Πρόκειται για ένα τεύχος, εξαιρετικά πλούσιο σε περιεχόμενο, που στόχο έχει όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο εισαγωγικό του σημείωμα να αναλύσει όλες τις πτυχές της Ευρώπης του καπιταλισμού, της λιτότητας, της ανεργίας και του ρατσισμού, κάτω από την προεδρία της πιο χρεοκοπημένης κυβέρνησης.
Το αφιέρωμα στην ΕΕ ανοίγει με ένα άρθρο του Πάνου Γκαργκάνα για τα αδιέξοδα της ελληνικής προεδρίας ξεκινώντας από τη σύγκριση με την προηγούμενη προεδρία πριν από έντεκα χρόνια. Στη συνέχεια, σε αντίθεση με τα σενάρια των Σαμαράδων, εξηγεί ότι αυτό που έρχεται στον ελληνικό καπιταλισμό είναι, σύμφωνα με την πιο αισιόδοξη εκτίμηση, μια “σταθεροποίηση της ύφεσης” και όχι ανάπτυξη: “Ολα αυτά σημαίνουν ότι πίσω από τις φιλολογίες της ‘ελπίδας' και της αναβίωσης του 'success story', το εξάμηνο που έρχεται κουβαλάει σκληρές κυβερνητικές επιθέσεις χωρίς καμιά προοπτική διεξόδου από την κρίση”.
Στο επόμενο άρθρο, ο Κώστας Σαρρής αναλύει το διεθνές οικονομικό περιβάλλον. “Ο Σαμαράς δεν είναι ο μόνος που χάνει το “success story”. Oλόκληρος ο πλανήτης χάνει το στοίχημα της ανάπτυξης” αναφέρει χαρακτηριστικά στο άρθρο του “Καπιταλισμός σε βάλτο”, όπου αναλύεται η αποτυχία των μοντέλων είτε του άγριου νεοφιλελεύθερου είτε της ‘ποσοτικής χαλάρωσης” να φέρουν τον καπιταλισμό στην ανάπτυξη των δεκαετιών που ακολούθησαν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Και εξηγεί πώς αυτή η οικονομική κρίση οφείλεται “στην πτωτική τάση στις κερδοφορίες (το ποσοστό κέρδους ως προς τις επενδύσεις)”.
Στο άρθρο “Αριστερά και η ΕΕ”, η Μαρία Στύλλου κάνει μια ιστορική αναδρομή από τη γέννηση της ΕΟΚ για να καταρρίψει τους μύθους, που ευρύτατα αναπαρήγαγε το ΠΑΣΟΚ και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι η ΕΟΚ και η ΕΕ ήταν προοδευτικοί μηχανισμοί, που “χάλασαν” αφότου τα ηνία πήραν οι σκληροί νεοφιλελεύθεροι. Ξεκινώντας από την ΕΔΑ και φτάνοντας στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ σήμερα, η Μαρία Στύλλου τονίζει ότι το “βασικό λάθος των κομμάτων της ρεφορμιστικής αριστεράς σε όλη την μεταπολεμική περίοδο” είναι ότι “η στάση τους για την Κοινή Αγορά καθορίζεται με βάση εθνική και όχι ταξική”. Καταλήγοντας αναλύει γιατί το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι “πίττα για τον πεινασμένο όταν πεθάνει”, αλλά η πιο ρεαλιστική απάντηση στην κρίση και τονίζει: “Η Ευρώπη δεν χωρίζεται σε Βορρά και Νότο, αλλά σε εργάτες και καπιταλιστές, αυτό είναι που δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ η Αριστερά”.
Ιμπεριαλιστικός οργανισμός
Στη συνέχεια, στο άρθρο “Η Ευρώπη Φρούριο”, ο Σωτήρης Κοντογιάννης αναλύει πώς “οι εικόνες φρίκης και ντροπής από τη Λαμπεντούζα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν είναι η εξαίρεση”, αλλά μια συστηματική επιδίωξη της ΕΕ να μετατρέψει τους μετανάστες σε λαθραίους “για χάρη του κεφαλαίου”. Και σε αυτό το άρθρο, γίνεται μια αναδρομή της στάσης της ΕΟΚ και της ΕΕ από τη γέννησή της μέχρι σήμερα τονίζοντας ότι “η ΕΕ είναι ένας ιμπεριαλιστικός οργανισμός, διαποτισμένος βαθιά από την κληρονομιά της αποικιοκρατίας, ο ρατσισμός είναι κομμάτι του ίδιου της του DNA”.
Στο επίκαιρο, ενόψει των ευρωεκλογών, άρθρο του “Η ευρωπαϊκή Μαύρη Διεθνής” ο Θανάσης Καμπαγιάννης αναλύει την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και την σχέση της με την ΕΕ. Στα τρία μέρη του άρθρου σκιαγραφούνται οι βασικοί πρωταγωνιστές της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς και οι τάσεις τους, ο ρόλος του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας στην ισχυροποίησή τους και τέλος η αντιστοιχία ανάμεσα στον αυξημένο ρόλο της ακροδεξιάς και τα αδιέξοδα στα οποία βυθίζεται το ευρωπαϊκό σχέδιο.
Στο άρθρο για το “1934 και τη στροφή προς τα λαϊκά μέτωπα” ο Λέανδρος Μπόλαρης εξηγεί γιατί η στροφή των ΚΚ από την “τρίτη περίοδο” στα “Λαϊκά Μέτωπα” δεν ήταν μια πετυχημένη μαζική γραμμή, αλλά μια στροφή από τον σεχταρισμό στην ταξική συνεργασία, ενώ στο άρθρο “Μέση Ανατολή, αναζητώντας την ανέφικτη σταθεροποίηση”, ο Νίκος Λούντος μας οδηγεί μέσα από την κινούμενη άμμο της αστάθειας των καθεστώτων και του ιμπεριαλισμού στον 21ο αιώνα.
Το τεύχος κλείνει με την σταθερή ενότητα των βιβλιοκριτικών: Το συλλογικό “Η κυβέρνηση της Αριστεράς” (κριτική: Κώστας Βλασσόπουλος). “Η έλευση του Γ' Ράιχ” του Richard J. Evans (κριτική: Λέανδρος Μπόλαρης). “Φάκελος Χρυσή Αυγή, τα εγκλήματα των νεοναζί και πως να τους σταματήσουμε” (κριτική: Νεκτάριος Δαργάκης). “Η επανάσταση Νο7, 1970-71” (συλλογικό, κριτική Κατερίνα Θωίδου). “Η μαύρη ήπειρος, εισαγωγή στην Ιστορία της Αφρικής” του Δημήτρη Λιβιεράτου, (κριτική: Γιώργος Πίττας) – και τέλος την επισκόπηση του περιοδικού τύπου από τον Θανάση Καμπαγιάννη.