Τι είναι ο έλεγχος των εργοδοτών, των διευθυντών, των κυβερνήσεων πάνω στη ζωή μας; Το ακριβώς αντίθετο είναι ο εργατικός έλεγχος. Αυτοί προσπαθούν σαν μαθητευόμενοι μάγοι να βρουν λύσεις και αντί να τα κάνουν καλύτερα τα κάνουν ακόμα χειρότερα, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο κρίσης που τον ρίχνουν πάνω μας για να επιβιώσουν αυτοί. Ο έλεγχός τους πάνω στην πολιτική σημαίνει μέχρι και φασίστες στην εξουσία, Καρατζαφέρηδες, Βορίδηδες, Πλεύρηδες.
Ο εργατικός έλεγχος είναι αυτό που έλεγε ο Τρότσκι την περίοδο του Φλεβάρη του 1917 όταν άρχισαν να βγαίνουν οι καταλήψεις μέσα στα εργοστάσια, στα τηλεγραφία, στους σιδηροδρόμους και ένας κόσμος έδινε την κόντρα με τους από πάνω, ότι είναι η οργανωμένη αμφισβήτηση των εργατών πάνω στα αφεντικά, στους τραπεζίτες και όλους αυτούς που τους διαλύουν τη ζωή μέρα με την μέρα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.
Είναι αυτό που λέμε ότι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση -που γίνεται πολύ πιο ορατή μέρα τη μέρα- που οι από πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν με τον παλιό τρόπο και οι από κάτω ψάχνουν τρόπους, θέλουν, να αρχίσουν να βάζουν τις δικιές τους προοπτικές. Το βλέπουμε σε μια σειρά από χώρους το τελευταίο διάστημα να αναπτύσσεται κύρια μέσα στο εργατικό κίνημα αλλά και μέσα στο φοιτητικό κίνημα. Στις 13 Γενικές Απεργίες και τις δεκάδες κλαδικές μέσα στην διετία. Από την αρχή της σεζόν με τις καταλήψεις των πανεπιστημίων μέχρι την 28η Οκτωβρίου που έστω και συμβολικά είδαμε τις αρχές να τρέχουν να φύγουν από τις παρελάσεις οδηγώντας στην έξοδο του Γιωργάκη από την πίσω πόρτα.
Καταλήψεις
Αλλά το βλέπουμε και στις καθημερινές μάχες στους χώρους. Στο χώρο των ΜΜΕ, που είμαι εγώ, στην Ελευθεροτυπία με ανοιχτό το ενδεχόμενο για νέες απεργίες, και με την κουβέντα να ανοίγει πως “δεν δουλεύουμε για την Μάνια, αλλά βάζουμε την προοπτική για την Ελευθεροτυπία των εργαζόμενων”. Το ίδιο στις καταλήψεις στις δημόσιες υπηρεσίες και στα υπουργεία, στην ελληνική Στατιστική Υπηρεσία που δεν άφησε την τρόϊκα να πάρει τα στοιχεία και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, στο Υπουργείο Ανάπτυξης και στους δήμους μέχρι τη συμβολή των μεταναστών εργατών να μην κινητοποιηθεί ο απεργοσπαστικός μηχανισμός των συνεργείων καθαρισμού. Τα ίδια στο Alter, τη Χαλυβουργία.
Και εδώ μπαίνει το δεύτερο ερώτημα, αν ο εργατικός έλεγχος μπορεί να γίνει σε μια πιο μαζική κλίμακα, αν μπορεί να επεκταθεί. Όχι μόνο είναι εφικτό αλλά είναι αναπόφευκτο. Πρώτον γιατί είναι πολύ μεγαλύτερη σήμερα η εργατική τάξη. Είναι και δυνατότερη λόγω της θέσης της μέσα στην παραγωγή.
Αλλά και σε επίπεδο ιδεών. Η εργατική τάξη είναι μια τάξη που ξεκαθαρίζει με τις μάχες. Όλοι έχουμε παραδείγματα ανθρώπων, συναδέλφων, φίλων, στη γειτονιά, στη δουλειά, στο σχολείο, που πριν 2-3 χρόνια συζητάγαμε μαζί τους και σήμερα δεν λένε τα ίδια πράγματα που λέγανε τότε.
Η αλλαγή στις συνειδήσεις γίνεται προφανώς γιατί η κρίση και οι επιθέσεις και οι κόντρες των ανθρώπων με όλα αυτά γύρω, γεμίζουν εμπειρίες και αυτοπεποίθηση τον κόσμο ότι μπορούμε να γυρίσουμε την κατάσταση ανάποδα.
Η αναποφασιστικότητα είναι η πιο οδυνηρή κατάσταση. Εχουμε δει από τις εμπειρίες μας, σε συνελεύσεις, ότι αν κρίνεται η απόφαση να είναι κατάληψη ή όχι, αν συνεχίζουμε την απεργία ή όχι, η αναποφασιστικότητα μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Το αν υπάρχουν εργασιακές επιτροπές παίζει ρόλο.
Η προοπτική είναι, σε οποιονδήποτε χώρο το αφεντικό ζητάει απολύσεις, ή μείωση μισθού, και προβάλει την δύναμή του απέναντι στους εργάτες, η λύση είναι η οργάνωση από την μεριά μας με εργασιακές επιτροπές βάζοντας τα πρώτα ψήγματα εργατικού ελέγχου αλλά και ανοίγοντας μια νέα προοπτική. Την προοπτική της οργάνωσης μιας νέας κοινωνίας όπου η απελευθέρωση δεν θα είναι ένα αφηρημένο όραμα, αλλά μια πραγματικότητα.