Ετσι έκλεισε την ομιλία του στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που έγινε την περασμένη βδομάδα στη Μασσαλία, ο Σαμαράς αναλύοντας τις απόψεις του για τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό”, την “Κοινωνική Οικονομία της Αγοράς”, (που υποτίθεται βρίσκεται σε αντίθεση με τον Νεοφιλελευθερισμό), καταφέρνοντας να κερδίσει το θερμό χειροκρότημα ενός ακροατηρίου που ξέρει να εκτιμά τον καλό σαλτιμπάγκο.
Γιατί, αυτό που πραγματικά εκτίμησαν οι συνδαιτυμόνες του, δεν ήταν βέβαια οι κοσμοθεωρίες που με ύφος χιλίων Πολύδωρων ανέπτυξε στο συνέδριο, αλλά οι απανωτές κωλοτούμπες που έχει κάνει αυτός και το κόμμα του, όλο το τελευταίο διάστημα. Πολύ γρήγορα, η Νέα Δημοκρατία, που υποτίθεται αρχικά “ύψωσε το ανάστημά” της στο Μνημόνιο, ψήφισε τον έναν μετά τον άλλο, τους νόμους της κυβέρνησης ΓΑΠ από τον Εφαρμοστικό Νόμο του Μεσοπρόθεσμου μέχρι το νόμο Διαμαντοπούλου.
Και όταν η κυβέρνηση έπεσε πριν από ένα μήνα, ο Σαμαράς, και στη Συγκυβέρνηση μπήκε, και τη “διαπραγμάτευση” μετέπειτα “τροποποίηση” της συμφωνίας έκανε γαργάρα, και τον προϋπολογισμό ψήφισε - όσο και να χτυπιέται σαν χταπόδι ο ίδιος ότι αυτή η κυβέρνηση είναι “μεταβατική, όχι συγκυβέρνηση”, όσο και να χτυπιέται το κύκλωμά του στη Βουλή με ανέκδοτα του τύπου....“σας δίνουμε την ψήφο, όχι την ψυχή μας”!
Εξάλλου, ο “κοινωνικός φιλελευθερισμός” του Σαμαρά δεν διαφέρει στην πράξη σε τίποτα απολύτως από το νεοφιλελευθερισμό, που παρά την αποχώρηση της Μπακογιάννη και τη διαγραφή του Χατζηγάκη, εξακολουθούν να πρεσβεύουν ανοιχτά ο Σπηλιωτόπουλος, ο Κυρ. Μητσοτάκης, ο Χατζηδάκης και πολλοί άλλοι βουλευτές στη Νέα Δημοκρατία.
Επιτελείο
Ο Σαμαράς στη Μασσαλία τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της “αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας” και υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, του ξεπουλήματος δηλαδή της δημόσιας περιουσίας έναντι πινακίου φακής, που πρώτο το οικονομικό του επιτελείο είχε σχεδιάσει αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 - και για να μην ξεχνιόμαστε ο μπαμπάς Μητσοτάκης επιχείρησε πρώτος ανεπιτυχώς το 1990-93.
Η συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας στη συγκυβέρνηση, προκειμένου μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ να προσφέρουν ύστατο χέρι βοηθείας στην τρόικα και την ελληνική άρχουσα τάξη, έχει οδηγήσει στη μείωση των ποσοστών της στα γκάλοπ (που μέχρι τώρα σημείωναν αργή σταθερή αύξηση) στο 20% των ψηφοφόρων. Ο Σαμαράς έχει κάνει γαργάρα την “απαίτησή” του για εκλογές στις 19 Φλεβάρη, όχι μόνο λόγω “χρονοδιαγράμματος” της συγκυβέρνησης, αλλά και εξαιτίας του ότι η προοπτική - που λίγο πριν ευθαρσώς δήλωνε - ότι η ΝΔ θα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, μοιάζει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο.
Αντίθετα, οι εσωτερικές διαμάχες στη ΝΔ, αν και όχι ακόμα τόσο φανερές όπως στο ΠΑΣΟΚ, εντείνονται, χωρίς μάλιστα να υπάρχει και άμεση διέξοδος προς τα δεξιά, καθώς για να κατέβουμε και στα μπουντρούμια της λεγόμενης πολυκατοικίας, την ίδια μείωση, αν όχι καθίζηση βλέπει και το ΛΑΟΣ, με τους υπουργούς του να κηρύσσονται ανεπιθύμητοι όπου κι αν πατάνε το πόδι τους στην Ελλάδα. Οσον αφορά δε, στη Μπακογιάννη, όσο σπρώξιμο και να φάει, με δυσκολία μπαίνει στη Βουλή.
Οπως είπε και ο υπουργός Οικονομικών Βενιζέλος στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, “δεν υπάρχουν εδώ μέσα, μεταξύ αυτών που στηρίζουν την κυβέρνηση, αναπτυξιακοί και υφεσιακοί, ευαίσθητοι και ανάλγητοι, καλοί και κακοί. Υπάρχουμε εμείς που λέμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό για να περάσουμε την κρίση”.
Και τότε ρίξανε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί, οε, οε, οε, οε.