Οι 48ωρες απεργίες είναι βήμα κλιμάκωσης, που δεν ήρθε από μόνο του. Χρειάστηκε ο καθημερινός κι επίμονος αγώνας των σχολικών φυλάκων, των διαθέσιμων εκπαιδευτικών, των καθαριστριών που κυνηγάνε την Τρόικα κάθε τόσο στο υπ. Οικονομικών, των υγειονομικών και πάνω από όλα ο συντονισμός αυτών των κλάδων μεταξύ τους, που ανάγκασε την ΑΔΕΔΥ παρά τις “δικαιολογίες” της μη συγκρότησης προεδρείου, να προκηρύξει τις τέσσερις ημέρες απεργίας.
Χρειάζεται σε κάθε χώρο του δημοσίου να επικρατήσει ξεσηκωμός για την οργάνωση και την επιτυχία των απεργιών, αλλά και για νέα απεργιακή κλιμάκωση στη συνέχεια. Αυτό σημαίνει συνελεύσεις και συγκρότηση απεργιακών επιτροπών που θα εξασφαλίσουν την επιτυχία του απεργιακού προγράμματος.
Είναι αναγκαίο η ανάληψη πρωτοβουλιών από τη βάση που βάζουν την πίεση στις ηγεσίες, να συνεχιστεί και να επεκταθεί ευρύτερα και στον ιδιωτικό τομέα, για να μετατραπούν οι απεργίες που προκήρυξε η ΑΔΕΔΥ, από πανδημοσιοϋπαλληλικές σε πανεργατικές. Οι διαθεσιμότητες και οι απολύσεις δεν είναι πρόβλημα μόνο των εργαζομένων στο δημόσιο. Η Κόκα Κόλα, η Χαλυβουργία και η Χαλυβουργική, τα Ναυπηγεία και τόσοι άλλοι χώροι, αντιμετωπίζουν κι αγωνίζονται για τους ίδιους λόγους με τους διαθέσιμους του δημοσίου.
Με την επιτυχία και την κλιμάκωση ενός τέτοιου απεργιακού κύματος μπορούμε να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με την κυβέρνηση και τα μνημόνιά τους.