Με αυτή την έννοια είναι μια μεγάλη, παγκόσμια κρίση και δεν είναι μια χρηματοπιστωτική κρίση όπως οι επίσημοι κύκλοι, η αστική θεωρία αλλά επίσης πλειοψηφικά ρεύματα μέσα στην ριζοσπαστική και την μαρξιστική πολιτική οικονομία δυστυχώς διατείνονται.
Με το ξέσπασμα της κρίσης όλες οι αστικές τάξεις εγκαταλείπουν τις νεοφιλελεύθερες δοξασίες και επιδίδονται περισσότερο ή λιγότερο συστηματικά σε πολιτικές στήριξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας με κρατικό παρεμβατισμό.
Έχουν, όμως, διαφορές. Οι μεν ΗΠΑ προχωρούν σε μια επεκτατική, σε μια χαλαρή τόσο δημοσιονομική όσο και νομισματική πολιτική. Δηλαδή κόβουν χρήμα για τα το πω πολύ απλοϊκά, κάνοντας μία φούσκα την οποία κάπως πρέπει να την καλύψουν, αλλιώς θα σκάσει στα χέρια τους. Αλλά θα σκάσει αργότερα, έτσι μεταθέτουν το πρόβλημα της έκρηξης της κρίσης στο μέλλον.
Η Κίνα έκανε κάτι άλλο. Η Κίνα έκανε χαλαρή δημοσιονομική πολιτική αλλά δεν χρειάστηκε να χαλαρώσει και την νομισματική πολιτική γιατί έχει κεφαλαιακά διαθέσιμα και επίσης έχει πολύ ελεγχόμενο το χρηματοπιστωτικό της σύστημα. Πολύ χαρακτηριστικά, δεν γίνεται διαπράγματευσει του γουόν έξω από την Κίνα.
Απέναντι σε αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ευρωπαϊκοί ιμπεριαλισμοί επιλέξανε μια κουτοπόνηρη λύση. Δηλαδή είπαν θα κάνετε εσείς φούσκες στις οικονομίες σας, θα μας δώσετε τη ζήτηση που χρειαζόμαστε για να πουλήσουμε εμείς προϊόντα και άρα να βγούμε και εμείς από την κρίση, αλλά εμείς στο δικό μας μαγαζί θα έχουμε μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, δεν θα κάνουμε φούσκα, ίσα-ίσα θα πάμε να τα μαζέψουμε.
Αμφίβολο
Αυτό οδηγεί στο σημερινό πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συμφωνία που κλείστηκε δεν νομίζω ότι θα λήξει το πρόβλημα, ακόμα και αν το «αγοράσουν» προσωρινά οι αγορές -κάτι που είναι πολύ αμφίβολο- θα κρατήσει το πολύ για έναν ή δυο μήνες.
Τι μένει να κάνει η Αριστερά; Για να απαντήσει κανείς από μια επαναστατική σκοπιά στο πρόβλημα της κρίσης πρέπει να θέσει το ζήτημα της πραγματικής αναδιάρθρωσης της οικονομίας και αυτή δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με σοσιαλιστικούς όρους.
Ο βασικός κόμβος είναι η αποδέσμευση συνολικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι όροι, οι τεχνικές προϋποθέσεις για αυτό, είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη και την Κοινή Αγορά, η στάση πληρωμών, η αλλαγή της φορολογικής διάρθρωσης, η επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων μέσα και έξω από την χώρα και η προοδευτική φορολόγηση στο εσωτερικό της οικονομίας.