθιέρωσαν καθημερινή στήλη, βαφτίζοντας αυτήν την κατάσταση “Διάλογο για το ΠΑΣΟΚ και την Κεντροαριστερά” και βάζοντας διάφορα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να πούνε τη “γνώμη τους”. Γνώμη που το λιγότερο που πετυχαίνει είναι να προκαλεί, ξεκινώντας από τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος.
Δεν θα βρει κανείς εύκολα εργαζόμενο ή συνταξιούχο που να μην του σηκώθηκε η πέτσα ακούγοντας τον Παπανδρέου στη συζήτηση για τον φετινό προϋπολογισμό να λέει: “Δεν άργησα να πάρω μέτρα. Δεν ήθελα να πάρω μέτρα που θα πλήξουν το μισθωτό και τον μικροσυνταξιούχο” και να καταγγέλλει τη “συντηρητική Ευρώπη” ότι “επέβαλλε πρόγραμμα λιτότητας σε κάθε κράτος μέλος” - την ίδια την στιγμή που το ψήφιζε στη Βουλή!
Ή που να μην έμεινε εμβρόντητος διαβάζοντας τον Χρυσοχοϊδη, που επί δύο χρόνια έχει στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις και σαν υπουργός την κυβέρνηση, να καταγγέλλει εκ των υστέρων ότι ο ΓΑΠ “μόνο σε αποικία θα ήταν υποψήφιος αρχηγός” - ξεχνώντας ότι ο ίδιος ήταν ο σερίφης της.
Οσο και να ψάχνει η βάση του ΠΑΣΟΚ να βρει μια χαραμάδα αλλαγής, μια αχτίδα προοδευτικής στροφής, μια απάντηση για την Ευρωζώνη που μοιάζει να καταρέει, είναι αναγκασμένη να πέφτει πάνω στις βρισιές του Πάγκαλου ότι όσοι δεν θέλουν την ΕΕ είναι “κομμουνιστές, φασίστες και μαλάκες”. Τι διαφορετικό μπορεί, αλήθεια, να περιμένει κανείς από τη λεγόμενη τρόικα του ΠΑΣΟΚ, το Λοβέρδο, τη Διαμαντοπούλου και το Ραγκούση, που επί δύο χρόνια ασκούσαν κριτική από τα δεξιά στον ΓΑΠ ότι δεν είναι αρκετά σκληρός, διαγκωνιζόμενοι για το ποιος θα περάσει τις πιο άγριες περικοπές στην Υγεία και την Παιδεία και στους ΟΤΑ αντίστοιχα; Τι μπορεί να περιμένει κανείς από τον βασικό διεκδικητή της προεδρίας στο ΠΑΣΟΚ, πρώην και νυν υπουργό Οικονομικών της Τρόικας στην Ελλάδα, Ε. Βενιζέλο;
Αλλά και οι λεγόμενες “από τα κάτω” πρωτοβουλίες στο ΠΑΣΟΚ κινούνται σε παρόμοια κατεύθυνση. Είτε αναμασάνε την άποψη της Μέρκελ ότι η κρίση είναι ελληνικό φαινόμενο, όπως η πρωτοβουλία των “τριών νέων βουλευτών” (Ο. Βουδούρης, Θ. Οικονόμου, και Φ. Παρασύρης), που προβάλλει “την ανάγκη να ενισχυθεί η ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα” και να καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης, κρίνοντας ότι “βασικό στοιχείο της σημερινής κρίσης που διέρχεται η χώρα συνιστά το πολιτικό σύστημα”. Είτε, άλλοι, όπως η πρωτοβουλία των 12 προεξέχοντος του Χ. Καστανίδη, αναμασάνε, υποκριτικές γενικούρες τύπου ΓΑΠ ότι πρέπει να μετακινηθούμε από τον "πολιτισμό της κερδοσκοπίας" που επέβαλαν οι αγορές, προς τον "πολιτισμό της αλληλεγγύης" και “στο εγχείρημα για την ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς”.
Εξοργιστικοί
Πρόκειται για εξοργιστική υποκρισία - αν σκεφτεί κανείς, ότι από αυτούς τους ανθρώπους, οι μισοί ήταν ή παραμένουν υπουργοί στις κυβερνήσεις ΓΑΠ-Παπαδήμου, ενώ οι άλλοι μισοί επί δύο χρόνια ψήφιζαν και συνεχίζουν να ψηφίζουν τους πιο βάρβαρους νόμους εις βάρος του λαού, στη σειρά - στρατιωτάκια ακούνητα. Θα πρέπει να είναι οι ίδιοι πραγματικά ηλίθιοι για να νομίζουν ότι ο κόσμος είναι τόσο ηλίθιος ώστε να τους “δει με καλύτερο μάτι”, επειδή η κυβέρνηση ΓΑΠ έγινε συγκυβέρνηση.
Αντίθετα, η συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και τους φασίστες του ΛΑΟΣ δεν θα αυξήσει, αλλά θα μειώσει ακόμα περισσότερο τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ. Είτε με “εκλογές από τη βάση”, όπως θα ήθελε ο Λοβέρδος, είτε με “εσωκομματικό διακανονισμό”, όπως θα ήθελε ο Βενιζέλος, είτε σε ένα, είτε σε τρεις μήνες - είτε ποτέ όπως θα προτιμούσε ο ΓΑΠ - όλοι οι δελφίνοι κινδυνεύουν να βρεθούν επίδοξοι αρχηγοί σε ένα κόμμα χωρίς βάση, μια τρύπια κάλτσα, με ή χωρίς καλτσοδέτα.
Η μόνη πραγματική ελπίδα για τον κόσμο που το 2009 έφερε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία πιστεύοντας ότι θα τηρήσει τις υποσχέσεις του προς όφελος των πολλών, βρίσκεται στη δύναμη των ίδιων του των αγώνων του για την ανατροπή όλων των μνημονίων και της νέας συγκυβέρνησης. Βρίσκεται στην ενίσχυση και το χτίσιμο μιας αντικαπιταλιστικής αριστεράς που θα συγκρουστεί με τους τραπεζίτες και τα αφεντικά, απαιτώντας να πάρουν πίσω περικοπές, απολύσεις, όλα τα μέτρα εδώ και τώρα, βάζοντας στο στόχαστρο το ίδιο το σύστημα που κάθε μέρα ξερνοβολάει πάνω μας βαρβαρότητα και εκμετάλλευση, ξαναβάζοντας σε νέα επαναστατική βάση την προοπτική της πραγματικής αλλαγής, την προοπτική του Σοσιαλισμού.