“Κάθε χτύπημα στην αγροτική παραγωγή, στον τουρισμό, στα νησιά, στην εθνική οικονομία είναι χτύπημα στον άνεργο, στο συνταξιούχο και τον εργαζόμενο, τους οποίους οφείλουμε να προστατεύσουμε και θα το κάνουμε οπωσδήποτε”.
Αννα Διαμαντοπούλου
“Στις δύσκολες αυτές ώρες, η πραγματοποίηση επαναλαμβανόμενων απεργιών από τους ναυτεργάτες θα έχει σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στους νησιώτες μας και ιδιαίτερα στους αγρότες, που δεν θα έχουν τη δυνατότητα διάθεσης των προϊόντων τους στην αγορά. Η εμπειρία του πρόσφατου παρελθόντος παραπέμπει, άλλωστε, σε καταλήψεις πλοίων από μικροομάδες της Αριστεράς, που θέλουν να επιβάλλουν, με τη βία, τις αποφάσεις τους και να φέρνουν σε σύγκρουση τους ανθρώπους του μόχθου. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει, ούτε στην οικονομία, ούτε στην κοινωνία”.
Γιάννης Μιχελάκης
“Λίγα πράγματα μπορεί να περιμένουμε από τη θάλασσα, από τη στιγμή που έχουμε παραδώσει την πρωτοκαθεδρία στην ΠΝΟ. Πολύ φοβούμαι ότι στο τέλος θα τα κάνουμε θάλασσα”.
Γιώργος Καρατζαφέρης
“Η λογική της κυρίας Παπαρήγα ότι μπορεί μια κοινωνική ομάδα να εξοντώνει μια άλλη για να προσθέσει ατέλειωτους ανέργους στον ήδη μακρύ κατάλογο που υπάρχει, είναι μοναδική. Είναι η λογική του κομμουνιστικού κόμματος, το οποίο πιστεύει ότι ο λαός πρέπει ακόμα περισσότερο να εξαθλιωθεί, ακόμα περισσότερο να καταστραφεί, για να αντλήσει το κομμουνιστικό κόμμα πολιτικά οφέλη. Ελπίζω η κυρία Παπαρήγα αντί να έχει τις έτοιμες απαντήσεις της, να μιλήσει με τους αγρότες της Κρήτης που μέχρι τώρα έχει αποφύγει να τους δεχθεί”.
Ντόρα Μπακογιάννη
Μία υπουργός φημισμένη ως η μνημονιακότερη των μνημονιακών. Ενας εκπρόσωπος κόμματος με διχασμένη ταυτότητα που παριστάνει την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση ταυτόχρονα. Ενας φασίστας παροιμιώδης κωλοτούμπας, δεκανίκι των κυβερνώντων, ο πλουσιότερος του κοινοβουλίου. Μία κόρη δράκουλα και σύζυγος εφοπλιστή που πρόσφατα ξέχασε να δηλώσει το μικροποσό του ενός εκατομμυρίου ευρώ για την αγορά πλοίου... και μια σειρά ακόμα ξεπεσμένοι πολιτικοί αποτελούν το θίασο του έργου “όλοι μαζί κατά της απεργίας των ναυτεργατών και της αριστεράς που τους στηρίζει”.
Το έργο άρχισε να παίζεται πριν ακόμα ξεκινήσει η ίδια η απεργία, με διυπουργικές επιτροπές, συσκέψεις στις περιφέρειες, δηλώσεις στους δημοσιογράφους. Οι πρωταγωνιστές αποφάσισαν να προστατεύσουν τον άνεργο, το συνταξιούχο, τον εργαζόμενο, τον νησιώτη, τον αγρότη που “καταστρέφονται” από τους απεργούς αλλά και τους ίδιους τους απεργούς που “παρασύρονται” από την αριστερά. Στην υπηρεσία τους κανάλια και εφημερίδες που καταλαβαίνουν μεν τα προβλήματα των ναυτικών, ανησυχούν δε για τα ευπαθή προϊόντα και την οικονομία της χώρας -χωρίς παράλληλα να ξεχνούν να εκθειάζουν τα οφέλη από την πλήρη άρση του καμποτάζ και τα υπόλοιπα μέτρα της συγκυβέρνησης.
«Νέα Χαλυβουργία»
Από τη μία, είναι πρόκληση το θράσος που έχουν όλοι αυτοί οι φίλοι των βιομήχανων, των μεγαλέμπορων, των εφοπλιστών και των τραπεζιτών, που δεν τολμούν να εμφανιστούν πουθενά δημόσια μπας και τους βρει κανά γιαούρτι. Από την άλλη, δεν μπορούν να κρύψουν τον τρόμο τους μη τους προκύψει, όπως οι ίδιοι ομολογούν, μία “νέα Χαλυβουργία”. Κι αυτό ακριβώς θα έπρεπε να γίνει.
“Παρέλαση λίγο πριν την 25η Μαρτίου, κάνουν όλοι οι τρόφιμοι των μνημονιακών ψηφοδελτίων και κομμάτων, για να «πείσουν» την κοινωνία ότι οι απεργοί ναυτεργάτες είναι αντικοινωνικοί, γιατί λειτουργούν εις βάρος των νησιωτών και παραγωγικών κλάδων”, μας είπε ο Νάσος Μπράτσος, που κατάγεται από την Ικαρία, “Προκλητικά αστοιχείωτοι, «ξεπερνούν» ότι σημαντικός αριθμός ναυτεργατών κατάγεται από τα νησιά, άρα δεν είναι δύο ξεχωριστά στρατόπεδα μεταξύ τους νησιώτες και ναυτικοί, αλλά ένα, ενάντια στο μνημονιακό θίασο. Στο θίασο που ξεχνάει να μιλήσει για τα ναυάγια, για τα ναυτικά δυστυχήματα, για την ανεργία στον κλάδο, για τα σαπάκια που ταλαιπωρούν και αυτούς που εργάζονται σε αυτά και αυτούς που σαν επιβάτες πληρώνουν πανάκριβα εισιτήρια για να ταξιδέψουν με πλοία που στο εξωτερικό τα έχουν μόνο για να μεταφέρουν ζώα στα χοιροστάσια. Να θυμηθούμε μόνο το τελευταίο τρίμηνο.
Πού ήταν αυτός ο θίασος όταν το 40χρονο Aqua Maria στη Λήμνο πάθαινε ρήγμα από προστατευτικό μπαλόνι στο λιμάνι της Λήμνου, γιατί δεν μίλησαν για τις πρωτοχρονιάτικες πολύωρες βλάβες στο 40χρονο Άγιος Γεώργιος έξω από την Κύθνο, για το σπασμένο κάβο στη Σάμο (παρά λίγο να σκότωνε άνθρωπο) και για το στουκάρισμα του επίσης 40χρονου Ιεράπετρα (που γέρνει από το πολύ τσιμέντο στα ρήγματα που έχει) στο λιμάνι του Αγίου Κηρύκου Ικαρίας. Πού ήταν όλοι αυτοί όταν πνίγονταν ο καπετάνιος Δημήτρης Φωκιανός, μέσα στον κόλπο της Ελευσίνας; Ώστε η μόνη αιτία για την άνοδο των τιμών στα προϊόντα είναι η απεργία στα καράβια;
Γιατί την υπόλοιπη περίοδο δεν γίνεται πιο φτηνή η μεταφορά τους για να μην κοστίζει στο νησιώτη η επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ και στο βενζινάδικο, όσο η επίσκεψη στο χρυσωρυχείο, αφού πληρώνει και τα μεταφορικά; Tις αλλαγές στον ΦΠΑ των νησιών ποιός τις ψήφισε, η ΠΝΟ, ή η κυβέρνηση;
Αυτοί που αφού ψήφισαν τα μνημόνια "ανησυχούν" για τον πολίτη, τι απάντησαν στο αίτημα των εφοπλιστών, μόλις το προηγούμενο Σάββατο για νέα αύξηση των εισιτηρίων και για το αίτημα να μην έχουν την υποχρέωση να δρομολογούν όλο το χρόνο, καράβια στα νησιά; Από τον Άδωνι, έως την φράου Άννα, οι ομοιότητες είναι τραγικά ίδιες.
Όλο αυτό το διάστημα πριν την απεργία των ναυτεργατών, εκδηλώθηκαν σημαντικές κινητοποιήσεις για όλα αυτά, τόσο σε λιμάνια νησιών, όσο και στον Πειραιά, από συλλόγους νησιωτών, ναυτεργατικά σωματεία και τοπική αυτοδιοίκηση. Μέσα σε αυτές, με φυσική παρουσία, ανακοινώσεις, αλλά και ακτιβισμούς, ήταν δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να αναδείξουν αυτό που λέει και η πρόσφατη ανακοίνωσή της: «διεκδικώντας αντί για τα σαπιοκάραβα, δημόσιες ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, για να έχουμε ασφαλή, φιλική στο περιβάλλον και γρήγορη συγκοινωνία με αξιοπρεπή δουλειά για τους εργαζόμενους»”.