Ο Παπαδήμος αυτοπροβάλλεται στην πρώτη σελίδα των Financial Times της Δευτέρας 19 Μάρτη ως έτοιμος να συνεχίσει στην πρωθυπουργία, με επιχείρημα ότι εκφράζει μια μεγάλη πλειοψηφία που θέλει την Ελλάδα να μένει στο Ευρώ με κάθε θυσία.
Είναι τόσο «μεγάλη» αυτή η πλειοψηφία που ο Βενιζέλος πανηγυρίζει γιατί στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξή του στην Προεδρία πήρε μέρος περίπου το ένα τρίτο σε σύγκριση με την προηγούμενη φορά. Δηλαδή ένα 14% θα είναι θρίαμβος για το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές!
Όσο για τις κορώνες του Σαμαρά για «αυτοδυναμία» της ΝΔ, μόνο σαν προπέτασμα καπνού μπορούν να ερμηνευτούν, για να μην αναγκάζεται προεκλογικά να ομολογεί ότι πραγματικός στόχος του είναι να εξασφαλίσει τη συνέχιση της συγκυβέρνησης.
Όλοι αυτοί μαζί θα δώσουν μάχη για να κρατήσουν τα ποσοστά της Αριστεράς χαμηλά, αρκετά ώστε να αθροίσουν 151 βουλευτές για την συγκυβέρνησή τους, με τη βοήθεια και του «μπόνους» των 50 εδρών που δίνει ο εκλογικός νόμος.
Γι’ αυτό και συκοφαντούν από το πρωί μέχρι το βράδυ την Αριστερά ως «συνυπεύθυνη», αυτοί που έχουν όλη την ευθύνη για τις επιλογές των καπιταλιστών που οδήγησαν στην κρίση.
Δίλημμα
Με αυτόν τον τρόπο παραδέχονται, άθελά τους, ποιο είναι το πραγματικό δίλημμα όχι μόνο των εκλογών αλλά συνολικά των πολιτικών εξελίξεων αυτής της περιόδου: Ποια τάξη θα έχει τον έλεγχο; Οι καπιταλιστές ή οι εργάτες;
Αυτό το δίλημμα ξεπροβάλει μέσα από κάθε κίνηση αυτή τη στιγμή.
Πάρτε για παράδειγμα την απεργία των Ναυτεργατών. Πού βρίσκεται το μέλλον μας; Με τους εφοπλιστές και τη Διαμαντοπούλου που θέλουν εργάτες χωρίς συμβάσεις ούτε συντάξεις, να δουλεύουν σε σκυλοπνίχτες που δεν εξυπηρετούν τα νησιά, ενώ οι ίδιοι κυνηγούν τα φιλέτα του τουρισμού με κρουαζιέρες και μαρίνες; Ή με τους ναυτεργάτες μαζί με τους απεργούς στο Μέταλλο που διεκδικούν ενιαίο ναυπηγοεπισκευαστικό φορέα; Με την Ντόρα Μπακογιάννη που χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους αγρότες της Κρήτης την ώρα που ο κάθε Ισίδωρος Κούβελος τριγυρνάει τα εκατομμύρια του ανάμεσα Νέα Υόρκη και Λονδίνο; Ένας ενιαίος δημόσιος φορέας με εργατικό έλεγχο και για την ακτοπλοία και για τα ναυπηγεία είναι χίλιες φορές καλύτερη λύση από το σημερινό εφοπλιστικό βασίλειο των φοροφυγάδων.
Αυτές οι επιλογές ισχύουν γενικευμένα. Προφανώς ισχύουν απέναντι στους τραπεζίτες που είναι η μαύρη τρύπα μέσα στην οποία πέφτουν τα δισεκατομμύρια που οι Παπαδήμοι κόβουν από τους μισθούς και τις συντάξεις μας. Ένα δημόσιο τραπεζικό σύστημα με εργατικό έλεγχο και χωρίς ούτε ένα ευρώ για αποζημίωση των τζογαδόρων που έπαιξαν τις καταθέσεις στις φούσκες και τις έχασαν, θα ήταν το μεγαλύτερο βήμα για να βγούμε από την κρίση.
Εξίσου ισχύουν απέναντι στα ιδιωτικά συμφέροντα που λυμαίνονται το φάρμακο και την υγεία. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη σπατάλη από τα σκάνδαλα των Λαυρεντιάδηδων και πιο μεγάλη απάτη από τη «μεταρρύθμιση» Λοβέρδου που σακατεύει το ΕΣΥ. Δημόσια και δωρεάν Υγεία για όλους με τη στήριξη δημόσιου φορέα στο φάρμακο με εργατικό έλεγχο είναι και εδώ η λύση.
Τόσο συγκεκριμένες και χειροπιαστές είναι οι εναλλακτικές επιλογές που έχουμε να παλέψουμε. Και είναι μάχες ξεκινημένες παντού. Χρέος της Αριστεράς είναι να σταθεί στο πλευρό και μπροστά στους απεργούς που παλεύουν ενάντια στα χτυπήματα των καπιταλιστών και της Τρόικας, ντόπιας και διεθνούς. Να ξεσηκώσει όλη την εργατική τάξη μαζικά, απεργιακά και αντικαπιταλιστικά. Για να μαυρίσουμε τα κόμματα της συγκυβέρνησης στις κάλπες, να δυναμώσουμε το απεργιακό κίνημα και να βοηθήσουμε την τάξη μας να επιβάλει τις σωτήριες εναλλακτικές λύσεις της.
Αυτός είναι ο αγώνας που δίνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η Εργατική Αλληλεγγύη μαζί της. Εδώ είναι η θέση του καθένα και της καθεμιάς που δεν αντέχει άλλο την κοροιδία και τη λεηλασία του Παπαδήμου, του Σαμαρά και του Βενιζέλου.