Το σιδηροδρομικό δυστύχημα με τους 45 νεκρούς στην Κόρδοβα στις 18 Γενάρη συνεχίζει να προκαλεί επιπτώσεις στην ισπανική πολιτική σκηνή. Τα συνδικάτα των σιδηροδρόμων κήρυξαν τριήμερη απεργία για τις 9, 10 και 11 του Φλεβάρη ενώ στις 3 του Φλεβάρη έκαναν μια πρώτη συγκέντρωση.
Τις πρώτες μέρες τα συνδικάτα είχαν κρατήσει χαμηλούς τόνους, αλλά η πραγματικότητα δεν μπορούσε να μένει κρυμμένη για πολύ. Την ευθύνη για τους 45 νεκρούς την έχουν οι ιδιωτικές εταιρείες που άρπαξαν και μοίρασαν μεταξύ τους τις γραμμές υψηλής ταχύτητας από τότε που απελευθερώθηκε η σιδηροδρομική αγορά. Ήταν επιλογή των ισπανικών κυβερνήσεων να απελευθερώσουν και να ιδιωτικοποιήσουν το σιδηρόδρομο ώστε υποτίθεται να πέσουν οι τιμές αλλά και εμμέσως να εξυπηρετηθεί η μεγάλη αύξηση του εισερχόμενου τουρισμού.
Το κόστος το πλήρωσε ο τομέας συντήρησης. Αφενός γιατί ακόμη και οι κρατικοί φορείς άρχισαν να μοιράζουν τα διάφορα έργα σε εργολάβους και υπεργολάβους. Οι εταιρείες των τρένων απαιτούσαν όλο και μικρότερη συμμετοχή στο κόστος της συντήρησης. Αφετέρου γιατί ο όγκος της κίνησης στις σύγχρονες γραμμές αυξήθηκε κατακόρυφα.
Η κυβέρνηση επιλέγει να παρουσιάζει τα νούμερα του προϋπολογισμού για να δείξει ότι δεν υπήρξαν μεγάλες περικοπές. Όμως τα απόλυτα νούμερα είναι αποπροσανατολιστικά. Ο αριθμός των επιβατών και των χιλιόμετρων αυξήθηκε δυσανάλογα, αλλά το κονδύλι παρέμεινε σταθερό. Επιπλέον, οι υπερταχείες που τρέχουν μέχρι και με 300 χιλιόμετρα έχουν πολλαπλάσιες ανάγκες συντήρησης και ασφάλειας, γιατί ταλαιπωρούν πολύ περισσότερο το δίκτυο και γιατί ένα μικρό λάθος μπορεί να έχει τεράστιο ανθρώπινο κόστος, όπως έγινε και στο τελευταίο ατύχημα.
Οι εργαζόμενοι στα τρένα είχαν προειδοποιήσει για αυτήν την κατάσταση πολλές φορές πριν από το ατύχημα. Κάποιες φορές οι προειδοποιήσεις έρχονταν από τους ίδιους τους επιβάτες που αναρωτιόνταν αν οι τόσο μεγάλες δονήσεις που ένιωθαν στις διαδρομές μέσα στην Ανδαλουσία είναι λογικές, και ακόμη και αν ήταν μέσα στα όρια του αναμενόμενου, για πόσον καιρό μπορεί να αντέξουν τα υλικά αυτού του είδους τη χρήση.
Οι πολιτικές συνέπειες είναι πολλαπλές. Η Δεξιά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση για να χτυπήσει την κυβέρνηση του Σάντσεθ. Επιχειρούν να βάλουν τους νεκρούς των τρένων στη ζυγαριά με τους 230 νεκρούς από τις πλημμύρες στη Βαλένθια το Δεκέμβρη του 2025, εκεί που η δεξιά κυβέρνηση άφησε τον κόσμο να πεθάνει αβοήθητος. Φυσικά, θέλουν να παρουσιάσουν την τραγωδία της Κόρδοβας σε υπόθεση κακοδιαχείρισης και όχι αποτέλεσμα της ίδιας της κερδοσκοπικής λογικής των ιδιωτικοποιήσεων.
Τα συνδικάτα με την απεργία τους δείχνουν προς την άλλη κατεύθυνση, εξηγώντας τις συνθήκες και τις αιτίες πίσω από τις τραγωδίες. Πλάι στο πρώτο συνδικάτο των μηχανοδηγών που κήρυξε απεργία έχουν καλέσει απεργία και τα μεγάλα συνδικάτα UGT και CCOO καλώντας τους εργαζόμενους σε ολόκληρο το σιδηρόδρομο να απεργήσει.
Όμως και ένα άλλο ατύχημα που συνέβη συμπτωματικά μία μέρα μετά το μεγάλο ατύχημα στην Κόρδοβα συνεχίζει να έχει πολλαπλές επιπτώσεις. Πρόκειται για τη σύγκρουση ενός τρένου στη Βαρκελώνη που προκάλεσε το θάνατο ενός μηχανοδηγού. Εκεί, στο δίκτυο της Καταλονίας, η κατάσταση έβραζε από καιρό γιατί οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα έκαναν ασταμάτητες καταγγελίες για τη διάλυση που επικρατεί και υπήρχαν οδηγοί που αρνούνταν να δουλέψουν μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Οι μέρες μετά το ατύχημα ήταν μέρες λευκής αλλά και κανονικής απεργίας. Μετά από βδομάδες, το δίκτυο συνεχίζει να λειτουργεί με πολλά προβλήματα.
Στην Καταλονία η κόντρα για το σιδηρόδρομο έχει ανατροφοδοτήσει την κόντρα για τη σχέση της περιφέρειας με το κεντρικό ισπανικό κράτος. Η τοπική κυβέρνηση του Ίλια που είναι φιλική προς την κυβέρνηση Σάντσεθ εκτός από τα πυρά των αυτονομιστών έχει να αντιμετωπίσει σειρά απεργιών. Εκτός από το τριήμερο 9-11 του μήνα στα τρένα, από τις 16 ως τις 20 Φλεβάρη απεργούν οι γιατροί στα νοσοκομεία, ενώ στις 11 Φλεβάρη απεργούν και οι εκπαιδευτικοί.