Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος (Νο 91) του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω για το δίμηνο Μάρτη-Απρίλη. Το εξώφυλλο του είναι διακοσμημένο με μια εντυπωσιακή φωτογραφία από τη διαδήλωση στις 12 Φλεβάρη στην Αθήνα όταν το μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιχειρούσε να ανέβει ξανά στο Σύνταγμα από την Σταδίου παρά το όργιο χημικών.
Η εισαγωγή αναφέρεται στην ανάγκη να δώσουμε και τη μάχη των εκλογών που έρχονται παρά τις ονειρώξεις της άρχουσας τάξης για μονιμοποίηση του Παπαδήμου αλά Μόντι στην Ιταλία. «Εκλογές ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ» είναι το μήνυμα, με απεργιακούς αγώνες και συσπείρωση γύρω από την αντικαπιταλιστική αριστερά.
Ο Σωτήρης Κοντογιάννης γράφει για την «Χρεοκοπία του PSI». Εξηγεί ότι «με το PSI και το Μνημόνιο το ελληνικό δημόσιο θα διαγράψει μεν 100 δισεκατομμύρια χρέους, αλλά θα δανειστεί ταυτόχρονα 130 από τους “εταίρους” μας», δηλαδή οι πιστωτές μας θα συνεχίσουν να απομυζούν το δημόσιο με κάθε τρόπο. Αν θα τα καταφέρουν εξαρτάται από τους αγώνες μας και όχι από το τι γράφεται στα Συντάγματα τους και στους διαδρόμους των Βρυξελλών, τονίζει.
Ο Πάνος Γκαργκάνας στο άρθρο του «Πολιτική κρίση-κοινωνικά αίτια και επαναστατικές απαντήσεις εξηγεί πως η σημερινή διπλή ταυτόχρονη κρίση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ προέκυψε μέσα από την συστημική κρίση. Η ταξική πάλη μέσα σε αυτή την περίοδο ριζοσπαστικοποίησε μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης, ενώ σημαντικό ρόλο έπαιξαν αγώνες πριν από το ξέσπασμα της κρίσης, όπως το Σιατλ, η Γένοβα, το αντιπολεμικό κίνημα. Το άρθρο καταλήγει ότι για να υπάρξουν ριζικές αλλαγές δεν φτάνει μια νέα πολιτική «Μεταπολίτευση», αλλά χρειάζεται, όπως επισήμανε και ο Γκράμσι, να κατακτήσουμε την εργατική δημοκρατία, αντικαθιστώντας τον χρεοκοπημένο κοινοβουλευτισμό.
Ο Νίκος Λούντος στο κείμενο του «Η Αριστερά στο στόχαστρο» θυμίζει κάποιες από τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί όλα τα κομμάτια της Αριστεράς από το Σαμαρά και το Λοβέρδο μέχρι την Καθημερινή και το ΣΚΑΪ. Τονίζει ότι αυτές οι επιθέσεις θα πολλαπλασιαστούν πηγαίνοντας προς τις εκλογές και αν η Αριστερά αντέξει σε αυτές τις πιέσεις έχει όλα τα φόντα να κερδίσει με μαζικούς όρους τον κόσμο που μετατοπίζεται προς τα αριστερά, όπως αναγκάζονται να δείχνουν ακόμα και τα γκάλοπ.
Στη συνέχεια μπορούμε να διαβάσουμε συνέντευξη του Πέτρου Κωνσταντίνου, συντονιστή της ΚΕΕΡΦΑ με βασικό θέμα την προετοιμασία για τα αντιναζιστικά συλλαλητήρια στις 17 Μάρτη. Εξηγεί γιατί έχει σημασία να διαδηλώνουμε απέναντι στους φασίστες, να αποκαλύπτουμε την υπόθαλψη της Χρυσής Αυγής από την ίδια την κυβέρνηση και το κράτος και να φτιάξουμε ένα πλατύ ενιαίο μέτωπο για να τους τσακίσουμε, όπως στη μεγάλη αντιφασιστική νίκη στη Δρέσδη φέτος.
Ο Λέανδρος Μπόλαρης στο άρθρο του «Το συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα» εξηγεί γιατί τα συνδικάτα είναι ο νούμερο ένα στόχος της Τρόικας και της κυβέρνησης αφού παρά το μύθο των ηττημένων συνδικάτων η οργανωμένη εργατική τάξη είναι η δύναμη που μπορεί να τους ανατρέψει. Θυμίζει πως η Ρόζα Λούξεμπουργκ εξηγούσε πως γεννιούνται οι εργατικοί αγώνες, τη σχέση πολιτικών και οικονομικών αγώνων, «μερικών» και «γενικών» απεργιών. Έτσι εξηγείται και το κύμα απεργιακών αγώνων του σήμερα, από τις 17 Πανεργατικές στις μάχες της Χαλυβουργίας, του Άλτερ, της Ελευθεροτυπίας. Η κλιμάκωση, ο συντονισμός και η πάλη για τον εργατικό έλεγχο είναι αυτά που χρειάζεται να οργανώσουμε όσο καλύτερα γίνεται με αισιοδοξία και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της τάξης μας.
Ο Θανάσης Καμπαγιάννης στο κείμενο του «Η Δημοκρατία τον καιρό του Μνημονίου» καταπιάνεται με ένα θέμα που πραγματικά είναι στα πρώτα που συζητάει ο κόσμος του κινήματος. Θυμίζει τι έγραψαν ο Μαρξ και ο Λένιν για το κράτος και τις αστικές κυβερνήσεις, ενώ γυρνάει πίσω στον 20ο αιώνα, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, εξετάζοντας πως κινήθηκε η αστική τάξη απέναντι στο εργατικό κίνημα. Καταλήγει ότι χρειάζεται να υπερασπίσουμε τα δημοκρατικά δικαιώματα αφού «δεν υπάρχει καμία ασφαλιστική δικλείδα και καμιά ιδεολογική δέσμευση της ελληνικής άρχουσας τάξης στις αρχές της δημοκρατίας», δυναμώνοντας την αντικαπιταλιστική προοπτική.
Η Μαρία Στύλλου στο άρθρο της «Γυναίκες απέναντι στον καπιταλισμό» γράφει για τα 100 χρόνια από την θρυλική απεργία των κλωστοϋφαντουργών στη Μασαχουσέτη, ενώ θυμίζει και την απεργία των υφαντριών του Ρετσίνα το 1892 στην Ελλάδα. Αντιπαρατίθεται με θεωρίες που υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα στο γυναικείο κίνημα, όπως «η θεωρία της αντρικής συνωμοσίας» και επιχειρηματολογεί για το πώς παλεύεται αποτελεσματικά η γυναικεία καταπίεση μέσα στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, όπως υποστηρίζουν οι επαναστάτες από την εποχή του Ένγκελς.
Στο νέο τεύχος του περιοδικού μπορούμε να διαβάσουμε την παρουσίαση ενός πολύ σημαντικού βιβλίου του Κρις Χάρμαν. Ο τίτλος της παρουσίασης του Μπάμπη Κουρουνδή «Ένα μαρξιστικό πανόραμα της ανθρώπινης ιστορίας» δίνει το στίγμα για την «Λαϊκή ιστορία του κόσμου». Ο Χάρμαν ακολουθεί την υλιστική προσέγγιση της ιστορίας και παρουσιάζει την πορεία της ανθρωπότητας από την πρωτόγονη κοινωνία μέχρι την άνθιση και την κρίση του καπιταλισμού. Η κατανόηση της ιστορίας συνιστά το κλειδί για την κατανόηση του κόσμου και δίνει απαντήσεις γιατί και πως χρειάζεται να αλλάξει επαναστατικά η κοινωνία προς όφελος όλης της ανθρωπότητας.
Στο τελευταίο τμήμα του περιοδικού μπορούμε να διαβάσουμε βιβλιοκριτικές και την καθιερωμένη επισκόπηση του περιοδικού τύπου των τελευταίων τριών μηνών.