Η άποψή μας: Η πολιτική κρίση οξύνεται

Στο Όσλο πήγε ο Σαμαράς για να εξασφαλίσει λίγη από τη «δόξα» που θέλησε να χαρίσει η Νορβηγία στην ΕΕ με την απονομή του βραβείου Νόμπελ … Ειρήνης! Ακόμη και εκεί, όμως, βρέθηκε μπροστά σε διαδηλωτές (βλέπε φωτό δίπλα), καθώς η πρόκληση της βράβευσης των γερακιών της λιτότητας δεν πέρασε αναπάντητη.

Στο μεταξύ πίσω στην Αθήνα, το καζάνι της πολιτικής κρίσης βράζει.

Ακόμη και ΤΑ ΝΕΑ που είναι κολώνα της κυβερνητικής «σταθερότητας» αφιέρωσαν ένα δισέλιδο το περασμένο Σαββατοκύριακο στις προετοιμασίες για πρόωρες εκλογές σύντομα: ο Σαμαράς δεν θέλει να έχει την τύχη του Μητσοτάκη το 1991-1993 και του Καραμανλή το 2007-2009, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ ανακινούν θέμα απλής αναλογικής προσαρμοσμένης σε κυβερνήσεις συνασπισμού, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Καμμένου βρίσκονται στα πρόθυρα της διάσπασης με διαφωνίες πάνω στα ζητήματα συμμαχιών κλπ κλπ.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλα αυτά είναι τα συνηθισμένα κουτσομπολιά που ανθούν στα κυκλώματα του αστικού πολιτικού κόσμου και της δημοσιογραφίας τύπου Ψυχάρη, Αλαφούζου ή Μπόμπολα. Αλλά το ξέσπασμα της ανοιχτής πολιτικής κρίσης στην Ιταλία δείχνει ότι τέτοιες εξελίξεις είναι στην ημερήσια διάταξη. Ο Μόντι ήταν πολύ πιο «πετυχημένος» από τον Σαμαρά, απέφυγε ένα ιταλικό Μνημόνιο και είδε τα επιτόκια της Ιταλίας να πέφτουν. Αλλά είδε και την εργατική αντίσταση να ανεβαίνει και να αποσταθεροποιεί το σκηνικό.

Στην Ελλάδα ο Σαμαράς, όσο κι αν κοκορεύεται για τη δόση που «θα» πάρει, δεν έχει σταθεροποιήσει τον οικονομικό κατήφορο, ούτε πολύ περισσότερο έχει σταματήσει την εργατική οργή. Οι ηρωικοί απεργοί των Δήμων και των Πανεπιστήμιων ενάντια στις απολύσεις προκάλεσαν μια νέα πανεργατική απεργία στις 19 Δεκέμβρη και απαιτούν την κλιμάκωσή της εδώ και τώρα. Για άλλη μια φορά τα τελευταία τρία χρόνια η άρχουσα τάξη βλέπει ότι μια κυβέρνησή της αποδεικνύεται «λίγη» μπροστά στο κύμα της αντίστασης.

Η απάντηση του Σαμαρά είναι μια προσπάθεια να κλιμακώσει την πόλωση ενάντια στην Αριστερά. Η ανακοίνωση που έβγαλε η ΝΔ στην επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη σαν απάντηση στη …νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια επίθεση στην Αριστερά με φρασεολογία ανεπανάληπτη τα τελευταία σχεδόν σαράντα χρόνια.

Αυτή η ταχτική μπορεί να ρίχνει στις συμπληγάδες το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και τους ΑΝΕΛ, αλλά δεν μπορεί να ανακόψει την αριστερόστροφη πορεία του κόσμου που τρέφεται από τους αγώνες του. Όσο πιο πολύ κραυγάζουν οι λακέδες της λιτότητας, των Μνημόνιων και της Τρόικας, τόσο πιο μισητοί γίνονται.

Το ζητούμενο είναι να προχωρήσει η Αριστερά και να συγκροτήσει την οργή σε δύναμη ανατροπής. Οργανώνοντας την κλιμάκωση και τον συντονισμό του απεργιακού κινήματος. Στηρίζοντας τις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις ενάντια στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής που τρέφονται από τις κραυγές του Σαμαρά. Και αναδεικνύοντας το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα σαν μόνη γνήσια εργατική διέξοδο από την κρίση. Αυτή είναι η επείγουσα πρόκληση καθώς η κρίση οξύνεται.