Το αμέσως προηγούμενο διάστημα, η κρίση χτύπησε τις «αναδυόμενες οικονομίες». Οι εξελίξεις στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού (κλείσιμο κάνουλας φθηνού χρήματος) έσπρωξαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Η Κίνα, που είχε φτάσει να είναι η δεύτερη οικονομία παγκόσμια, βλέπει τους ρυθμούς της ανάπτυξης να πέφτουν. Τα «Αμπενόμικς» στην Ιαπωνία δεν λειτουργούν, αντίθετα για πρώτη φορά ο ιαπωνικός καπιταλισμός είναι αντιμέτωπος με ένα αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών.
Στην Ε.Ε το τραπεζικό σύστημα εξακολουθεί να είναι αποσταθεροποιημένο, σε τέτοιο βαθμό που η ΕΕ συζητάει σοβαρά την επιβολή του «κυπριακού μοντέλου» για τη διάσωσή του. Εξακολουθεί να κουβαλάει την απειλή της κρατικής χρεοκοπίας στο εσωτερικό της Ευρωζώνης –την Ελλάδα.
Πολιτική κρίση
Η πολιτική κρίση δεν είναι «ελληνική ιδιαιτερότητα». Οι διαδικασίες που οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ στην κατάρρευση και τη ΝΔ να μοιάζει με ένα κούφιο δέντρο που ακολουθεί την ίδια πορεία, έχουν τις ρίζες τους στην ίδια την κρίση του συστήματος, στα αδιέξοδα και τους καυγάδες που γεννά στις άρχουσες τάξεις σε όλο τον κόσμο.
Όμως, ο αποφασιστικός παράγοντας σε αυτή την εξέλιξη είναι η εργατική αντίσταση, που όχι μόνο παραμένει ακλόνητη αλλά κάνει πολιτικά βήματα προς τα εμπρός. Το προχώρημα δεν φαίνεται μόνο από τα αγωνιστικά αντανακλαστικά της τάξης που λειτουργούν κάθε φορά που επιτίθεται η κυβέρνηση. Φαίνεται πχ από τη μεγάλη μεταστροφή στη συζήτηση για τους ναζί και τους μετανάστες σε σχέση με ό,τι ίσχυε αμέσως μετά τις εκλογές του 2012. Από το ότι οι ναζί είναι ένα «νόμιμο κόμμα» φτάσαμε στην αντιφασιστική έκρηξη μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα. Από την αντίληψη ότι η Αριστερά δεν πρέπει να μιλάει πολύ για τους μετανάστες γιατί της κοστίζει ψήφους φτάσαμε στο αντιρατσιστικό κύμα αλληλεγγύης μετά τη Λαμπεντούζα και το Φαρμακονήσι.
Τα στρατόπεδα της άρχουσας τάξης και της κυβέρνησης από τη μια και της εργατικής τάξης και της Αριστεράς από την άλλη μπαίνουν σε μια πολύ μεγάλη πολιτική αναμέτρηση. Δεν υπάρχει τίποτα αυτόματο, καμιά ακολουθία γεγονότων που θα οδηγήσει σε μια προκαθορισμένη έκβαση. Από τη μεριά τους οι ηγεσίες της Αριστεράς προσπαθούν να ρίξουν κουβάδες κρύου νερού στις προσδοκίες του κόσμου που μεγαλώνουν όσο πλησιάζει η ώρα της ανατροπής. Ψυχρολουσία είναι π.χ. να προτείνει ο Τσίπρας έναν ρατσιστή για υποψήφιο Περιφερειάρχη, αλλά και να λέει η ηγεσία του ΚΚΕ ότι οι απεργίες διαρκείας είναι «τυχοδιωκτισμός».
Με χειροπιαστό τρόπο
Δεν καταφέρνουν όμως να τον «παγώσουν». Πέφτει στους ώμους της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής αριστεράς να τις εκφράσει, σε κινηματικό, ιδεολογικό και προγραμματικό επίπεδο. Να δείξει ότι η ανατροπή είναι αντικαπιταλιστική –όχι με αφηρημένο αλλά με χειροπιαστό τρόπο και επιχειρήματα.
Το επαναστατικό κόμμα βρίσκεται στο κέντρο αυτής της προσπάθειας. Αντιμετωπίζουμε το επόμενο διάστημα σαν μια ενιαία μάχη με τρία αλληλένδετα μέτωπα: τη συνέχιση και κλιμάκωση των απεργιών και τον συντονισμό τους. Τη συνέχιση της μάχης ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες με κέντρο της 22 Μάρτη. Τη μάχη των εκλογών για την ήττα της κυβέρνησης, τη στροφή αριστερά, το δυνάμωμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η έκβαση και των τριών αυτών μαχών μαζί, θα καθορίσει την συνέχεια μετά τις εκλογές.
Το κόμμα μας μπαίνει σε αυτή την τριπλή μάχη, επιμένοντας στην τακτική του ενιαίου μετώπου. Δεν είναι μια ιδεολογική αναφορά απέναντι σε άλλα ρεύματα. Είναι δύναμη για να οργανώσουμε τις μάχες με όλο τον κόσμο της βάσης στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές και να τους κερδίσουμε στην επαναστατική προοπτική. Αυτός ο ρόλος απαιτεί το μεγάλωμα του κόμματος το επόμενο διάστημα με μαζικές στρατολογίες.
Η Εργατική Αλληλεγγύη είναι ανεκτίμητο εργαλείο για τα παραπάνω. Η δίωξή της είναι μια επιβεβαίωση για το ρόλο που παίζει. Ξεκαθαρίζει ιδέες, οργανώνει τη δράση και τους αγώνες και –κάτι στο οποίο πρέπει να επιμείνουμε περισσότερο- συσπειρώνει γύρω της.
Με το ΣΕΚ μπροστά, προχωράμε για δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να κάνουμε την ανατροπή αντικαπιταλιστική.