«Γυναίκα στους αμμόλοφους»
Ασπρόμαυρο αριστούργημα του Ιάπωνα πρωτοποριακού σκηνοθέτη Χιρόσι Τεσιγκαχάρα. Πρόκειται για παραβολή του μύθου του Σίσυφου, μεταφερμένη στην Ιαπωνία του 1964 από έναν δημιουργό που ξεχώρισε σαν μέλος του Ιαπωνικού «Νέου κύματος», αναζητώντας με τον δικό του κινηματογραφικό τρόπο απαντήσεις στα πιο δύσκολα ερωτήματα που βασάνιζαν την ιαπωνική κοινωνία μετά την ήττα της στο β’ παγκόσμιο πόλεμο: ταυτότητα, ανθρώπινη ύπαρξη αλλοτρίωση του σύγχρονου (τότε και τώρα) ανθρώπου στην αστική κοινωνία.
«Nymphomaniac» (2ο μέρος)
Πιο σοβαρό, πιο σκοτεινό, με λιγότερο σεξ από το πρώτο, το δεύτερο μέρος ακολουθεί τη νυμφομανή ηρωίδα στις προσπάθειές της, αρχικά να ζήσει μέσα σε μια μονογαμική οικογένεια χωρίς επιτυχία, στη συνέχεια σε ακόμη πιο ακραίες αναζητήσεις και στο τέλος, επειδή ζούμε στον καπιταλισμό, στο να βγάζει το ψωμί της με τις γνώσεις που έχει ήδη αποκομίσει.
Ο Τρίερ ανοίγει με θράσος και σκληρότητα τα πιο σφραγισμένα συρτάρια του ανθρώπινου μυαλού, δικαιώνει πικρά την πρωταγωνίστρια, δυσαρεστεί αλλά και συγκινεί. Μπορεί να έχει θέση στο αριστερό ακροατήριο το δημιούργημα ενός τόσο ανερμάτιστου και εγωκεντρικού ανθρώπου; Η άποψή μας είναι ναι, κι αυτό δεν οφείλεται κύρια στις δικές του ικανότητες αλλά στην ιδιότητα της τέχνης (ακόμη και αυτής του σινεμά) να λειτουργεί ανεξάρτητα από το υποκειμενικό σύμπαν του δημιουργού της, κι αυτό είναι το μεγαλείο της.
Υ.Γ. Μερικές αίθουσες προβάλλουν τα δυο μέρη μαζί, αξίζει να τα δει κανείς μαζί γιατί ουσιαστικά πρόκειται για μια ταινία.