Αλλά αυτά δεν ισχύουν στην περίπτωση της Τουρκίας.
Όχι μόνο δεν παραιτήθηκε η κυβέρνηση εξαιτίας των σκανδάλων που αποκαλύφθηκαν στις 17 Δεκέμβρη, αλλά μπορεί και να βγει από όλη αυτή τη βρόμικη ιστορία με την εκλογική της βάση τσιμενταρισμένη. Σίγουρα, τώρα είναι μια κυβέρνηση τραυματισμένη και πιο αδύναμη, αλλά ελάχιστοι πιστεύουν ότι δεν θα κέρδιζε τις εκλογές αν γίνονταν τώρα. Παρεκτός αν νέες αποκαλύψεις κάνουν τη θέση της πιο δύσκολη, η κυβέρνηση θα κερδίσει το πιο πιθανό τις τοπικές εκλογές στα τέλη Μάρτη.
Ο λόγος για αυτό το παράδοξο είναι κάποιες κρυφές πτυχές της όλης υπόθεσης.
Ο πρωθυπουργός Ερντογάν δεν έκανε τον κόπο ούτε καν να αρνηθεί τις ατασθαλίες των υπουργών του. Απλά τους απομάκρυνε με έναν ανασχηματισμό που ήταν αναμενόμενος, παρόλο που ένας από τους τέσσερις είχε ορκιστεί υπουργός πρόσφατα και άλλοι δυο ήταν γνωστοί σαν άνθρωποι του περιβάλλοντός του. Δεν υπήρξε καμιά ανοιχτή παραδοχή της ενοχής τους.
Εκστρατεία
Αντίθετα, ο Ερντογάν ξεκίνησε μια εκστρατεία με την οποία ισχυρίζεται ότι το σκάνδαλο είναι μια απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησής του από εχθρικές δυνάμεις της Δύσης, βρόμικα συμφέροντα στο εσωτερικό και μια θρησκευτική κοινότητα (τους Γκιουλέν, οπαδούς ενός πολύ μετριοπαθούς Μουσουλμάνου κληρικού που ζει στις ΗΠΑ), που είναι εργαλείο των άλλων δυο.
Ο Ερντογάν ισχυρίζεται ότι οι Γκιουλέν οργανώνονται ως «κράτος εν κράτει» και διαβρώνουν την αστυνομία και τη Δικαιοσύνη.
Όλα αυτά ηχούν σαν τρελές θεωρίες συνομωσίας, σαν παρανοϊκό παραλήρημα. Αλλά αυτό που δίνει τα περιθώρια στην προπαγάνδα του Ερντογάν να πιάνει, είναι το γεγονός ότι σε κάθε πτυχή των ισχυρισμών του υπάρχει και μια δόση αλήθειας.
Είναι αλήθεια ότι η Ουάσινγκτον έχει χαλάσει τη σχέση της με έναν ηγέτη που συνεχώς τσακώνεται με το Ισραήλ, έχει τη δική του ατζέντα για τη Συρία και δεν ακολουθεί πιστά την αμερικάνικη γραμμή.
Είναι αλήθεια ότι ένα τμήμα του κεφάλαιου στην Τουρκία πάντα είχε πρόβλημα με την κυβέρνηση Ερντογάν, παρά το γεγονός ότι είναι κατεξοχήν φιλική κυβέρνηση για το μεγάλο κεφάλαιο.
Είναι αλήθεια ότι αυτό που ο κόσμος ονομάζει «βαθύ κράτος» στην Τουρκία (τμήματα του στρατού, της γραφειοκρατίας και των δικαστικών), αναζητάει διαρκώς ευκαιρίες για να ανατρέψει μια κυβέρνηση που τη θεωρεί «ισλαμική».
Και τέλος, παρόλο που ο Ερντογάν παραφουσκώνει την επιρροή της κοινότητας των Γκιουλέν, είναι αλήθεια ότι οι ανακριτές που αποκάλυψαν το υπουργικό σκάνδαλο διαφθοράς είναι μέλη αυτής της κοινότητας.
Όλα αυτά μπορεί να είναι αληθινά, αλλά παραμένει γεγονός ότι το κόμμα του Ερντογάν, το ΑΚΡ βρίσκεται βουτηγμένο στη διαφθορά, στις μίζες και στη διαπλοκή για την ανάθεση τεράστιων κερδοφόρων δημόσιων έργων από την κυβέρνηση και τους δήμους. Όπως ταιριάζει σε ένα συντηρητικό φιλοκαπιταλιστικό κυβερνητικό κόμμα.
Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη στιγμή για την Αριστερά. Πολλοί ψηφοφόροι του ΑΚΡ είναι δυσαρεστημένοι με την κυβέρνηση, αλλά δεν θα ψηφίσουν το λεγόμενο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της αντιπολίτευσης που είναι ισλαμοφοβικό, εθνικιστικό και φιλικό προς τους στρατιωτικούς.
Ανοίγεται μια ευκαιρία να αρχίσουμε να ξεκόβουμε πολλούς εργαζόμενους από ένα κόμμα που νόμιζαν ότι ήταν τίμιο και μεταρρυθμιστικό.
Ρόνι Μαργκόλις, Ο Ρόνι είναι ηγετικό μέλος του Επαναστατικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (DSIP) στην Τουρκία