Ανέπτυξε παραπάνω την πρόταση που έκανε προς προσωπικότητες της Αριστεράς να κατέβουν με το ΜέΡΑ25 στις επερχόμενες εκλογές, «με ή χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των κομματικών σχημάτων και οργανώσεών τους» χωρίς να υπάρχει «καμία απαίτηση ούτε ένταξης στην παράταξή μας ούτε αποχώρησης από τις δικές τους», ο Γιάννης Βαρουφάκης. Μιλώντας στην εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες», είπε ανάμεσα σε άλλα:
«Υπάρχουν δύο σχολές σκέψης, υπάρχει αυτή που λέει ας βρεθούμε όλοι μαζί για να μπούμε στη Βουλή. Εγώ την απορρίπτω μετά βδελυγμίας. Καταρχάς δεν δουλεύει, γιατί ο κόσμος είναι υποψιασμένος. Αν ενωθούμε κάποια γκρουπούσκουλα, και προσθέσουμε τα ποσοστά μας δεν θα βγει το άθροισμα. Θα βγει λιγότερο γιατί θα χάσουμε τους ανθρώπους που πιστεύουν σε εμάς ότι δεν κάνουμε τέτοια πράγματα…
Δεν θεωρώ ότι το να ανοίξουμε τα ψηφοδέλτιά μας θα μας βάλει στη Βουλή. Επειδή πιστεύω ότι θα μπούμε στη Βουλή, θέλω να δώσουμε ζωτικό χώρο σε άλλες οργανώσεις, σε ανθρώπους που δεν θέλουν να έρθουν στο ΜέΡΑ25, να τους πούμε, ελάτε, μπείτε στα ψηφοδέλτια ως ανεξάρτητοι. Αν θέλετε, και εκλεγείτε, ανεξαρτητοποιηθείτε την επόμενη μέρα...».
Θα συμφωνήσουμε ότι ο κόσμος είναι, πράγματι, υποψιασμένος, πάνω σε τέτοιες προτάσεις. Ο κόσμος της ριζοσπαστικής και της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στον οποίο απευθύνεται ο Βαρουφάκης, ακόμη περισσότερο.
Πρόταγμα
Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, καταμεσής του μεγαλύτερου κινήματος της μεταπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας κι αυτός αντλήσει άτομα και οργανώσεις από την ίδια «δεξαμενή», διακήρυσσε το δικό του ρεαλιστικό πρόταγμα: «Στόχος μας είναι ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα... Αλλά η στρατηγική στόχευση επιμερίζεται σε άμεσους στόχους… Ο κεντρικός είναι η ανατροπή της κυριαρχίας των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων και η ανάδειξη μιας κυβέρνησης της συμπαραταγμένης Αριστεράς...».
Οι προσκλήσεις που απευθύνει σήμερα ο Γιάννης Βαρουφάκης, κινούνται πάνω σε παλιές ράγες αν και με λιγότερες προδιαγραφές. Αλλά και πόσο «στενές», αλήθεια, όσον αφορά την εμπιστοσύνη στη δυναμική του κόσμου που παλεύει από τα κάτω. Και πόσο «ευρύχωρες» όσον αφορά στην προσήλωση στην κοινοβουλευτική προοπτική για την αλλαγή των πραγμάτων. Τι άλλο να σημαίνει η αποστροφή «τους ζητάμε να μας χρησιμοποιήσουν ως όχημα για να επιβιώσουν» και μετά «ας ανεξαρτητοποιηθούν»;
Δυστυχώς ή ευτυχώς για τον Γ. Βαρουφάκη, η «επιβίωση» της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ποτέ δεν στηρίχθηκε στο να βγάλει ένα βουλευτή με ένα κόμμα και μετά να «ανεξαρτητοποιηθεί».
Στηρίζεται στο ότι ο «ζωτικός» της χώρος είναι οι χώροι δουλειάς και εκπαίδευσης, τα συνδικάτα, οι γειτονιές, οι καταλήψεις, οι απεργίες. Όχι λόγω του «κινηματισμού» της. Αλλά γιατί εκεί επωάζεται η μόνη δύναμη που μπορεί να κάνει πράξη και να παγιώσει την οποιαδήποτε επανάκτηση ανοίγοντας το δρόμο για τον Σοσιαλισμό -ο εργατικός έλεγχος και η εργατική εξουσία.