Παρότι στην επαρχία, βρίσκεστε στο επίκεντρο του κινήματος ενάντια στα μέτρα με τις προσπάθειες σας να ελέγξετε το χώρο δουλειάς. Ποιες ήταν οι κρίσιμες στιγμές στην αγωνιστική πορεία των τελευταίων μηνών; Πώς φτάσατε στην επιλογή του αυτοδιοικούμενου νοσοκομείου;
Αυτό που καθόρισε την απόφασή μας να καταλάβουμε το νοσοκομείο μας στο Κιλκίς, είναι η διαπίστωσή μας ότι τα συνηθισμένα μέτρα διαμαρτυρίας και αντίστασης δεν επαρκούν κάτω από συνθήκες σαν τις σημερινές. Οι 24ωρες απεργίες, οι στάσεις εργασίας, τα συλλαλητήρια και τα διαβήματα στο υπουργείο και την κυβέρνηση αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά.
Αυτά λειτουργούν σε καιρό ειρήνης και όταν υπάρχει κυβέρνηση που λογοδοτεί μόνο στον ελληνικό λαό. Σήμερα δε συμβαίνει τίποτα από τα δύο. Είμαστε σε πόλεμο και η κυβέρνησή μας λογοδοτεί στις Βρυξέλλες, θεωρώντας προφανώς εχθρό τον ελληνικό λαό. Και δεν μπορεί να πει κανείς πως αυτό είναι υπερβολή, διότι τη στιγμή που κλεισμένοι στη Βουλή η κυβέρνηση και τα κόμματα αποφάσιζαν με μεταξύ τους πλειοψηφίες να υπακούσουν στους δανειστές μας, οι εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων πολιτών ακριβώς απ’ έξω, αλλά και σε όλη τη χώρα, που εναντιώνονταν στο έγκλημα αυτό, έτρωγαν χημικά σε ποσότητες ικανές για πολεμική σύρραξη, και γκλομπς στο κεφάλι.
Ήξεραν πολύ καλά τι θέλει ο λαός και ψήφισαν παρά τη δική του θέληση. Αυτό δείχνει πλέον ότι η κυβέρνηση αλλά και το πολιτικό σύστημα έχουν χάσει κάθε ίχνος νομιμοποίησης και άρα ο λαός είναι πλέον ο μόνος αρμόδιος να δώσει απαντήσεις στα καυτά προβλήματα που αντιμετωπίζει. Μια καταφανέστατα απονομιμοποιημένη κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίζει για απολύτως τίποτα! Η κατάληψη είναι ένας έμπρακτος τρόπος αμφισβήτησης αυτής της αντι-λαϊκής «νομιμότητας». Αν οι καταλήψεις ήταν χιλιάδες και συντονισμένες, αν η χώρα σταματούσε να κινείται για ένα-δυο 24ωρα η κυβέρνηση θα έπεφτε αυτομάτως, η δε επόμενη θα αντιμετώπιζε το ίδιο αν δεν συμμορφωνόταν ούτε εκείνη στη λαϊκή απαίτηση για άρνηση του χρέους και κοινωνική ανασύνταξη.
Σε πιο σημείο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο αγώνας σας; Τι εμπόδια αλλά και ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζετε;
Αντιμετωπίζουμε δυσκολίες διότι όπως μέσα στην κοινωνία, έτσι και μέσα στο νοσοκομείο μας, υπάρχουν άνθρωποι και πεποιθήσεις όλων των ειδών. Δεν ανήκουν όλοι οι εργαζόμενοι στο ίδιο κοινωνικό στρώμα και τάξη. Υπάρχουν τα ρετιρέ και τα υπόγεια. Υπάρχουν άνθρωποι πιστοί στον κλασικό ιεραρχικό και κομματοκεντρικό συνδικαλισμό, άνθρωποι που ανήκουν (ακόμα) σε κόμματα, άνθρωποι φοβισμένοι, συντηρητικοί, άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν το πραγματικό νόημα της δημοκρατίας. Δε φταίνε μόνο οι ίδιοι.
Η σχετική προπαγάνδα κράτησε χρόνια και εξακολουθεί να δρα περίπου ανενόχλητη. Δεν ήταν και δεν είναι εύκολο να πειστούν όλοι για την ανάγκη της κατάληψης και των καταλήψεων γενικώς. Αλλά όσο η γενική κατάσταση χειροτερεύει, όλο και περισσότεροι θα καταλαβαίνουν ότι πρέπει να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Υπάρχουν πολλές δυσκολίες αλλά πρέπει να αντέξουμε και να ριχτούμε όλοι στη μάχη. Η πιο μεγάλη πρόκληση είναι πάντα να πείσεις το διπλανό σου, τον δικό σου άνθρωπο.
Η 8 Μάρτη καθιερώθηκε πριν 100 χρόνια ως διεθνής μέρα των γυναικών εργατριών που παλεύουν ενάντια στην καταπίεση του συστήματος. Με βάση και την εμπειρία σου από τον κλάδο, ποια τα σημαντικότερα προβλήματα για μια εργαζόμενη σήμερα τόσο στο χώρο δουλειάς όσο και έξω από αυτόν και πόσο ρόλο παίζουν τα μνημόνια σε αυτά τα προβλήματα; Ποιος ο ρόλος των γυναικών στον αγώνα σας στο νοσοκομείο και γενικότερα στο κίνημα; Τι κρίνεται για τη ζωή τους από την ανατροπή των μέτρων;
Από τη στιγμή που η γυναίκα μπήκε στην εκτός σπιτιού εργασία έχει να αντιμετωπίσει στον εργασιακό της χώρο προβλήματα ανάλογα με αυτά που αντιμετωπίζει κι ο άντρας. Επιπλέον αντιμετωπίζει συχνά δυσπιστία, προκατάληψη, χειρότερες αμοιβές και μεγαλύτερη ανεργία. Ταυτοχρόνως παραμένει μάνα, σύντροφος και νοικοκυρά και η διαχείριση όλων αυτών των ρόλων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το γυναικείο ζήτημα είναι ένα ζήτημα που πρέπει να βρει λύση στην μελλοντική κοινωνία, στην οποία η θέση της γυναίκας πρέπει να είναι η αρμόζουσα. Στο νοσοκομείο μας δεν γίνεται τίποτα διαφορετικό. Όμως αγωνιζόμαστε πλάι-πλάι με τους άντρες συναδέλφους μας γιατί έχουμε κοινό μέλλον και κοινό αγώνα να δώσουμε. Στον αγώνα αυτόν, οι γυναίκες δεν κρύβονται στα μετόπισθεν, αλλά παραμένουν στην πρώτη γραμμή.
Θέλω να συμπληρώσω ότι η κατάληψη είναι η κατ’ εξοχήν πράξη αμφισβήτησης της εξουσίας. Σε αντίθεση με την απεργία και τις υπόλοιπες μορφές ανεκτής από το σύστημα πάλης, αμφισβητεί ευθέως το σύστημα. Η απεργία δεν το αμφισβητεί, ούτε καν όταν είναι πετυχημένη! Απεργία θα πει «σταματάω να προσφέρω στο σύστημα την εργασία μου» (προφανώς διότι δεν είμαι ικανοποιημένος από τους όρους που μου τίθενται). Κατάληψη σημαίνει κάτι πολύ ουσιαστικότερο: σημαίνει «δεν αναγνωρίζω καν το σύστημα, δεν αναγνωρίζω τη νομιμότητα αυτή, δεν αναγνωρίζω την ιεραρχία, γίνομαι προσωρινά ή μόνιμα κύριος ο ίδιος, του χώρου που καταλαμβάνω»!
Φυσικά το ένα δεν εμποδίζει το άλλο. Καλό είναι να συνδυάζονται οι καταλήψεις με απεργίες ώστε το αποτέλεσμα να είναι σημαντικότερο και αμεσότερο. Αλλά αν περιμένουμε να ανατρέψουμε το σύστημα μόνο με κάποιες απεργίες και συλλαλητήρια, συντονιζόμενα μάλιστα από τα πάνω, δε θα αλλάξει ποτέ τίποτα το ουσιαστικό. Επίσης δε θα αλλάξει μόνο μέσω εκλογών. Χρειαζόμαστε νέο σύνταγμα και νέο πολίτευμα της χώρας με βαθιές δημοκρατικές τομές. Αυτό μόνο κατά λαϊκή εξωκοινοβουλευτική απαίτηση μπορεί να γίνει.
Χρειαζόμαστε τη στήριξη του κόσμου στο εγχείρημά μας. Με αλληλεγγύη, με την παρουσία του εδώ, και στους δρόμους, με τη διάδοση των ειδήσεων που μας αφορούν. Υπάρχει στήριξη πολλών ειδών. Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη στήριξη από μια νέα κατάληψη κάπου αλλού! Λέμε στους εργαζόμενους και τους πολίτες όλης της χώρας, όλου του κόσμου: «αν θέλετε να μας στηρίξετε, καταλάβετε τα πάντα»!
