Εδώ όχι απλά απουσιάζουν οι κοινωνίες, αλλά ούτε καν για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν συζητάμε. Πάμε σε μια πέρα για πέρα αντιδημοκρατική Ευρωπαϊκή Ενωση. Αυτό το βλέπουμε και από τις κυβερνήσεις που επιβάλλονται, στην Ελλάδα και την Ιταλία, τις λεγόμενες κυβερνήσεις τεχνοκρατών, που στερούνται ακόμα και της στοιχειώδους νομιμοποίησης.
Το βασικό μέλημα της Συνόδου, αυτούς που προσπάθησε να εξασφαλίσει, ήταν τους τραπεζίτες και τους χρηματιστές. Όλους αυτούς, δηλαδή, που συνέβαλαν στην δημιουργία όλης αυτής της φούσκας χρέους στην Ευρώπη. Τα δελτία ειδήσεων έλεγαν ότι όλοι περιμένουν με αγωνία την αντίδραση των αγορών στις αποφάσεις της Συνόδου. Θα εγκρίνουν τα μέτρα ή θα έχουμε και πάλι καταποντισμούς χρηματιστηρίων, άνοδο επιτοκίων κλπ;
Καταδικασμένοι
Αυτή η πολιτική, όμως, είναι καταδικασμένη, ακόμα και με τους δικούς τους όρους, να αποτύχει. Ακόμα και αν υπάρξει καταφατική απάντηση από τις αγορές τη Δευτέρα και την Τρίτη, ξέρουμε πολύ καλά πώς λειτουργούν οι αγορές, αυτά είναι παροδικά. Η κρίση είναι πολύ βαθιά και θα ξαναδούμε, ακόμα και αν υπάρξει κάποια σχετική ηρεμία, μόλις υπάρξει κάποια αφορμή, ξανά τέτοια φαινόμενα.
Είναι πολύ ορατό πλέον το ενδεχόμενο αποπομπής της Ελλάδας από το ευρώ. Δεν έχουν σημασία όλα αυτά που λέγονται, ότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από τις συνθήκες. Το σενάριο ευρώ-δραχμή είναι πλέον τόσο πολύ διαδεδομένο που οι τράπεζες αρνούνται να δώσουν δάνεια, όχι μόνο γιατί δεν έχουν λεφτά, αλλά και γιατί προτιμάνε να κρατήσουν ό,τι έχουν στο σκληρό ευρώ που μεθαύριο θα μπορούν να το μετατρέψουν σε μια υποτιμημένη δραχμή.
Ο κίνδυνος είναι να αποπεμφθούμε από το ευρώ, χωρίς εμείς σαν λαϊκό ή εργατικό κίνημα να έχουμε βάλει τη σφραγίδα μας σε αυτές τις εξελίξεις. Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι πλέον αναγκαίο, ως εργατικό κίνημα, να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε τις δικές μας προτάσεις. Για εμένα το δίλημμα δεν είναι αν θα συζητάμε για ευρώ ή δραχμή αλλά για το τι κοινωνία θέλουμε.
Πρέπει να αντιδράσουμε και δεν μπορούμε να αντιδράσουμε μόνο σε εθνικό επίπεδο, παρόλο που αυτό είναι αναγκαίο. Χωρίς ευρωπαϊκή στόχευση, χωρίς να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε εμείς την διαφορετική Ευρώπη που θέλουμε, με την εργατική τάξη, κυρίαρχη σε κάθε χώρα, κινδυνεύουμε να χάσουμε το παιχνίδι και να δούμε ακόμα χειρότερες μέρες σε αυτό το σκηνικό αποσύνθεσης.